تسجيل الدخولไคโรได้แต่กอดอกมุ่ยหน้ามองไอ้เควินเล่นกับหลานด้วยความหงุดหงิด หันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาของหลอกล่อเด็กน้อยให้กลับมาหาเขาบ้างการต่อสู้แย่งชิงหลานชายดำเนินไปอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้ถูกภรรยาตำหนิอีก จนสุดท้ายคุณตาก็สามารถได้ตัวหลานชายมาไว้ในอ้อมกอดอีกครั้งรอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าหล่อ ทำคนพ่ายแพ้ได้แ
และเสียงเครื่องยนต์ดังกระหื่มจากรถปริศนาก็ดึงความสนใจพวกเขาทั้งสี่อีกครั้งหัวคิ้วของหนุ่มเจ้าของบ้านขมวดแน่น เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ย่างกรายเข้ามาใกล้ เพราะแขกที่มาหากไม่ใช่เพื่อนสนิทหรือครอบครัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะต้องโทรแจ้งลูกบ้านเพื่อขออนุญาตก่อน“มีแขกมาเหรอ”“เดี๋ยวผมไปดูให้ค
ทิ้งลูกน้องคนสนิทและหมาน้อยแสนรักให้มองตามหลังตาปริบๆ“หงิงงงง~”“เป็นหมาหัวเน่าเลยไอ้บราวนี่เอ้ย ฉันเข้าใจความรู้สึกแกดี ไม่ต้องร้องนะ”เลขาหนุ่มหน้าเข้มยกเจ้าหมาขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายมันเขี้ยว แต่แล้วเขาก็ต้องทำจมูกฟุดฟิดกับกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ลอยออกจากตัวชิวาวาน้อย“ทำไมกลิ่นตุๆ แบบนี้เนี่
หลายปีต่อมาคฤหาสน์ของมีอาและแอซตันเรือนหอหลังใหญ่ตั้งอยู่ยังเขตชานเมือง แต่ก็สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวก บ้านสองชั้นหลังใหญ่อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของบริษัทบิดาเธอเองทั้งคู่หมั้นหมายกันตั้งแต่หญิงสาวเรียนจบ โดยมีอาก็เข้าเรียนรู้งานในบริษัทของไคโรทันที เพื่อช่วยแบ่งเบา
กลายใหญ่แข็งชัน พองขยายเต็มที่จนปวดหนึบขึ้นมาถึงกล้ามหน้าท้องแน่น“มะ...ไม่ไหวแล้ว หนูต้องการพี่~ เดี๋ยวนี้เลย!”“วันนี้พี่ขอสดได้ไหมครับที่รัก”“ค่ะ ค่ะ! ได้! ใส่เข้ามาสักที!”สวบ!สิ้นคำอ้อนวอน ท่อนรักหนาก็ตอกอัดเข้ามาสุดความยาวรุนแรง เล่นซะคนร้องขอถึงกับตาเหลือก หวีดร้องเสียงหลงกับความเสียวซ่านจุ
อาหารเป็นคอร์สถูกทยอยนำมาเสิร์ฟ เริ่มตั้งแต่อาหารเรียกน้ำย่อย เมนูสลัด น้ำซุป ก่อนจะถึงจานหลัก ทุกอย่างมันดีมาก เกินกว่าที่มีอาเคยคิดเอาไว้ซะอีก และเพราะแอซตันเป็นแฟนคนแรก เธอจึงประทับใจทุกๆ อย่างที่เขาลงทุนเตรียมการมา ไม่ว่าจะเป็นวิวสวยๆ หรืออาหารรสเลิศตรงหน้ามุมปากอิ่มประดับรอยยิ้มเอาไว้ตลอดมื้ออ
เขาเบนสายตามองแฟนสาวที่บัดนี้ผล็อยหลับไปอีกครั้ง เอนซบไหล่กว้าง แม้จะอยู่ในท่าทางที่ไม่ค่อยสบายนัก แต่แอชตันก็ชอบเหลือเกินกับความใกล้ชิดใช้เวลาไม่นานรถสีขาวก็ชะลอความเร็วลง จอดห่างรั้วคฤหาสน์สูงไปเล็กน้อย เอื้อมเขย่าแขนเล็กเบา ๆ“มีอาครับ...ถึงบ้านแล้วนะ”“อื้อออ ~”หญิงสาวงึมงำในลำคอ เปิดปรือดวงตา
คฤหาสน์ครอบครัวมีอาวันเสาร์คุณหนูสาวนั่งทานอาหารเย็นพร้อมครอบครัวเหมือนทุกวัน แต่ถึงแบบนั้นคำพูดของบิดาก็สร้างความขุ่นเคืองให้เธออยู่ตลอด“นี่มีอา วันก่อนพ่อคุยกับลุงโอนิกซ์มา มันบอกว่าช่วงนี้เจ้าวินเริ่มไปดูงานที่บริษัทแล้วนะ พ่อว่าหนูลองคุยกับพี่วินเขาหน่อยสิ เผื่อจะพอแนะนำอะไรเราได้” ไคโรเอ่ยด้
ดูเหมือนระยะเวลาเพียงไม่กี่นาที คงไม่อาจทำให้ไคโรเปลี่ยนความคิดได้ง่าย ๆอีกด้านมีอากลับเข้ามานั่งสงบสติอารมณ์ในห้องนอน แรงกดดันจากบิดาทำให้อารมณ์ของเธอไม่มั่นคงเอาเสียเลย หากคนนอกมองเข้ามาคงต่างอิจฉาชีวิตที่สมบูรณ์พร้อม แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง มีช่วงเวลาลำบากใจ ท้อแท้เช่นกันร่างเล็กสูดหาย
เธอเดินย่ำเท้าหนัก ๆ กลับเข้าตัวคฤหาสน์พร้อมความขุ่นมัวในใจ พอโผล่หน้าเข้าห้องอาหารก็พบบิดากำลังบ่นมาร์ตินเรื่องสีผมสุดจี๊ดแสบตาอยู่ แต่คนถูกบ่นยังทำหน้ามึน“พ่อพูดจริงนะติน ไปเปลี่ยนสีผมซะ” ไคโรย้ำเสียงเข้ม“แค่สีผมเองพ่อ อย่าซีเรียสไปเลยน่า”“แต่นี่มันเกินไปติน”“โธ่ ก็พ่อแก่แล้วน่ะสิ ถึงไม่เข้าใจ







