Suspicious Behavior: เริ่มงาน บานปลาย กลายพันธุ์ - 2

Suspicious Behavior: เริ่มงาน บานปลาย กลายพันธุ์ - 2

รินรดาที่เดินจนขาแทบขวิดตามหลังชายหนุ่มอยู่ขมวดคิ้วคิดอย่างเซ็งจัด แล้วเมื่อร่างเล็กที่สูงเพียงใต้รักแร้ก็โดนร่างใหญ่ลากเข้ามาในห้องทำงานสุดหรูดูแล้วไม่ต่างกับห้องสวีตของโรงแรมห้าดาว ร่างอิ่มเอิบของนางแบบบราซิลเลี่ยนที่รออยู่ในห้องก็ถลาเข้ามากอดร่างใหญ่ไว้ทันที

รินรดาหันไปมองใบหน้างามที่ฉาบไว้ด้วยเครื่องสำอางอย่างดีนั่น และไม่ต้องพิศมากเธอก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ผู้หญิงคนที่เขายืนแลกลิ้นกันแบบไม่อายฟ้าดินหน้าแอร์พอร์ตเมื่อวันก่อน...

มั่ว...นั่นคือความคิดของรินรดา

“ส่งตัวเธอกลับด้วย” น้ำเสียงของคนที่ยังกุมข้อมือเล็กของเธออยู่ดังออกมา แต่เขาไม่ได้พูดกับเธอหรือสาวสวยเกินคนเดินดินธรรมดาคนนั้น หากเป็นการสั่งความกับเลขาของเขาต่างหาก

แล้วนางแบบสาวก็พูดจาออดอ้อนเขาอยู่สองสามประโยคประมาณว่าขออยู่ต่อ...อะไรทำนองนั้น แล้วเสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้นกร้าวขึ้นโต้เถียงกันไปมาสักพักแต่เถียงกันเรื่องอะไรเธอก็ไม่ได้ใส่ใจ มารู้ตัวอีกทีห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงเธอกับเขาและมือน้อยของเธอก็ถูกเขาปล่อยเป็นอิสระแล้ว...

รินรดาที่พยายามเก็บซ่อนความหวั่นเกรงเอาไว้เงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอมั่นใจว่าเป็นเจ้านายเธอแน่แท้แล้ว ก็พบว่าดวงตาคมกริบดั่งมีดโกนของเขากำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน และถ้ามันเป็นมีดโกนจริงๆ เลือดเธอคงไหลหมดตัวเพราะโดนมันบาดจนเลือดไหลซิบแล้ว นัยน์ตาคมไร้ความเป็นมิตรนั่นก็กำลังสำรวจตรวจตราเธอราวกับกำลังประเมินสินค้าที่เขากำลังตัดสินใจตกลงซื้อขายอยู่...

“เธอเป็นใคร แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คาร์รีมเปิดฉากถามอย่างเอาเรื่องเต็มที่ถึงจะเดาได้จากชุดช่างบนร่างเล็กแล้วก็เถอะ

เขาจำได้แม่นยำว่าไม่มีรายชื่อของผู้หญิงร่วมอยู่ด้วยตอนที่เลขารายงานผลการสัมภาษณ์และคัดเลือกทีมวิศวกรให้เขาฟัง และมันก็สร้างความพึงพอใจแก่เขาเป็นอย่างยิ่ง เพราะการต้องมาทำงานหนักและติดอยู่ในโรงงานกลางทะเลทรายแบบนี้เป็นเวลานานๆ ผู้หญิงอาจจะทนความลำบากได้ไม่ดีพอ ถึงแม้ที่พักรวมทั้งเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่ทางบริษัทจัดหาไว้ให้นั้นสวยงามและสะดวกสบายไม่ต่างจากโรงแรมหรูเสียด้วยซ้ำ

“ฉันก็เป็นวิศวกรของที่นี่น่ะสิ คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ” ถึงจะตกใจกับน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากของเจ้านายตัวเองแต่เธอก็ถามกลับอย่างใจเย็น

“แต่ฉันจำได้ว่าฉันไม่เคยจ้างพนักงานผู้หญิงมาให้งานฉันเสียหรอก แล้วโดยเฉพาะผู้หญิงหน้าตาดูไม่จืด หุ่นก็เหมือนไม้กระดานเดินได้อย่างเธอด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่” คนที่แวดล้อมด้วยผู้หญิงพันธุ์เนื้อนมไข่ดูแคลน ปกติเจ้าของโรงงานหนุ่มก็ไม่ชอบร่วมงานกับผู้หญิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะผู้หญิงสำหรับเขาแล้วควรมีหน้าที่ให้ความสุขกับเขาอยู่บนเตียงเท่านั้น

นัยน์ตากลมโตของคนฟังโชนแสงแวววับทันทีกับคำดูถูกจากคุณชายคาร์รีม...ผู้ชายที่หน้าตาพอใช้ พอจะพาไปวัดไปวาได้แบบไม่อายใคร แต่ไม่ใช่สเปกเธอสักนิด ตัวก็ใหญ่อย่างกับยักษ์ หน้าตาก็ไม่ต่างกัน ไม่รู้ตาลุงผู้ว่าจ้างอยากจะเก็บไปให้ลูกสาวได้ยังไง นอกจากไม่หล่อและมั่วไม่เลือกแล้ว ปากคอร้ายกาจแถมยังดูถูกผู้หญิงอย่างกับอะไรดี...เผลอๆ ได้ตำแหน่งโรคจิตชอบโชว์ไปอีกหนึ่ง...

