ครั้งแรก

เซ็นทรัลเฟสติวัล หาดใหญ่

 

นิ๊กกี้เดินทางมาถึงห้างดังที่อยู่ในตัวเมืองหาดใหญ่ เธอเดินเข้าห้างด้วยท่าทางมั่นใจ วันนี้เธอตั้งใจมาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่และกินอาหารในร้านไก่ย่างเชสเตอร์กริลล์

        เมื่อมาถึงหน้าร้าน หญิงสาวก็เข้าไปยืนต่อแถวเพื่อรอสั่งอาหาร เธอบอกกับพนักงานที่ยืนรับออเดอร์อยู่ตรงนั้น

"ขอข้าวอบไก่ย่างหนึ่งจานกับเป๊บซี่แก้วใหญ่หนึ่งแก้วค่ะ"

        พนักงานคีย์ข้อมูลเข้าไปในเครื่องทันทีด้วยความรวดเร็วฉับไว เพราะลูกค้าที่ยืนต่อแถวรอสั่งอาหารก็ยังมีอีกหลายคน เธอยื่นเงินสดให้พนักงานหนึ่งพันบาท

        "ของคุณลูกค้าทั้งหมดสองร้อยห้าสิบบาทนะคะ กรุณารอสักครู่ เดี๋ยวอาหารพนักงานจะนำไปเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะเลยค่ะ เชิญลูกค้าเลือกที่นั่งได้ตามสะดวกเลยนะคะ" พนักงานยื่นใบเสร็จค่าอาหารพร้อมเงินทอนมาให้เธอทันที

        นิ๊กกี้เช็กเงินทอนเรียบร้อยก่อนจะเดินมาหาที่นั่ง หญิงสาวเลือกที่นั่งติดกับกระจก กดเล่นโทรศัพท์ไปพลางระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ

มีหญิงสูงวัยหน้าตาสวย แต่งตัวดีดูภูมิฐานบ่งบอกถึงฐานะทางบ้านว่ามีอันจะกิน เดินเข้ามาแล้วสะกิดถาม

"ตรงนี้ว่างหรือเปล่าจ๊ะหนู"

        "เอ่อ.." นิ๊กกี้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ "คุณป้าถามหนูเหรอคะ ขอโทษทีเมื่อกี้หนูมัวเล่นโทรศัพท์ คุณป้าถามว่าอะไรนะคะ"

        "ป้าถามว่า ที่นั่งตรงนี้พอจะว่างหรือเปล่าน่ะจ้ะ พอดีป้ามากันสามคน เห็นตรงนี้ไม่มีใครนั่งจึงมาถามดูว่าแต่หนูมาคนเดียว หรือมีเพื่อนมาด้วยล่ะจ๊ะ"

        "หนูมาคนเดียวค่ะ"

        คุณนายลดาฉีกยิ้มกว้าง "งั้นพอจะให้เราสามคนนั่งด้วยได้ไหมจ๊ะ"

        "ได้ค่ะ..เชิญคุณป้านั่งได้เลยค่ะตามสบาย"

"ขอบใจจ้ะ"

        นางลดากวักมือเรียกสามีและบุตรชายสุดที่รักให้เข้ามาในร้าน เพราะมีที่ว่างให้นั่งรับประทานอาหารแล้ว ชายหนุ่มเห็นมารดากวักมือเรียก จึงชวนบิดาเดินตามเข้ามา

"นั่งเลยค่ะ ตรงนี้มีที่ว่างสำหรับเราสามคนพอดี" คุณนายลดาเอ่ยบอกสามี "คุณมานั่งตรงนี้สิคะ มานั่งกับฉันตรงนี้ ส่วนตาวีนั่งเก้าอี้ที่ติดกับน้องเขาตรงนั้นแล้วกันนะจ๊ะ" นางลดาจัดแจงที่นั่งเสร็จสรรพ ก่อนจะพูดขออนุญาตหญิงสาวที่กรุณาให้พวกเขานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันเพราะในร้านไม่มีที่ว่างเหลืออยู่เลย "หนูให้พี่วีนั่งใกล้กับหนูตรงนั้นได้ไหมจ๊ะ"

        "ได้ค่ะ"หญิงสาวตอบรับอย่างว่าง่าย เธอเคยเจอเหตุการณ์ทำนองนี้บ่อยๆ โต๊ะในร้านอาหารส่วนมากจะมีจำนวนจำกัด เราควรรู้จักแชร์และแบ่งปันที่นั่งสำหรับรับประทานอาหารให้คนอื่นๆ ได้นั่งรับประทานด้วย

        "ขอบคุณครับ" ปฐวีเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างใกล้ๆ หญิงสาว

        คุณนายลดายิ้มพราวรู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวตั้งแต่แรกเจอ เมื่อพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ ต่างคนก็ต่างรับประทานอาหารของตัวเองไป โดยไม่มีการสนทนา เพราะมันเป็นมารยาทในการรับประทานอาหาร คือไม่เคี้ยวเสียงดัง ไม่พูดขณะมีอาหารอยู่ในปาก

คุณนายลดาเหลือบมองเด็กสาวอยู่เป็นระยะ เพราะความน่ารัก สดใสและเป็นกันเองมากแถมยังมีน้ำใจกับคนแปลกหน้าอีกต่างหาก เรียกว่าถ้าได้มาเป็นลูกสะใภ้เธอให้ผ่านฉลุยเลย