พี่จะทำเบาๆ

ภาพความทรงจำในวันวานย้อนคืนกลับมาเป็นระลอก... ประโยคแสนอบอุ่นที่คุณหมอสาวเคยได้รับซ้อนทับขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน...

"หมอครับ... ในเมื่อสัญญาแฟนกำมะลอมันจบลง งั้นเรามาเปลี่ยนเป็น แฟนจริงๆ กันเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

น้ำฟ้าชะงักกึก ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาทันที "พี่นะ! พูดอะไรออกมาคะ!"

"พี่พูดเรื่องจริง... งานนี้หมอมีแต่ได้กับได้นะ" ต้นโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รินรด "หนึ่ง... หมอได้แฟนหล่อๆ ไว้กอดทุกคืนเหมือนเมื่อคืนไง สอง... หมอได้คนช่วยคุมไร่กาแฟให้เบ็ดเสร็จ หมอแค่ออกตรวจคนไข้สวยๆ อย่างเดียวพอ... ดีไหมครับ"

"พี่นะ... อย่ามาหน้าด้านแถวนี้ค่ะ!" น้ำฟ้าพยายามดันอกแกร่งไว้

"หน้าด้านแต่รักจริงนะครับ" ภรภัทรยังคงรุกต่อ เขาแสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อย แววตาตัดพ้อ "หรือว่า... หมอรังเกียจคนที่เคยความจำเสื่อมแบบพี่เลยไม่อยากร่วมอนาคตด้วย... ถ้าเป็นแบบนั้น บอกพี่คำเดียว พี่จะรีบไสหัวไปตอนนี้เลยก็ได้"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ฟ้าไม่เคยรังเกียจพี่..." น้ำฟ้ารีบปฏิเสธพัลวันเพราะกลัวเขาจะน้อยใจจริงๆ ทว่านั่นกลับเข้าทางเข้าอย่างจัง

"งั้นก็ตกลงตามนี้ครับ... เมียหมอ"

ต้นฉวยโอกาสรวบเอวบางเข้ามากอดไว้แน่นพลางยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ "จากแฟนกำมะลอ เลื่อนขั้นเป็นเมียหมอ... ตำแหน่งนี้พี่ยึดถาวร ห้ามลาออก ห้ามไล่ส่ง ไม่งั้นพี่จะฟ้องน้ำตาลกับไอ้เพลิงว่า... หมอทำอนาจารพี่"

"พี่นะ! คนบ้า! ปล่อยนะ เดี๋ยวคนงานมาเห็น!"

“ห้องส่วนตัวใครจะขึ้นมาเห็นครับ…หืม”

ริมฝีปากร้อนผ่าวของภรภัทรบดเบียดลงมาอย่างเอาแต่ใจ ปิดกั้นทุกคำประท้วงของเธอจนหมดสิ้น จุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและร่องรอยของการเรียกร้องสถานะที่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของแผ่นหลังบาง สัมผัสอันคุ้นเคยปลุกเร้าความรู้สึกที่น้ำฟ้าพยายามสะกดกั้นไว้ให้พังทลายลงในพริบตา

"พี่นะ... อื้อ..."

เสียงประท้วงแผ่วเบาเลือนหายไปในลำคอ เมื่อภรภัทรยอมถอนริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อช้อนสายตามองคนใต้ร่างด้วยแววตาพราวระยับแฝงความอ้อนวอน

"ไม่ปล่อยครับ... คืนนี้หมอต้องรักษาพี่นะ พี่กำลังป่วยเป็นโรค กลัวเมียทิ้ง หมอรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน"

ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอระหง กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ปลุกความรัญจวนจนเขาหลงใหลยากจะถอนตัว ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งอย่างเบามือ ปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างชำนาญ

ฝ่ามือหนาขยับขึ้นมากอบกุมปทุมถันคู่งามไว้เต็มไม้มือ นรินทิพย์ตัวสั่นระริกด้วยความสยิว ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาแล่นพล่านจนท้องน้อยปั่นป่วนไปหมด

"กลัวเหรอครับ..." เสียงทุ้มเอ่ยถามชิดผิวเนื้อเนียน

น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น ตอบกลับเสียงแผ่วพร่า "ฟ้า... ฟ้าไม่เคย"

เอ่ยจบ หญิงสาวก็รีบเบือนหน้าหนีสายตาฉ่ำเยิ้มของคนรักด้วยความเขินอายจนแก้มสองข้างขึ้นสีระเรื่อ

"พี่จะทำเบาๆ... ไว้ใจพี่นะคนดี"

ร่างหนาขยับกายถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งเป็นลอนสวยงาม จนมือเรียวบางของหมอสาวอดใจไม่ไหว ต้องเผลอยื่นไปลูบไล้ด้วยความลุ่มหลง

กระโปรงทรงเอถูกถอดลงไปกองอยู่บนพื้น พร้อมๆ กับเสื้อทำงานตัวหรูและเสื้อชั้นในที่ถูกปลดออกไป ร่างบางเปลือยเปล่าเหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อย ผิวขาวผ่องต้องแสงไฟสลัวภายในห้อง ยิ่งขับให้ผิวกายเนียนละเอียดดูน่าหลงใหลราวกับรูปสลัก