LOGINระหว่างที่เอเวอเรนน์และลูวินเน่เดินเล่นในสวนรอบนอกของพระราชวังอยู่นั้น
ได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่างมาก นั่นก็คือ... ทั้งสองได้ยินเสียงร้องของเด็กผู้ชาย จึงรีบวิ่งไปดู และพบกับเด็กผู้ชายคนนั้นล้มลงอยู่กับพื้นหญ้า และข้างหน้ายังมีงูหนึ่งตัว ที่ตั้งท่าจะฉกเด็กชายคนนั้นอยู่ “อย่า!...อย่าเข้ามานะ!” เด็กชายคว้าก้อนหินได้ กำลังจะขว้างออกไป “หยุด! หยุดน่ะ...” เสียงเอเวอเรนน์พูดห้าม “ฮื่ออออ ช่วย...ช่วยผมด้วยครับ” “เข้าใจแล้ว เจ้าหนูใจเย็นก่อนนะ” “แล้วค่อย ๆ วางหินลงช้า ๆ นะ” เด็กชายค่อย ๆ วางหินลงตามที่เอเวอเรนน์บอก เอเรนน์หันไปพูดกับลูวินเน่ “วินเน่ ช่วยไปเรียกทหารยามมาให้หน่อยนะ” “แต่ว่า...” “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเองค่ะ” จากนั้นลูวินเน่ก็รีบไปตามทหารยาม “เอาล่ะ ทีนี้เรามาจัดการกับเจ้างูตัวปัญหากันเถอะ” “เจ้าหนูตั้งใจฟังให้ดีนะ” “ครับ...” “ทันทีที่ฉันให้สัญญาณ เจ้าจะต้องวิ่งมาทันทีเลยนะ” “พร้อมไหม...” เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ “1...2...3...วิ่ง!” พรึ่บ!! เอเวอเรนน์โยนผ้าเช็ดหน้าของตนปิดหัวของงูตัวนั้น เพื่อปิดการมองเห็นของงู แล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที พอวิ่งออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว “เอเรนน์ค่ะ...ฉันมาแล้วค่ะ” “แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...เป็นอะไรไหมคะ” “ไม่ค่ะ...วินเน่ช่วยไปดูเด็กคนนั้นเถอะค่ะ” “คะ...ค่ะ” เอเวอเรนน์จึงรีบบอกจุดที่พบงูให้กับทหารยามรู้ ทหารยามนายหนึ่งก็รีบวิ่งไปยังจุดที่พบงู แต่กว่าจะไปถึง งูตัวนั้นก็ได้หายไปแล้ว คงเหลือทิ้งไว้แค่ผ้าเช็ดหน้าหนึ่งผืนเท่านั้น พอเกิดเหตุที่พบงูในสวนของพระราชวังก็ได้เกิดความวุ่นวายขึ้น เพื่อตามจับงูตัวหนึ่ง และเพื่อความปลอดภัยของทุกคนด้วย ทหารหลายนายออกตรวจหาร่องรอยของงู “หาให้ทั่วซะ จนกว่าจะเจอ” เสียงคำสั่งการของหัวหน้าหน่วยอัศวินหลวง หลังทหารค้นหาอยู่นาน ก็พบเพียงผ้าเช็ดหน้าของเอเวอเรนน์ แต่ไม่มีร่องรอยของงูเลย หัวหน้าอัศวินขมวดคิ้ว “เหตุใดถึงมีงูเข้ามาที่สวนพระราชวังได้” “แล้วคนที่กำลังจะโดนงูตัวกัดกลับเป็นท่านนั้นได้..” “อืมมมมม?!” “หากไม่มีใคร...จงใจปล่อยมันล่ะ” “ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่ปกติ” อัศวินทุกคนออกค้นหาจนทั่วก็ไม่เจอ จึงได้แต่คาดเดาว่า งูตัวนั้นคงไปที่อื่นแล้ว “เอเรนน์...” “หืมมม มีอะไรหรอวินเน่?” ลูวินเน่รีบพุ่งเข้ากอดเอเวเรนน์ “อ่ะ...วินเน่!” แต่ลูวินเน่ก็ยังกอดเอเวอเรนน์ไม่ปล่อย จนสักพักเหมือนลูวินเน่เพิ่งคิดขึ้นมาได้ “จริงสิ เอเรนน์ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ” ลูวินเน่รีบมองรอบ ๆ ตัวของเอเวอเรนน์ แต่ก็ไม่พบจุดไหนที่มีแผลหรือเป็นอะไรเลย “ฮู่ว...โล่งอกไปทีที่ไม่เป็นอะไรนะคะ” “ค่ะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เอเวอเรนน์หันไปหาเด็กชายคนนั้น “นี่เจ้าหนู พี่สาวขอดูแขนเราหน่อยได้ไหม?” “ครับ! ดะ...ได้ครับ” เด็กชายค่อย ๆ ยื่นแขนให้เอเวอเรนน์ดู “โอ้... คงจะเจ็บมากเลยใช่ไหม” “ไม่...ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว” “ฮึ่ก...ฮึ่ก...ฮึ่ก...” เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่เสียงสะอื้นก็ยังเล็ดลอดออกมาได้ “โห้! เก่งมาก ๆ แล้วพ่อแม่ หรือพี่เลี้ยงที่มาด้วยล่ะจ๊ะ ไปไหนแล้ว” เด็กชายได้แค่ส่ายหน้า “งั้นเราบอกพี่สาวมาสิให้ไปส่งที่ไหน?” “เดี๋ยวพี่สาวจะไปส่งเอง เพราะดูแล้วเราต้องทำแผล และที่สำคัญน่าจะเดินไม่ไหวใช่ไหมล่ะ” เด็กชายไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่บอกเหมือนกันว่าให้ไปส่งที่ไหน “ให้พี่ไปส่งที่ไหนหรอ?” เอเวอเรนน์ถามซ้ำอีกรอบ เอเวอเรนน์จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากลูวินเน่ “วินเน่ค่ะ... พอจะทราบไหมคะ” ลูวินเน่ทำแค่เพียงส่ายหน้าไปมาเหมือนบอกว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกัน “อย่างนั้นหรอ...” “จริงสิ! ถ้างั้นเราไปที่ห้องพยาบาลกันเถอะ” “เพราะยังไงก็ต้องทำแผลอยู่แล้วนี่เนาะ” “งั้นไปกันเถอะ” เอเวอเรนน์อุ้มเด็กชาย และมุ่งหน้าไปที่ห้องพยาบาลทันที พอเดินมาสักพักก็มาถึงหน้าห้องพยาบาล ลูวินเน่เดินไปเคาะประตู ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ขออนุญาตนะคะ” ลูวินเน่ค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป ทั้งสามเดินเข้าไปในห้องพยาบาล หมอที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ชะงักไปทันที “ดะ...เด็กคนนี้...” เขารีบเดินเข้ามา สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด “รีบไปตามคนมาที!” “เร็ว!” ทุกคนเริ่มแตกตื่น เอเวอเรนน์กับลูวินเน่มองหน้ากัน “เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” หมอไม่ตอบ เขารีบตรวจเด็กก่อน ผ่านไปสักพัก ถึงค่อยพูด “เลดี้...” “ท่านรู้หรือเปล่าว่า เด็กที่ท่านพามาคือใคร” “เอ่อ... ไม่รู้ค่ะ” “คงจะเป็นเช่นนั้นสินะครับ” “ท่านช่วยชีวิต...” “องค์ชายลำดับที่สองไว้ครับ” “อะ...องค์ชาย...” “องค์ชาย!!!” ทั้งสองพูดพร้อมกัน หยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง “เมื่อกี้ ท่านพูดว่าอะไรนะคะ” เอเวอเรนน์ถามซ้ำอีกรอบ “องค์ชายไงขอรับ ก็เด็กที่เลดี้พามาที่นี่นะครับ” “คือ องค์ชายลำดับที่สองของจักรวรรดิอาร์ดาเนีย” “องค์ชายเอเดรียน อาเซลไลท์ ครับ” เอเวอเรนน์และลูวินเน่หันไปมองหน้ากัน แล้วค่อยหันไปมององค์ชายลำดับที่ 2 แล้วหลังจากนั้นลูวินเน่ก็พูดขึ้นมา “อ๊ะ...ไม่ใช่ว่าองค์ชายลำดับที่สองมีพระวรกายไม่แข็งแรงหรอคะ” “ทำไม... ไม่เห็นเหมือนกับที่ได้ยินมาเลยล่ะคะ?” “นั่นก็เพราะว่า เพื่อความปลอดภัยขององค์ชายนะครับ” “ข้าสามารถพูดได้เท่านี้ขอรับ ได้โปรดอย่าได้ถามต่อเลยนะครับ” ก็ท่านหมอพูดแบบนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครถามคำถามใด ๆ อีก ส่วนเอเวอเรนน์ก็เดินไปที่เตียงที่องค์ชายลำดับที่สองพักอยู่ “ที่เหลือต้องฝากท่านหมอแล้วล่ะค่ะ” “ถ้าอย่างไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะคะ” “รอก่อนเลดี้ กระผมว่าเลดี้ก็ควรไปทำแผลด้วยเหมือนกันนะขอรับ” “ห่ะ!!!” ลูวินเน่พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ “อ่า... นั้นสิ” เอเวอเรนน์เดินตามหมอไปทำแผลที่เตียงข้าง ๆ เอเวอเรนน์ค่อย ๆ ดึงกระโปรงขึ้นช้า ๆ เผยให้เห็นแผลบริเวณขาด้านซ้าย ค่อนข้างบาดลึกนิดหน่อย “โอ้โห้...