หนีไม่พ้น

"แม่คะหนูไม่ไปไม่ได้เหรอคะ หนูอยากอยู่บ้านไม่อยากไปเลย ในงานคงจะมีแต่คนแก่ๆ ทั้งนั้นไม่เห็นจะสนุกตรงไหน"

        "ไม่ได้! งานนี้หนูต้องไป เพราะมันเป็นงานของคนสำคัญและอีกอย่างแม่จะได้แนะนำหนูให้เพื่อนของแม่รู้จักด้วย เขาเคยเห็นตอนหนูยังเล็กอยู่ ตอนโตยังไม่เคยเห็น อย่าเรื่องมากไปอาบน้ำเลยแต่งตัวสวยๆ ด้วยนะ

        "ค่ะแม่..น่ารำคาญงานคนแก่ใครจะอยากไปน่าเบื่อจะตายชัก ร้อนก็ร้อน นี่ไม่รู้ต้องไปนั่งปั้นหน้ายกมือไหว้คนโน้นคนนี้อีกกี่ชั่วโมงกว่าจะได้กลับบ้าน แม่นะแม่ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย..โคตรเซ็ง"

สาวน้อยบ่นกระปอดกระแปดเมื่อถูกบังคับให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ เพื่อไปร่วมงานของคนสำคัญ..สำคัญขนาดไหนกันแม่ถึงบังคับให้เธอไป คงต้องมากสินะ

เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวตามคำสั่งของผู้เป็นมารดา ขืนชักช้าเดี๋ยวโดนบ่นไปสามวันแปดวัน เธอขี้เกียจฟัง

สามคนพ่อ แม่ ลูก เดินทางมาร่วมงานเปิดกิจการใหม่ของเฒ่าแก่เขียวกับคุณนายลดาที่อำเภอจะนะ เส้นทางระหว่างอำเภอหาดใหญ่กับอำเภอจะนะไม่ได้ไกลกันมาก หากเดินทางโดยใช้รถยนต์ส่วนตัวใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงนิดๆ ก็ถึงแล้ว

        วันนี้นายหัวปฐวีแต่งตัวหล่อเป็นพิเศษเพราะแขกผู้ใหญ่มากันเยอะก็ต้องเนี๊ยบกันหน่อย ไม่ต้องถึงกับใส่สูทผูกไทหรอก แค่ให้ดูดีประมาณหนึ่งก็พอ ก็คนมันหล่ออยู่แล้ว ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด

        นายชวน นางนิตยาและนิ๊กกี้ เดินทางมาถึงยังสถานที่จัดงานเลี้ยง เฒ่าแก่เขียวเดินออกมาต้อนรับถึงรถ

        "สวัสดีครับเฒ่าแก่เขียว"

        "สวัสดีครับ..เชิญข้างในก่อนครับ รับประทานอาหารให้อิ่มหนำสำราญแล้วค่อยกลับนะ หรือจะค้างคืนที่นี่ก็ดี" ทั้งสองพูดจากันด้วยความเป็นมิตรไมตรีที่ดีต่อกันมาอย่างยาวนาน แค่พักหลังไม่ค่อยได้เจอกัน เฒ่าแก่เขียวหันมองไปทางหญิงสาวต่างวัยสองคนด้านหลังแล้วเอ่ยทัก

"สวัสดีครับน้องนิตยา" ทักคนเป็นแม่เสร็จเฒ่าแก่เขียวก็หันมองสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นิตยาภรรยาของชวน

"นิ๊กกี้สวัสดีเฒ่าแก่เขียวสิลูก" นายชวนเอ่ยบอกลูกสาว ก่อนจะแนะนำลูกสาวให้เพื่อนรุ่นพี่รู้จัก "นี่นิ๊กกี้ลูกสาวผมเองครับ"

นายชวนแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน เพราะเฒ่าแก่เขียวไม่ได้เจอกับครอบครัวเขามานาน อาจจะจำลูกสาวของเขาไม่ได้ เพราะตอนนี้นิ๊กกี้เป็นสาวเต็มวัยไม่ใช่เด็กแล้วเฒ่าแก่เขียวต้องจำไม่ได้แน่นอน ชายสูงวัยหันมาส่งยิ้มอ่อนให้เด็กสาวที่สวยราวนางฟ้า เพ่งพินิจอย่างพิจารณาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอเด็กคนนี้ที่ไหนแต่แล้วก็จำไม่ได้ แต่นิ๊กกี้จำได้ว่าเคยเจอชายสูงวัยคนนี้ที่ร้านไก่ย่างชื่อดังในห้างวันนั้น เธอยกมือขึ้นไหว้ชายสูงวัยตามมารยาท

        "สวัสดีค่ะคุณลุง เราเคยเจอกันแล้วที่เซ็นทรัล คุณลุงจำได้ไหมคะ"

        เฒ่าแก่เขียวนิ่งคิดอยู่สักพักจึงจำเธอได้ ว่าสาวน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้เขาเคยเจอที่ไหน

