นิ๊กกี้

ครอบครัวของนายหัวปฐวีเดินทางมาที่อำเภอหาดใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอำเภอจะนะ เพื่อมาเยี่ยมครอบครัวของนายหัวซัน ที่มีลูกชายกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชัง ทำให้เฒ่าแก่เขียวบ่นกับลูกชายว่าอยากอุ้มหลาน อยากมีหลานปู่กับเขาบ้าง ครอบครัวของนายหัวซันออกมาต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

นิ๊กกี้ ณิชากร หญิงสาววัยกระเตาะอายุเพียงสิบแปดปี แต่ดูดีมีออร่า ผิวขาวสะอาดตา สูงราว 160 เซนติเมตร ตัดผมซอยสั้นสวยเก๋ ทำไฮไลท์สีแดงสดข้างละสามช่อบริเวณด้านหน้า ซึ่งมันเข้ากับรูปหน้าของเธอเป็นอย่างมาก ทำให้เธอดูน่าค้นหาขึ้นมาทันที

นิ๊กกี้..เป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมากประมาณ สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง อะไรทำนองนั้น ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวด้วยกระมัง หญิงสาวจึงค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง เพราะพ่อแม่รักและตามใจเธอจึงได้โนสนโนแคร์ ไม่ว่าป้าข้างบ้านจะพูดถึงเธอยังไงนิ๊กกี้ก็ไม่สน เธอจะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น พ่อแม่อย่าได้มาบังคับ เรียกได้ว่าสมเป็นสาวมั่นในยุค 5G เธอมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่อ่อนปวกเปียก แต่ก็ไม่แข็งกระด้าง หญิงสาวมีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ที่มีความเป็นผู้ใหญ่เสมอ แต่ถ้าคนคนนั้นร้ายกับเธอ เธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน เรียกว่าตาต่อตา ฟันต่อฟัน

เวลา 11 : 25 น.

วันนี้นิ๊กกี้แต่งตัวสวย เธอใส่กางเกงยีนขาสั้นเสื้อยืดสายเดี่ยวมีลายการ์ตูนน่ารัก เดินมาหามารดาเพื่อขออนุญาตออกไปเที่ยว

"แม่คะวันนี้หนูขออนุญาตออกไปเที่ยวนะคะ"

"จะไปเที่ยวที่ไหน แล้วจะไปกันกี่คน"

"นิ๊กกี้ไปคนเดียวค่ะแม่ จะไปเที่ยวเซ็นทรัล วันนี้มีของลดราคาหลายอย่างเลยนะคะ นิ๊กกี้อยากได้เสื้อผ้าชุดใหม่ค่ะ ขอเงินหน่อยสิคะ"

"จะเอาเท่าไหร่ล่ะ"

"หนึ่งพันก็พอค่ะ"

"จะพอเหรอลูกเงินแค่หนึ่งพัน เดี๋ยวนี้จะไปซื้ออะไรได้ ของแต่ละอย่างแพงๆ ทั้งนั้น แม่ให้นิ๊กกี้สามพันพอไหม"

"ฮู้ววว...ให้เยอะจังเลยค่ะ พอเสียยิ่งกว่าพออีกจ้ะแม่ ขอบคุณมากนะคะแม่ นิ๊กกี้รักแม่ที่สุดเลย"

มารดาของเธอน่ารักจังเลย นิ๊กกี้กระโดดหอมแก้มมารดา เธอจะใช้เงินที่แม่ให้ไม่หมดทั้งสามพันหรอกนะ เหลือจากซื้อเสื้อผ้าและของใช้จิปาถะเธอจะเก็บเอาไว้ ถึงเธอจะดูเปรี้ยว ดูเป็นเด็กเอาแต่ใจ แต่เธอก็ไม่ได้ใช้เงินเปลือง เข้าขั้นประหยัดด้วยซ้ำ เพราะเข้าใจว่าเงินหายาก มารดาใช้มือลูบศีรษะบุตรสาว

"เที่ยวให้สนุกนะ"

"ค่ะแม่..บายค่ะ"

หญิงสาวออกมาเที่ยวห้าง หล่อนเดินทางมากับรถโดยสารประจำทาง ทั้งปลอดภัยและประหยัด เพราะค่ารถโดยสารราคาไม่สูงมาก ทั้งไปทั้งกลับตกอยู่ประมาณหนึ่งร้อยบาทเท่านั้นเอง

"อากลับก่อนนะครับน้องโซ่คนเก่ง" นายหัวปฐวีบอกลาเด็กน้อยยิ้มเก่งที่ส่งเสียงอ้อแอ้ตลอดเวลา อยู่บนตักบิดา

"แล้วมาหากันอีกนะ มีอะไรก็อย่าลืมส่งข่าวมาบอกฉัน" นายหัวซันบอกนายหัวปฐวี "พ่อกับแม่ว่างๆ เชิญมาเที่ยวที่นี่อีกนะครับ"

"ได้จ้ะซัน..เอาไว้ว่างๆ พวกเราจะมาหาน้องโซ่อีกนะ เด็กอะไรน่ารักน่าชัง"

ว่าแล้วคุณนายลดาก็หยิกหมับไปที่แก้มนุ่มนิ่มของน้องโซ่หนึ่งที เด็กน้อยหัวเราะชอบใจ ส่งเสียงเอิ๊กอ๊ากเป็นการใหญ่

"พวกเราไปก่อนนะซัน ก่อนกลับจะนะว่าจะพาพ่อกับแม่ไปแวะห้างสักหน่อยนะ"

"ขับรถดีๆ นะ" นายหัวซันตบบ่าเพื่อนรักก่อนจะหันไปทางบิดามารดาของนายหัวปฐวี "ขอบคุณมากที่มาเยี่ยมพวกเราที่นี่นะครับคุณพ่อคุณแม่"

นายหัวซันยกมือไหว้บอกลาพ่อและแม่ของนายหัวปฐวี เพื่อนซี้กันมายาวนาน ทั้งคู่รับไหว้นายหัวซัน

"จ้ะ..พวกเรากลับก่อนนะซัน"

"ครับ"

"ย่ากลับก่อนนะครับน้องโซ่"

นายหัวซันเดินมาส่งทุกคนจนถึงรถ รอจนรถเคลื่อนตัวออกไปจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน

ระหว่างที่กำลังเดินทางไปยังห้างดังที่เพิ่งมาเปิดใหม่ที่อำเภอหาดใหญ่ ชายสูงวัยก็เอ่ยขึ้นมา

"ฉันอยากได้เหมือนน้องโซ่สักสามสี่คนนะ"

นายหัวปฐวีกระตุกยิ้มมุมปาก พ่อเริ่มอีกแล้วสินะ....