ค่อนข้างจะลึกเลยนะขอรับ” “แหะ...แหะ...แหะ...น่าจะโดนกิ่งไม้เกี่ยวเอานะคะ” “เอเรนน์ค่ะ ไม่ตลกเลยนะคะ” ลูวินเน่ตะโกนออกมาสุดเสียงของเธอด้วยความโมโห และเป็นห่วงเอเวอเรนน์ จนเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้ เอเวอเรนน์อย่างนั้น... “ขะ...ขอโทษนะคะ ฉันไม่ทันระวังให้ดีเองนะคะ” “วินเน่อย่าได้เสียใจไปเลยนะคะ” “เพราะทั้งหมดนี้มันไม่ใช่ความผิดของลูวินเน่หรอกนะคะ” “และก็ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ” และในระหว่างนั้นหมอก็กำลังล้างแผลให้เอเวอเรนน์ “โอ้ยยยย อึก!” เอเวอเรนน์เจ็บจนเหมือนจะร้องออกมา “อ่ะ! เจ็บมากไหมคะ” “นิดหน่อยค่ะ” ทำเอาลูวินเน่หายเคืองโดยไม่รู้ตัว สักพักหนึ่งหมอก็ทำแผลให้เอเวอเรนน์เสร็จเรียบร้อย “กระผมแนะนำให้ท่านงดเดินบ่อย ๆ ไปสักระยะก่อนนะขอรับ” “เพื่อป้องกันไม่ให้แผลปิ๊นะขอรับ” “ค่ะ คุณหมอ ขอบคุณนะคะที่ช่วยรักษาให้นะคะ” “ครับ ไม่นเป็นไรครับ” “เพราะมันเป็นหน้าของกระผมอยู่แล้วนะคระบ” “เลดี้พอจะเดินไหวไหมครับ” ในระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเดินกลับห้องพักยังไงดี ทันใดนั้นประตูห้องพยาบาลก็เปิดออก “ผลัวะ!” ก็พบกับร่างของอัศวินหนุ่มพุ่งเข้ามาทางเอเวอเรนน์ทันที “ละ...เลดี้เรเวนฮาร์ท...กระผมขอโทษนะครับ” “ทั้งที่เป็นอัศวินของเลดี้แท้ ๆ แต่กลับปกป้องเลดี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” “ต้องขออภัย...จริง ๆ นะครับ” “ไม่เป็นหรอกค่ะ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของเซอร์หรอกนะคะ” “อีกอย่างฉันไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนด้วย...นะคะ” “หืมมม...” ลูวินเน่และหมอได้แต่หันไปมองหน้ากันแล้วค่อยหันมามองเอเวอเรนน์อย่างช้า ๆ “มะ...กี้เพิ่งทำแผ...” “วินเน่! เมื่อกี้บอกว่าจะต้องไปทำกิจกรรมต่อไปแล้วใช่ไหม” เอเวอเรนน์พูดแทรกขึ้นมาทันที “หือ!…” “อ้า...ใช่แล้ว ๆ เรารีบไปกันเถอะ” “ขอบคุณนะคะคุณหมอ” “ขะ...ขอรับ!?” แล้วทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องไป ระหว่างทางที่เดินไปทำกิจกรรมต่อไป ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย มีเพียงความเงียบ กับเสียงฝีเท้า “อ้า... อึดอัดซะมัดเลย” “ใครก็ได้ช่วยที...” เอเวอเรนน์ทำได้แค่คิด แต่ไม่ได้พูดออกมา ทำได้เพียงเดินต่อไป จนมาถึงหน้าห้องกิจกรรมทำอาหาร เอเวอเรนน์ก้าวออกมาจะเปิดประตู... แต่ก็ได้มีสาวใช้คนหนึ่งพรวดออกมา แล้วชนเข้ากับเอเวอเรนน์จนล้มพับ “ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” สาวใช้รีบขอโทษทันที และรีบลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ลูวินเน่และอัศวินก็รีบพยุงเอเวอเรนน์ขึ้น “เป็นไรไหมคะ” “ไม่ค่ะ เราเข้าไปกันเลยดีกว่าค่ะ” “ค่ะ...” พอทั้งสามคนเข้าไปในห้องได้ไม่นาน ก็เริ่มกิจกรรมทำอาหาร ทุกคนต่างพากันเริ่มลงมือทำอย่างเอาจริงจัง ส่วนเอเวอเรนน์นั้น ด้วยประสบการณ์การอาหารทำอาหารมานั้น... ผลลัพธ์ที่ได้ ก็ไม่ได้ต่างไปจากโลกก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นก็คือ อาหารที่แม้แต่มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตชนิดได้สัมผัสกับอาหารของเอเวอเรนน์แล้ว ต้องทุกรายถึงกับต้องหามส่งโรงพยาบาลทันที หรือแม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าต้องเหี่ยวเลยแหละ... เอเวอเรนน์รู้ว่าตนเองต้องไม่ผ่านในกิจกรรมนี้อย่างแน่นอน ซึ่งผลลัพธ์ก็อย่างรู้กันอยู่ “ไม่ผ่าน! ไม่ใช่แค่ไม่ผ่านนะ ต้องเรียกว่าอาหารเป็นพิษแล้วล่ะเจ้าค่ะ” “ดิฉันแนะนำให้นะเจ้าค่ะ อย่าเดินเข้าครัวน่าจะเป็นการดีนะเจ้าค่ะ” “ค่ะ! เข้าใจแล้วค่ะ” ลูวินเน่ที่อยู่ข้าง ๆ ลูบหลังเอเวอเรนน์เบา ๆ “แย่แล้วสิ เหมือนจะยืนนานไปหน่อยแหะ” “ก่อนกลับห้องพักคงต้องไปห้องพยาบาลก่อนสินะ” หลังจากจบการทำอาหารทุกคนก็เดินออกจากห้อง รวมถึงทั้งสามคนด้วย แต่เอเวอเรนน์ต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่ “อ๊ะ!” “มีอะไรอย่างนั้นหรอคะ?” “วินเน่กับท่านเซอร์กลับไปพักกันก่อนเถอะค่ะ” “คือว่า...ฉันนัดซาร่าเอาไว้นะคะ” “เข้าใจแล้วค่ะ...” “แต่ว่า...ผมเป็นอัศวินของท่านเลดี้นะครับ” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” “ทั้งสองรีบ ๆ ไปกันได้แล้วค่ะ” “นะคะ... ถือว่าฉันขอร้องล่ะค่ะ” “ถ้าพูดถึงขนาดนี้แล้วผมคงต้องยอมแพ้แล้วล่ะครับ” “ค่ะ ขอบคุณทั้งสองคนมาก ๆ เลยนะคะ” เมื่อทั้งสองเดินลับสายตาไปแล้ว เอเวอเรนน์จึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เลือดสีแดงค่อย ๆ ซึมผ่านผ้าพันแผลจนเปียกชื้น “แย่แล้วสิ...” เธอถอนหายใจ ก่อนจะฝืนพยุงตัวเองเดินต่อ เธอเดินผ่านสวน เดินผ่านระเบียง เกือบล้มหนึ่งครั้ง … บนระเบียงอาคารที่อยู่ห่างออกไป เงาร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ในความมืด ดวงตาคมจับจ้องหญิงสาวที่เดินกะเผลกอยู่เบื้องล่าง เขาเงียบอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะหันหลัง และหายไปจากตรงนั้นราวกับไม่เคยมีใครอยู่เลย เอเวอเรนน์เดินต่อได้เพียงไม่กี่ก้าว โลกทั้งใบก็เริ่มหมุน “เอะ! รู้สึกเวียนหัวจัง” … แล้วภาพตรงหน้าก็ดับวูบ เอเวอเรนน์ก็เป็นลมล้มพับตรงทางเดิน เงาร่างเดิมคุกเข่าลงต่อหน้าบุคคลผู้หนึ่ง ภายในห้องที่มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ “…” “นางได้รับบาดเจ็บ” สิ้นเสียงรายงานทั้งห้องก็กลับมาเงียบงัน ไม่นานนักก็มีชายร่างหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเอเวอเรนน์ที่หมดสติไป “ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย” เสียงชายหนุ่มบ่นพึมพำเบา ๆ พร้อมกับอุ้มเอเวอเรนน์ไปส่งที่ห้องพยาบาล ไม่นานนักก็ถึงห้องพยาบาล พอผลักประตูเข้าไป “อ๊ะ! องค์รัชทายาท” “ท่านพี่!” “ทรงมาทำอะไรที่นี่พะยะค่ะ” “แล้วนั่น! เลดี้ท่านนั้นนี่” “เคยเจอกันแล้วสินะ” “ถ้างั้นก็ช่วยรักษาให้หน่อยนะ” “ละ...