"อ๋อใช่..ลุงจำหนูได้แล้ว โลกมันกลมจริงๆ เลยนะ เข้าไปในงานกันดีกว่าจะได้ทานข้าวทานปลา ตามสบายเลยนะขาดเหลืออะไรบอกเด็กๆ พนักงานเสิร์ฟได้เลย เดี๋ยวผมขอตัวรับแขกคนอื่นก่อน"

        เฒ่าแก่เขียวหันมาบอกนายชวนก่อนจะเดินจากไปเพื่อรับแขกผู้มาเยือนคนต่อไป ซึ่งงานนี้เป็นงานใหญ่แขกเหรื่อมากันมากมาย เจ้าภาพจัดเลี้ยงโต๊ะจีนตลอดทั้งวัน

        สามคนพ่อแม่ลูกพากันมานั่งที่โต๊ะ พนักงานก็นำน้ำและอาหารมาเสิร์ฟ คุณนายลดาหันมาเห็นนิตยาก็รีบเดินมาทักทายด้วยความคิดถึงระคนดีใจเพราะไม่ได้เจอกันนาน

        "สวัสดีจ๊ะนิตมาถึงนานหรือยัง"

        "สวัสดีค่ะพี่ลดา..เพิ่งมาถึงค่ะ"

        "คุณชวนสวัสดีค่ะ..สบายดีกันทั้งครอบครัวนะคะ"

        "สวัสดีครับพี่ลดา..พวกเราสบายดีครับ นี่นิ๊กกี้ลูกสาวผมครับ" ชวนหันกลับมาทางลูกสาวแนะนำลูกสาวให้เพื่อนรุ่นพี่รู้จัก

"นิ๊กกี้สวัสดีป้าลดาสิจ๊ะ" มารดากล่าวสำทับอีกแรง

สาวน้อยพนมมือขึ้นไหว้หญิงสูงวัย ซึ่งเธอก็จำได้ว่าเคยเจอที่ร้านไก่ในห้างดัง หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบขึ้นมากะทันหันหวังว่าเธอคงไม่เจอแจ็คพอตนะ ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งสั่น

"สวัสดีค่ะป้าลดา"

"สวัสดีจ้ะ" ลดายกมือรับไหว้สาวน้อยหน้าตาน่ารักซึ่งเป็นบุตรสาวของเพื่อนรัก "นี่หนูนิ๊กกี้หรือจ๊ะ โตเป็นสาวแล้วสวยมากถอดแบบแม่มาเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"ทานอาหารกันให้อิ่มๆ นะคะ อาหารอร่อยทั้งนั้นเติมได้ไม่อั้น"

"ขอบคุณค่ะพี่ลดา..แล้วตาวีล่ะคะ นิตไม่เห็นตาวีเลยค่ะ"

"ตาวีรับแขกอยู่ทางโน้นน่ะจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปตามให้นะ"

"ค่ะพี่ลดา"

คุณนายลดาเดินมาหาบุตรชายเพื่อให้ไปทักทายเพื่อนรัก

"วี..วีครับ ไปกับแม่หน่อยสิจ๊ะ"

"คุณแม่มีอะไรจะใช้ผมเหรอครับ" ชายหนุ่มขมวดคิ้วฉับขึ้นที

"แม่ไม่มีอะไรจะใช้วีหรอกจ้ะ แค่อยากให้ไปพบเพื่อนแม่หน่อยนะ อาชวนกับอานิตยาวีจำได้ไหมจ๊ะ"

"จำได้ครับ ไม่ได้เจอสองท่านนานแล้วเหมือนกันนะครับ"

"จ้ะ..นานมาก นานจนน้องนิ๊กกี้โตเป็นสาวแล้วละ"

"ลูกสาวของอานิตยาเหรอครับ"

"ใช่จ้ะ..แม่ว่าเรารีบเดินไปหาพวกเขากันเถอะนะ อย่าปล่อยให้แขกคอยนานมันเสียมารยาท"

สองแม่ลูกเดินกลับมายังโต๊ะของนิตยาซึ่งตอนนี้ได้เริ่มรับประทานอาหารกันแล้ว

"ตาวีมาแล้วค่ะ" คุณนายลดาร้องทัก สามคนพ่อแม่ลูกเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร

"คุณอาสวัสดีครับ"

ปฐวียกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่สองคนที่นั่งใกล้กัน ปรายตามองเด็กสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ปฐวียกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานนั่นชัดๆ แต่ดวงตากลมโตก็จ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ พร้อมชักสีหน้าบอกบุญไม่รับ

"นี่น้องนิ๊กกี้จ้ะลูกสาวอา..นิ๊กกี้สวัสดีพี่วีสิจ๊ะ"

ปฐวีกระตุกยิ้มมุมปากที่แท้เธอก็เป็นลูกสาวของอานิตยา หญิงสาวพนมมือขึ้นไหว้อย่างไม่ให้เสียมารยาทพร้อมเอ่ยทัก แสร้งทำเป็นไม่รู้จัก