ผู้ชายคนนี้...เป็นพรรค์ที่ต้องหลีกหนีไปให้ไกลต่างหาก ไม่ใช่พรรค์ที่คิดจะจับไปทำพันธุ์ด้วย แล้วนี่เธอต้องมาเป็นสปายชีวิตของอีตานี่เหรอ...

‘คิดผิดหรือเปล่าเนี่ย ที่รับงานนี้’ รินรดาฮึ่มฮั่มอยู่ในใจ เม้มปากเขม้นตามองหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างไม่มีความเกรงกลัวอีกต่างหาก...

‘หน็อย…แล้วมาดูถูกใครไม่ดูถูก ดันมาดูถูกสาวคัปซีเป็นสาวไม้กระดานไปได้ เดี๋ยวปัดเอาหนองโพแม่ให้มาตบอีตาถั่วให้หายปากเสียซะเลย แต่มาคิดอีกทีอย่าดีกว่าเสียของแท้ไม่มีซิลิโคนเจือปนเสียเปล่าๆ อีกอย่างจะเชื่อใจว่าอีตาคาร์รีมนี่ปลอดเชื้อได้แค่ไหนเชียวก็เห็นมั่วซะ...’คนโดนดูถูกยังไม่เลิกเข่นเขี้ยว

“...แถมยังโรคจิตชอบถ้ำมองผู้ชายในห้องน้ำด้วย” อีกหนึ่งคำดูถูกทว่าในเชิงเย้าหยอกหลุดตามมาจากเรียวปากได้รูปเป็นกระจับสวยงามของเจ้านายหนุ่ม และมันก็หยุดความคิดที่กำลังฟุ้งซ่านของอีกคนไว้ได้เป็นอย่างดี

คาร์รีมเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงได้พูดอย่างนี้ออกมา มันออกมาเองโดยอัตโนมัติและไม่ใช่นิสัยเขาสักนิดส่วน คนฟังอ้าปากค้างตาเบิกโพลงแก้มสาวร้อนวูบ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่หน้าแตกของตัวเอง แล้วใบหน้าคมของเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนยักษ์สักเท่าใดนักอีกต่อไป

“ถ้าฉันเป็นพวกถ้ำมองคุณก็พวกชอบโชว์” รินรดาเชิดหน้าพูด

“มีดีให้โชว์ ก็ยังดีกว่าพวกไม่มีอะไรให้โชว์” อีกครั้งที่คาร์รีมเถียงในเรื่องไม่เป็นเรื่อง เน้นคำพูดของตัวเองด้วยการกวาดสายตาไปบนร่างเล็กแล้วหยุดนิ่งตรงไม้กระดานแบนแฟบซึ่งอยู่ต่ำกว่าระดับสายตาเขามากมาย

“ไม่มีอะไรให้โชว์ ก็ยังดีกว่าพวกชอบโชว์ของเน่าๆ” คนโดนดูถูกนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนตอกกลับเสียงเรียบทำเอาอีกฝ่ายหน้าหงายและเลือดก็พุ่งขึ้นหน้ามาด้วย

“เธอ!!” เสียงคาร์รีมเกรี้ยวกราดขึ้นทันใด ใบหน้าคมถมึงทึงกรามก็ถูกบดจนเห็นสันชัดเจน และรินรดายังได้ยินเสียงฟันกระทบกันด้วยเพราะอารมณ์ของเขากำลังพุ่งสูงขึ้นนั้นเอง

วิศวกรสาวเสียวสันหลังวาบรู้สึกราวกับว่าร่างเล็กกำลังลุกเป็นไฟ เพราะโดนดวงตาคมแผดเผาอยู่แต่ก็แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าเพราะเธอก็ยังไม่อยากโดนยักษ์บีบคอหรือซ้ำร้ายไปกว่านั้นโดนยักษ์จับกิน...

“เอาละ ฉันรู้แล้วว่าคุณเป็นเจ้านาย ไม่ใช่สิ เป็นเจ้าของที่นี่ แต่ถ้าคุณจะเรียกฉันมาเถียงด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ ฉันขออนุญาตกลับออกไปทำงานของฉันต่อดีกว่า” น้ำเสียงของคนตั้งใจทำงานนั้นหนักแน่นและจริงจังไม่มีท่าทีต่อปากต่อคำกับเขาอีกต่อไป