เลือดนี่พะยะค่ะท่านพี่” “อือ...” ส่วนพอเห็นแบบนั้นแล้ว ก็ต้องกุมขมับเลยทีเดียว และได้แต่เชิญให้องค์รัชทายาทวางเธอลงบนเตียง องค์ชายเอเดรียนมองพี่ชายสลับกับหญิงสาวบนเตียง “ท่านพี่...” “อืม ว่าไง” “ท่านพี่รู้จักเลดี้ผู้นี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทไม่ได้ตอบ มีเพียงแค่ยิ้มให้บาง ๆ องค์ชายสองก็ไม่ได้ถามต่อ ไม่นานนักซาร่าก็วิ่งกระหืดกระหอบมา และพบว่าผู้เป็นนายนอนหมดสติ เธอทรุดตัวลงข้างเตียง “ฮึก...ขอโทษนะคะคุณหนู” พอเห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปแตะเบา ๆ ซาร่าหันกลับมองชายหนุ่มก็พบว่า “อ๊ะ!! ท่านชายไคล์” “ท่านเป็นคนช่วยคุณหนูของดิฉันใช่ไหมคะ” “ต้องขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” “อือ... ไม่เป็นไร ๆ” “แค่เลดี้ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ” “เจ้าค่ะ...” “อึก...” “มะ...มึนหัวจัง” “คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว...” “อือ...ซาร่า ที่นี่ที่ไหนหรอ?” “ห้องพยาบาลค่ะ คุณหนู” “งั้นหรอ...” “แต่ฉันจำได้ว่า กำลังเดินมาที่ห้องพยาบาลแล้วหลังจากนั้นก็...” “ฉันมาที่นี่ได้ยังไงหรอ” “ผมเป็นคนอุ้มเลดี้มาที่นี่เองแหละ” “เอ๊ะ เสียงนี้คุ้น ๆ” เอเวอเรนน์หันไปมองตามเสียง “อ้าว! ท่านไคล์” “ขอบคุณนะคะ” “ว่าแต่ท่านไคล์มาที่นี่ได้ยังไงคะ?” “ท่านไคล์” องค์ชายสอง/คุณหมอ พูดเบา ๆ พร้อมกัน “ผมแค่แวะมารับองค์ชายสองนะครับ” “อย่างนี้นี่เอง” “ถ้าเลดี้ไม่ว่าอะไรล่ะก็...” “ให้ผมพาเลดี้ไปส่งที่ห้องพักได้ไหมครับ” “อ่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” “คุณไปทำหน้าที่ของคุณเถอะค่ะ” “เดี๋ยวฉันกับซาร่ากลับกันเองก็ได้ค่ะ” “ว่าแล้วว่า เลดี้ต้องพูดอย่างนี้” “งั้นก็...ผมขอถือวิสาสะเลยแล้วกันนะครับ” ไคล์เดินไปอุ้มเอเวอเรนน์ “ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ” “ครับ!” “อ้า ผมไม่อนุญาตให้ปฏิเสธครับ” เอเวอเรนน์กำลังจะพูด แต่โดนพูดตัดไปเสียก่อน “งั้นก็ ซาร่าช่วยนำทางให้หน่อยนะ” “คะ...ค่ะ!” เดินตามซาร่าไปยังห้องของเอเวอเรนน์ที่อยู่ทางทิศเหนือ เดินไปได้สักพัก “เอ่อออ คือว่า...คุณส่งฉันถึงแค่ตรงนี้ก็พอแล้ว” “ห๊ะ ไม่ได้หรอก” “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” “ก็...เจ้าเดินไหวซะที่ไหนล่ะ” “แต่ว่า... ถ้าคุณเข้าไปส่งฉันไกลกว่านี้เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก” “ฉันไม่อยากทำให้คุณต้องมาเดือดร้อนด้วยนะ” “ดังนั้น ส่งฉันถึงแค่ตรงนี้แหละ” ไคล์ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ แต่ก็ไม่ได้หยุดเดิน ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ “นี่คุณ...ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดหรอ” “ฟังสิ ทำไมข้าจะไม่ฟังสิ่งเจ้าพูดล่ะ” “แล้วทำไมยังไม่หยุดเดินอีกล่ะ” “เพราะว่า...ข้ากลัวเจ้าจะเดินไม่ไหวมากกว่ากลัวตัวข้าเดือดร้อนนะสิ” “นี่...” เอเวอเรนน์จำใจยอมแพ้ เพราะตนไม่สามารถทำอะไรได้ ส่วนไคล์ยิ้มอย่างพอใจ และกลับคิดว่าท่าทางที่เอเวอเรนน์เป็นกังวลแทนตนนั้นช่างน่าเอ็นดู “ถ้าเกิดมีคนผ่านมาเห็นเข้าจะทำยังไงดีล่ะ” “จริงสิ! ไม่แน่ว่าอาจจะยืมมือไคล์เพื่อออกจากการคัดเลือกได้ก็ได้” “ไม่ได้ ๆ แบบนั้นไคล์ก็ต้องเดือดร้อนไปด้วยนะสิ” “โอ้ยยยย อันนี้ก็ไม่ได้ อันนู่นก็ไม่ดี” “แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ...” ไม่นานนักไคล์ก็หยุดเดิน “ถึงหน้าห้องเจ้าแล้วนะ...” “เอ๊ะ! ถะ...