"สวัสดีค่ะพี่วี"

"สวัสดีครับ"

"สองคนรู้จักกันไว้นะจ๊ะ ไม่ได้เจอกันนานมากวีคงจำน้องไม่ได้"

"ใช่ครับ..ผมจำน้องไม่ได้จริงๆ แต่เราเคยเจอกันนะครับคุณอา ใช่มั้ยจ๊ะนิ๊กกี้"

ปฐวีเริ่มเปิดศึกแล้วสินะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าคมคร้ามด้วยแววตาดุ

"หนูเคยเจอกับพี่วีที่ไหนเหรอลูก" นิตยาเอ่ยถาม

"ในห้างค่ะ เราบังเอิญเจอกัน"

"จริงด้วยสินะ ป้าก็คลับคล้ายคลับคลาว่าป้าเคยเห็นหน้าหนูที่ไหน ตอนนี้ป้าจำได้แล้วล่ะจ้ะ" คุณนายลดากล่าวสำทับก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง

"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับน้องนิ๊กกี้"

(แต่ฉันไม่ยินดีที่ได้เจอคุณหรอกย่ะ) สาวน้อยพึมพำใบหน้างอง้ำก่อนจะแสร้งทำใบหน้าบ้องแบ๊วราวลูกกวาง

"ยินดีเช่นกันค่ะพี่วี"

ปฐวีกระตุกยิ้มขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวทำท่าทีแบบนั้น เขาอยากจะหัวเราะขำ โถ..คงจะฝืนใจมากสินะ แม่สาวเอวลอยกางเกงโหลดต่ำ แทบจะเห็นไปถึงหมีน้อยแล้วกระมัง เด็กอะไรแต่งตัวล่อตะเข้ชะมัดมันน่าจับฟัดซะให้เข็ด....

สามคนพ่อแม่ลูกกินเลี้ยงเสร็จก็เดินทางกลับบ้าน ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถนั้นมารดาก็พูดยกยอปอปั้นปฐวีเป็นการใหญ่ ว่าชายหนุ่มช่างเป็นหนุ่มใหญ่ที่หน้าตาหล่อเหลาคมคายได้พ่อมาแบบเต็มๆ แถมยังนิสัยดี ฐานะทางบ้านก็ดี ใครได้ปฐวีเป็นแฟนคงโชคดีไปทั้งชาติ

"แหวะ!"

เธออยากจะอ๊วกเอาอาหารที่เพิ่งรับประทานออกมาเสียนัก หล่อนอยากจะเถียงแม่ว่า ที่พ่อกับแม่เห็นนะเขาแค่สร้างภาพ แท้ที่จริงผู้ชายคนนี้เลี้ยงหมาเอาไว้ในปากเป็นฝูงเลยละ เธอเจอมากับตัว นิสัยก็ไม่ดีชอบวิจารณ์คนไปทั่วทั้งที่ไม่รู้จักกัน และหนึ่งในนั้นคือตัวเธอ เขาวิจารณ์เธอในทางเสียหาย จนเธอเคยแช่งเขาให้ตายๆ ไปซะ แต่โลกบ้าก็เหวี่ยงให้เธอกับเขามาเจอกัน แล้วที่พีคไปกว่านั้น คืออีตาบ้านั่นดันเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ แล้วแม่ก็ดูชอบเขาเอามากๆ พ่อก็ดูปลื้มในตัวเขาเหมือนกัน เหลือเธอเพียงคนเดียวสินะที่เกลียดอีตานั่น ไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับเขาด้วยซ้ำ

หวังว่าเธอจะไม่ต้องเจอเขาอีกนะ ผู้ชายปากหมาพรรค์นั้น ใครได้เป็นผัวคงซวยไปทั้งชาติ ยิ่งคิดหล่อนก็ยิ่งโมโหหนักเลยนั่งเงียบไปตลอดทาง

ด้านปฐวีเขากลับมาบ้านเพื่อจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปช่วยพ่อแม่รับแขกในงานเลี้ยงอีกครั้ง พลันนึกถึงใบหน้าสวยหวานที่จ้องมองเขาราวจะกินเลือดกินเนื้อก็ไม่ปาน เธอคงจะโกรธเขามากสินะที่แกล้งเธอแรงๆ แบบนั้น ดวงตากลมโตที่พยายามถลึงออกมาให้ดูน่ากลัวนั่น มันน่ากลัวที่ไหนกันออกจะน่ารัก

ปฐวีหัวเราะขำออกมาดังๆ เขาอยากจับหล่อนตีก้นชะมัด เด็กอะไรดื้อแต่น่ารัก

"น่ารัก!"

นี่เขามองว่าเด็กนั่นน่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ปฐวีสลัดความคิดของตัวเองทิ้งไป หล่อนจะมามีอิทธิพลต่อใจเขาไม่ได้

"บ้าเอ๊ย!" ปฐวีสบถในใจรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายเพื่อออกไปช่วยพ่อแม่่ต้อนรับแขกอีกครั้ง