บททั้งหมดของ ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์: บทที่ 1 - บทที่ 10

ฝนโปรยลงมาไม่หยุด ซ่า… ซ่า… ซ่า… เสียงรองเท้ากระทบพื้นถนนเปียกชื้นดังสลับกับเสียงหอบหายใจถี่รัว ตึก! ตึก! ตึก! หญิงสาวรีบวิ่งฝ่าสายฝนหลังเลิกงาน ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุด ต้องรีบแล้ว… ไม่งั้นตกรถไฟรอบสุดท้ายแน่! ทันใดนั้น— ปรี๊นนน!! แสงไฟสว่างวาบขึ้นจากด้านข้างถนน เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ “เอ๊ะ—” ตู้มมม!! เสียงเบรกเสียดหูดังลั่น ร่างของหญิงสาวกระเด็นล้มลงบนพื้นถนน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้าง “มีคนถูกรถชน!” “รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!” เสียงวุ่นวายดังอื้ออึงอยู่รอบตัว แต่เธอกลับได้ยินมันแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ภาพในอดีตไหลผ่านเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำ ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อย การทำงานซ้ำเดิม ห้องเช่าแคบ ๆ ที่กลับไปก็ไม่มีใครรออยู่ เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างเหนื่อยล้า “นี่ฉันคงเหนื่อยมากจริง ๆ สินะ…” ลมหายใจเริ่มแผ่วลง “ก็ดีเหมือนกัน…” “หลังจากนี้…ทุกอย่างคงจบลงแล้ว” เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ก่อนที่สติทั้งหมดจะถูกกลืนหายไปในความมืด . . .“คุณหนู…” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นไกล ๆ “คุณหนูคะ…” “คุณหนู…ตื่นได้แล้

ทั้งพ่อบ้านและหัวหน้าสาวใช้ได้แต่มองภาพคุณหนูกับสาวใช้ที่ยืนกอดกันตัวสั่นอยู่หน้าคฤหาสน์เงียบ ๆลมเย็นพัดผ่านช้า ๆพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุกจากตัวอาคารเก่าบรรยากาศเงียบงันอยู่พักหนึ่งก่อนโรซาลีนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นพร้อมโค้งตัวอย่างนอบน้อม“…เชิญด้านในก่อนเถอะเจ้าค่ะ คุณหนู”เอเวอเรนน์ค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออกจากซาร่าก่อนหันกลับไปมองคฤหาสน์ตรงหน้าอีกครั้ง“…”เธอยิ้มแห้ง ๆแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“โอเค… อย่างน้อยมันก็คงแค่ดูเก่าไปหน่อยล่ะนะ”“ดิฉันว่าคำว่า ‘หน่อย’ ของคุณหนูเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวันแล้วนะคะ…”“ซาร่า”“คะ?”“อย่าพูดความจริงตอนนี้”ซาร่ารีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีเอเวอเรนน์จึงรวบรวมความกล้าก่อนค่อย ๆ เดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์หญิงสาวยื่นมือออกไปช้า ๆแล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไปเพียงเล็กน้อยและในวินาทีนั้นเอง—บึ้ม!!เสียงดังสนั่นลั่นมาจากด้านในตัวอาคาร“กรี๊ดดดด!!”เอเวอเรนน์สะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบถอยหลังกลับมาทันที“เกิดอะไรขึ้นน่ะคะ!?”“ขะ…ขออภัยเจ้าค่ะ!”โรซาลีนรีบตอบด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน“ดูเหมือนชั้นวางของในห้องโถงจะถล่มลงมาอีกแล้วเจ้าค่ะ…”“