ถึงแล้วหรอ” “ใช่ หรือว่าเจ้าไม่อยากออกอ้อมอกข้ารึ” แดงแปร้ดดดด “คะ...คือว่า...ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” “ท่าน...อ่ะ คุณปล่อยฉันลงสิ” “หึ...” ไคล์ค่อยวางเอเวอเรนน์ลงอย่างช้า ๆ “หู่ว... ขะ...ขอบคุณมากนะคะ” “ไว้ฉันออกจากพระราชวังแล้วฉันจะเลี้ยงอาหารตอบแทนคุณอย่างแน่นอนค่ะ” “หืม เจ้าคิดว่าจะได้ออกจากพระราชวังง่าย ๆ กรอกใช่ไหม” “เอาเถอะ...” “ตกลง แล้วข้าจะรอคำเชิญจากเลดี้นะครับ” แล้วไคล์ก็เดินจากไป เอเวอเรนน์กำลังจะผลักประตูห้อง แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เอเรนน์ค่ะ...” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่เมื่อเธอหันกลับไป รอยยิ้มของลูวินเน่กลับหายไปเสียแล้ว... และดวงตาคู่นั้น กำลังมองเธอด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนภายในห้องพักอันเงียบสงบ เอเวอเรนน์ยังคงนั่งมองจดหมายปริศนาในมืออย่างไม่วางตา “หากยังอยากมีชีวิตที่สงบสุขอยู่ จงหยุดงานเลี้ยงน้ำชาครั้งนี้เสีย” ข้อความบนกระดาษยังคงเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยของการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทว่าเมื่ออ่านซ้ำอีกครั้ง ความรู้สึกภายในใจของเธอกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม คนที่ส่งจดหมายฉบับนี้เป็นใครกัน? เหตุใดถึงต้องการให้เธอหยุดงานเลี้ยงน้ำชาในครั้งนี้ด้วย? หรือว่า… มีใครบางคนกำลังมองว่าเอเวอเรนน์เป็นภัยเงียบอยู่กันแน่? เอเวอเรนน์ยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย…” เธอพับจดหมายเก็บไว้ในซองตามเดิม ก่อนจะนำไปซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง แม้จะมีความคิดมากมายเกิดขึ้นในหัว แต่เธอก็ยังไม่สามารถหาคำตอบได้เลยสักข้อ บางทีคนส่งอาจต้องการข่มขู่เธอ หรือไม่ก็อาจมีจุดประสงค์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับงานเลี้ยงน้ำชา แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใด สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจได้ก็คือ คนผู้นั้นไม่ต้องการให้เธอผ่านการคัดเลือกอย่างแน่นอน “คุณหนูเจ้าคะ?” เสียงของซาร่าดังขึ้นจากด้านนอกประตู เอเวอเรนน์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบจัดสีหน้าให
หลังจากวันนั้นผ่านไป เอเวอเรนน์ก็ได้ค้นพบความจริงอันน่าเจ็บปวดว่า บางครั้งการพยายามทำอะไรสักอย่างให้ล้มเหลว กลับเป็นเรื่องที่ยากกว่าการตั้งใจทำให้สำเร็จเสียอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อทุกคนรอบตัวต่างพากันสนับสนุนความคิดของเธออย่างเต็มที่ “คุณหนูเจ้าคะ รายชื่อร้านค้าที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาส่งมาแล้วเจ้าค่ะ” ซาร่าวางเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนจะจัดเรียงให้เป็นระเบียบ เอเวอเรนน์ที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มทอดมองเอกสารตรงหน้าด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง “เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” “เจ้าค่ะ ท่านเอลเลนดอร์ส่งมาให้ตรวจสอบก่อนจะนำไปพิจารณาขั้นสุดท้าย” “ฉันคิดว่าแค่เลือกไม่กี่ร้านก็น่าจะพอแล้วนะ…” “แต่คุณหนูเป็นคนเสนอเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าต้องการเปิดโอกาสให้ร้านค้าขนาดเล็กและช่างฝีมือที่ไม่มีชื่อเสียงได้เข้ามามีส่วนร่วมด้วย” “นั่นมันก็ใช่…” เอเวอเรนน์ตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มมองเอกสารอีกครั้ง เธอเป็นคนเสนอแนวคิดนี้จริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้คิดว่ามันจะได้รับการยอมรับมากถึงขนาดนี้ หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมานั่งจัดการเอกสารมากมายเช่นนี้ เธอคงเลือกเสนอแผนการที่ท
“ฉันจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจเอง” เอเวอเรนน์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางส่งยิ้มให้ลูวินเน่ที่ยังคงมีสีหน้าเป็นกังวล แม้คำพูดของเธอจะฟังดูน่าเชื่อถือเพียงใด แต่มีเพียงเอเวอเรนน์เท่านั้นที่รู้ว่าความจริงแล้ว เธอไม่ได้ต้องการรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการถูกคัดออกจากการคัดเลือกให้เร็วที่สุดต่างหาก! “เอาเถอะค่ะ…ถ้าเอเรนน์ตัดสินใจแบบนั้น ฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้แล้ว” ลูวินเน่ถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แต่ถึงยังไง ช่วงนี้ก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ” “ขอบใจนะคะวินเน่” เอเวอเรนน์ยิ้มให้ลูวินเน่ เพื่อคลายความกังวลของเธอ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ลูวินเน่กำลังเป็นห่วงเธอจากใจจริง ในขณะที่ตัวเธอกลับกำลังวางแผนทำให้ตัวเองสอบตกอยู่เนี่ยนะ… ช่างเถอะ! ถึงจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่การได้กลับบ้านก็สำคัญไม่แพ้กันนี่นา! “ว่าแต่เอเรนน์ เธอคิดจะทำอย่างไรต่อไป?” “ก็รอให้รายงานถูกปฏิเสธน่ะสิ” “หืม?” “เปล่าจ้ะ! ฉันหมายถึง…รอให้พวกเขาพิจารณารายงานต่างหาก!” เอเวอเรนน์รีบแก้ตัวทันที ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบกลบเกลื่อน ลู
หลังจากเอลเลนดอร์กลับไปได้ไม่นาน เอเวอเรนน์ก็เริ่มวางแผนจัดงานเลี้ยงน้ำชาสำหรับการทดสอบครั้งถัดไปทันที เป้าหมายของเธอในครั้งนี้เรียบง่ายมาก นั่นคือการจัดงานเลี้ยงที่ใช้เงินให้น้อยที่สุด และที่สำคัญ ต้องเป็นงานเลี้ยงที่แหกคำแนะนำของเอลเลนดอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้! ยิ่งงานออกมาไม่ถูกใจเหล่าขุนนางมากเท่าไร โอกาสที่รายงานของเธอจะถูกปัดตกก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น “ดีล่ะ! งั้นเรามาเริ่มแผนการกันเถอะ!” เอเวอเรนน์ตบมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะหันไปหาซาร่าที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ “คุณหนูจะทำอย่างไรหรือคะ?” “ก็แค่…ทำตรงข้ามกับสิ่งที่เหล่าขุนนางชื่นชอบเสียก็สิ้นเรื่องแล้ว!” “อย่างไรหรือคะ?” “ลองคิดดูสิ เหล่าขุนนางไม่ชอบอะไรมากที่สุดล่ะ?” ซาร่ายกมือขึ้นแตะคาง พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม…สามัญชนหรือคะ?” “ใช่แล้ว!” เอเวอเรนน์ดีดนิ้วดังเป๊าะ ดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งค้นพบแผนการอันยอดเยี่ยม “ฉันจะจัดงานเลี้ยงที่สามัญชนสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่จำเป็นต้องมีบัตรเชิญยังไงล่ะ! ขอแค่มีหน้ากากก็สามารถเข้าร่วมงานได้อย่างอิสระ!” “แล้วแบบนี้…พวกขุนนางก็ต้องไม่พอใจแน่ ๆ เลยนะคะ”
