7 ทางเลือก

“ นี่ทิปคุณพราวครับ “

ราเมศยื่นเงินให้พราวปึกนึง แต่ในจังหวะที่พราวกำลังจะยื่นมือไปรับ ราเมศก็ชักกลับแล้วชี้ไปที่แก้มตัวเอง

พราวฟ้ายิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนโน้มหน้าเข้าใกล้แล้วหอมแบบธุรกิจ

จุ๊บ

“แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย ผมกลับนะครับไว้เจอกัน”

พราวฟ้าโบกมือเบาๆส่งแขกvip

“เห็นม๊ะ !!พี่บอกแล้ว ว่าลูกค้ากลุ่มนี้ทิปหลักหมื่น”

พราวฟ้าหันมายิ้มระรื่นให้อลิซ อลิซมองดูในมือตัวเองบ้าง แค่เอนเตอร์เทนนิดหน่อยก็ได้ทิปหลักหมื่น

คนรวยก็รวยจนเงินทองเหลือใช้ แต่เธอนี่สิชีวิตทำไมดูฝืดเคืองแบบนี้ ไหนจะแม่ที่กำลังต้องการค่ารักษาจำนวนมากนี่อีก

“ขอบคุณนะคะพี่พราว พี่พราวดีกับอลิซที่สุด ”

อลิซขอบคุณพราวฟ้าจากใจจริง

“นี่!!อลิซฟังพี่นะ คุณภูวินทร์อะ รวยมากๆ และเขาก็ดูสนใจอลิซมากเหมือนกัน ถ้าเป็นเด็กเขาได้อะนะ

รับรองรวยเละ”

พร้าวฟ้าชี้ช่องทำเงินให้เพื่อนรุ่นน้อง

“อลิซยังไม่คิดถึงขั้นนั้นหรอกค่ะพี่พราว อลิซไม่ได้อยากเป็นของเล่นคนรวย ”

“จ้าๆ เอาไว้เป็นทางเลือกเผื่อฉุกเฉินไง ไปได้แล้วป่ะ”

หลังจากลูกค้ากลุ่มนี้กลับไป ก็ได้เวลาเลิกงานพอดี อลิซจะไม่ได้อยู่จนผับปิด เพราะขอผู้จัดการเลิก5ทุ่มทุกวัน

จะได้ไม่กระทบการเรียน แต่ก็ยกเว้นวันศุกร์เสาร์ ที่เธอจะอยู่จนผับปิด

“พี่พราวคะอลิซกลับแล้วนะคะ“

พอเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย อลิซก็บอกลาพราวฟ้าเหมือนอย่างทุกวัน

”จ้า กลับดีๆนะ ระวังตัวด้วย“

”ขอบคุณนะคะ “

อลิซเดินไปเรียกรถไปส่งที่ห้องเช่า ทุกวันคือความอันตราย ต้องเสี่ยงกับแท็กซี่ และซอยเข้าห้องเช่าแสนเปลี่ยว

”150บาทครับ “

”นี่ค่ะ“

อลิซรีบจ่ายเงินและเตรียมลงจากรถ

”น้อง!!เป็นผู้หญิง เดินในซอยเปลี่ยวๆแบบนี้ระวังนะ ยิ่งดึกยิ่งอันตราย“

”ขอบคุณนะคะ หนูจะระวังตัว“

เธอรีบขอบคุณแท็กซี่ แล้วเดินเข้าซอยเปลี่ยวๆไป พอมาถึงห้องเช่าก็รีบกินอะไรรองท้อง อาบน้ำแล้วนอนพักผ่อนให้เร็วที่สุด

ในตอนเช้า

ครืด~~ครืด~~~

[ฮัลโลลูก]

“ป้าพรคะ แม่เป็นไงบ้าง”

[ตอนนี้หลับอยู่ หมอเข้ามาตรวจเมื่อวาน ว่าพิมร่างกายแข็งแรงขึ้น ถ้าผ่าตัดช่วงนี้จะดีมาก เพราะจะไม่มีอาการแทรกซ้อน

ถ้าเงินเราพร้อม ก็นัดวันผ่าได้เลย ]

อลิซเงียบไปพักใหญ่

[อลิซลูก ถ้าเรายังไม่มีก็รอผ่าตามกำหนดก็ได้นะ คือหมอเขาแค่แนะนำ ว่าผ่าช่วงที่ร่างกายแข็งแรงก็จะดีหน่อยหนะ

ป้าเล่าให้ฟังเฉยๆ อย่าคิดมากนะ]

”ไม่คิดมากค่ะป้า ดีเหมือนกัน อลิซจะได้เร่งหาเงินให้เร็วขึ้นอีก งั้นแค่นี้ก่อนนะคะป้าพร หนูฝากแม่ด้วย หนูต้องไปเรียนแล้วนะ”

[จ้าลูก ตั้งใจเรียนนะ ส่วนทางนี้ป้าดูแลเอง]

หลังวางสายจากป้าพร อลิซก็รีบแต่งตัวไปรอขึ้นรถเมล์ ตอนนี้คือต้องประหยัดค่าใช้จ่ายทุกอย่าง

“ป้าคะ หมูสองไม้ข้าวเหนียวหนึ่งค่ะ”

พอเดินมาถึงปากซอย เธอก็จะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งเป็นประจำทุกวัน สำหรับกินคนเดียวแค่นี้ก็อิ่มแล้ว

“นี่จ๊ะหนูอลิซ 20บาทเหมือนเดิมจ๊ะ”

อลิซควักเงินจ่ายพอดีค่าข้าว

“เอ้อ แล้วพิมพาเป็นไงบ้างหละ อาการดีขึ้นบ้างไหม เห็นว่ารักษาโรงบาลเอกชน คงหมดค่ารักษาไปหลายตังค์”

พอได้ยินคำถามถึงผู้เป็นแม่ อลิซก็ยิ้มบาง

“แม่รอผ่าตัดค่ะป้า อาการตอนนี้ก็แข็งแรงดี ป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“จ๊ะๆ รีบไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันรถ”

เดินมารอรถได้ไม่นานรถก็มา เธอไม่เคยปล่อยเวลาให้เสียเปล่า รีบเอาข้าวออกมากิน และอ่านหนังสือไปด้วย

เธอต้องได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ต้องได้ฝึกงานในบริษัทใหญ่ๆ และต้องได้ทำงานในบริษัทที่เงินเดือนสูงเท่านั้น

พอมาถึงมหาลัย เธอก็ต้องเดินจากหน้าประตูเข้ามาถึงคณะบริหาร ก็ไกลเกือบ2กิโลเมตรได้ แต่สำหรับเธอแล้วชินมากๆเลย

”อลิซ!!!ทางนี้“

เสียงเรียกคุ้นหูจากเพื่อนสนิทอย่างทับทิมดังขึ้น และยังมีเมลดา สองคนนี้คือเพื่อนแท้ที่ไม่เคยเลยซักครั้ง ที่จะพูดถึงความจนของเธอ