ตอนทีเมื่อก้าวผ่านประตูพระราชวังบานใหญ่เข้าไปเอเวอเรนน์ก็เข้าใจในทันทีว่า...นี่ไม่ใช่เพียงการ “รับฟังคำชี้แจง” ธรรมดาเพราะภายในห้องโถงขนาดใหญ่เบื้องหน้ามีบุตรสาวจากตระกูลขุนนางจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ก่อนแล้วชุดเดรสหรูหราหลากสีสันแต่งแต้มทั่วทั้งห้องเสียงพูดคุยดังคลอเบา ๆ ไม่ขาดสายบางคนกำลังแนะนำตัวบางคนกำลังจับกลุ่มพูดคุยและบางคนก็กำลังใช้สายตาประเมินคู่แข่งรอบตัว…“อยากกลับบ้านจัง...”เอเวอเรนน์พึมพำกับตัวเองเธอมองหาที่นั่งและเหลือบไปเห็นที่นั่งในมุมอับสายตาที่หนึ่งแล้วจึงรีบเดินไปนั่งแต่ก็ได้มีสตรีท่านหนึ่งผ่านประตูเข้ามาในห้องโถงเธอสวมชุดสีฟ้าอ่อน สว่างไสวและงดงาม ทั้งเรื่องมารยาทการเดิน การทักทาย สมกับเป็นตระกูลขุนนางผู้ดีมาก ๆเธอผู้เปล่งประกายดุจแสงอาทิตย์ในยามเช้า“โห! เลดี้ท่านนี้แหละเหมาะสมกับตำแหน่งนี้สุด ๆ”“ดูสิ ๆ... ออร่านางเอกมาเต็ม ๆ เลย”เอเวอเรนน์ยืนมองเธออย่างไ

ระหว่างที่เอเวอเรนน์และลูวินเน่เดินเล่นในสวนรอบนอกของพระราชวังอยู่นั้นได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่างมากนั่นก็คือ...ทั้งสองได้ยินเสียงร้องของเด็กผู้ชาย จึงรีบวิ่งไปดูและพบกับเด็กผู้ชายคนนั้นล้มลงอยู่กับพื้นหญ้า และข้างหน้ายังมีงูหนึ่งตัว ที่ตั้งท่าจะฉกเด็กชายคนนั้นอยู่“อย่า!...อย่าเข้ามานะ!”เด็กชายคว้าก้อนหินได้ กำลังจะขว้างออกไป“หยุด! หยุดน่ะ...” เสียงเอเวอเรนน์พูดห้าม“ฮื่ออออ ช่วย...ช่วยผมด้วยครับ”“เข้าใจแล้ว เจ้าหนูใจเย็นก่อนนะ”“แล้วค่อย ๆ วางหินลงช้า ๆ นะ”เด็กชายค่อย ๆ วางหินลงตามที่เอเวอเรนน์บอกเอเรนน์หันไปพูดกับลูวินเน่“วินเน่ ช่วยไปเรียกทหารยามมาให้หน่อยนะ”“แต่ว่า...”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเองค่ะ”จากนั้นลูวินเน่ก็รีบไปตามทหารยาม“เอาล่ะ ทีนี้เรามาจัดการกับเจ้างูตัวปัญหากันเถอะ”“เจ้าหนูตั้งใจฟังให้ดีนะ”“ครับ...”“ทันทีที่ฉันให้สัญญาณ เจ้าจะต้องวิ่งมาทันทีเลยนะ”“พร้อมไหม...”เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“1...2...3...วิ่ง!”พรึ่บ!!เอเวอเรนน์โยนผ้าเช็ดหน้าของตนปิดหัวของงูตัวนั้นเพื่อปิดการมองเห็นของงูแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันทีพอวิ่งออกมาได้สักระยะ

หลังจากลูวินเน่กลับไปแล้ว ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เอเวอเรนน์นั่งอยู่บนเตียง พลางมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด คำพูดของลูวินเน่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหน “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเอเรนน์อีกแล้ว” ตอนที่ได้ยินประโยคนั้น เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พอนึกถึงสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายก่อนจากไปแล้ว เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเรื่องของคุณชายไคล์ ทำไมวินเน่ถึงดูตกใจขนาดนั้น เพียงเพราะเธอเรียกเขาว่าไคล์ หรือว่าเขาจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมากกว่าที่เธอคิด? เอเวอเรนน์ยกมือขึ้นกุมขมับ แค่พยายามเอาตัวเองออกจากการคัดเลือกก็ยากพออยู่แล้ว เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากของคนอื่นอีกจริง ๆ “คุณหนูคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ซาร่าที่กำลังจัดของอยู่ข้างเตียงเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้เป็นนายทำสีหน้าเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาระดับชาติ “ซาร่า เธอคิดว่าคนเราจะมีเรื่องให้กังวลได้มากที่สุดกี่เรื่องในหนึ่งวันเหรอ?” “เอ๊ะ?” สาวใช้ชะงักมือ ก่อนจะหันมามองคุณหนูของตนอย่างงุนงง “ถ้าเป็นเรื่องของคุณหนู เกรงว่าจะนับไม่หมดนะคะ” “นี่เธอกำลังปลอบ