หลังจากลูวินเน่กลับไปแล้ว ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เอเวอเรนน์นั่งอยู่บนเตียง พลางมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด คำพูดของลูวินเน่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหน “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเอเรนน์อีกแล้ว” ตอนที่ได้ยินประโยคนั้น เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พอนึกถึงสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายก่อนจากไปแล้ว เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเรื่องของคุณชายไคล์ ทำไมวินเน่ถึงดูตกใจขนาดนั้น เพียงเพราะเธอเรียกเขาว่าไคล์ หรือว่าเขาจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมากกว่าที่เธอคิด? เอเวอเรนน์ยกมือขึ้นกุมขมับ แค่พยายามเอาตัวเองออกจากการคัดเลือกก็ยากพออยู่แล้ว เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากของคนอื่นอีกจริง ๆ “คุณหนูคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ซาร่าที่กำลังจัดของอยู่ข้างเตียงเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้เป็นนายทำสีหน้าเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาระดับชาติ “ซาร่า เธอคิดว่าคนเราจะมีเรื่องให้กังวลได้มากที่สุดกี่เรื่องในหนึ่งวันเหรอ?” “เอ๊ะ?” สาวใช้ชะงักมือ ก่อนจะหันมามองคุณหนูของตนอย่างงุนงง “ถ้าเป็นเรื่องของคุณหนู เกรงว่าจะนับไม่หมดนะคะ” “นี่เธอกำลังปลอบ
“เอเรนน์ค่ะ...” เอเวอเรนน์หันกลับมา ลูวินเน่เงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วถามเบา ๆ “เมื่อครู่นี้...คนที่อุ้มเอเรนน์กลับมา...” “ทั้งสองคนรู้จักกันเหรอคะ” เอเวอเรนน์ก็ตอบตามตรง “อ้อ...เขาคือคุณชายไคล์ค่ะ” ลูวินเน่ตกใจนิดหนึ่ง แต่เก็บอาการ “อย่างนั้นหรือคะ...” “น่าแปลก...” “เขาคนนั้นไม่น่าจะยอมให้ใครเรียกชื่อเล่นได้” “บางทีข้าอาจจะมองผิดไปสิน่ะ” ถึงอย่างนั้นลูวินเน่ก็ยังมองตามหลังของไคล์ไม่วางตาอยู่อย่างนั้น แม้ไคล์จะเดินทิ้งห่างไกลแล้วก็ตาม “วิน...” “วินเน่...” “วินเน่ค่ะ!...” เอเวอเรนน์เรียกลูวินเน่อยู่นานสองนาน เอเวอเรนน์เลยตะโกนออกมา “วินเน่ค่ะ...” “คะ! ค่ะ...ว่ายังไงคะ” “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” “ฉันเรียกอยู่ตั้งนาน แต่วินเน่...กลับเงียบไป” “อ้า...ขอโทษด้วยนะคะ” “ช่างเถอะค่ะ” “ฉันว่าวินเน่กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ” “เอ๊ะ แต่ว่า...” “ซาร่า ช่วยไปส่งวินเน่ที่ห้องด้วยจ๊ะ” “ค่ะ คุณหนู” “แต่ว่า...” “เชิญค่ะ ท่านหญิงวาซาสต์” “ดะ...เดี๋ยวสิ...” “ดิฉันว่าวันนี้ท่านหญิงกลับไปพักก่อนเถอะค่ะ คุณหนูเอง







