8 ที่ฝึกงาน

“ทับทิม เมล์ มากันนานแล้วเหรอ”

อลิซเดินเข้ามาหาพร้อมน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เธอก้าวเข้าหาเพื่อนทั้งสองที่นั่งรออยู่ที่โซฟา หน้าล็อบบี้คาเฟ่ของมหาวิทยาลัย สะพายกระเป๋าผ้าใบเดิมไว้แน่นบ่า เสื้อเชิ้ตสีซีดที่เธอใส่แม้จะดูสะอาดเรียบร้อย แต่ก็เหมือนผ่านการใช้งานมาไม่น้อย

“มานานแล้วสิ แกอะ ชอบมาสายตลอด”

ทับทิมพูดติดขำ เสียงยังคงหยอกเหมือนทุกที

อลิซไม่ได้โต้กลับ เธอเพียงยิ้มบาง แล้วนั่งลงข้างๆ

มือเรียววางกระเป๋าลงบนตักอย่างเรียบร้อย

“นอนดึกหนะ เลยออกช้านิดหน่อย”

เมล์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปแตะแขนเพื่อนอย่างเข้าใจ

ทับทิมเองก็ลดรอยยิ้มลง

“สู้ๆนะ ถ้าไม่ไหวก็บอก คุณปู่ฉันเป็นคนใจดีอาจให้แกหยิบยืมก่อนได้ ”

ทับทิมพูดอย่างเป็นห่วง

“ฉันขอบใจแกนะ ทับทิม และก็แกด้วยนะเมล์ แต่ที่ฉันยืมแกสองคนจ่ายค่าเทอมก็เยอะแล้ว

ให้ฉันได้ช่วยตัวเองเถอะนะ อย่าให้พวกนั้นเอาไปพูดอีก ว่าฉันคบแกสองคนเพราะเงินเลย”

อลิซพูดอย่างไม่สบายใจ ค่าเทอมแต่ละเทอม ทับทิมกับเมลดาก็ผลัดกันออกให้ก่อน บางครั้งที่ชวนไปกินโน่นกินนี่ ก็มีแต่สองคนนี้เลี้ยง

“อย่าคิดมากนะ พวกฉันอยากช่วยจริงๆ แกเก่งมากๆเลยรู้ไหม ”

อลิซยิ้มรับ ไม่เก่งก็ต้องเก่ง แม่คือสิ่งมีค่าที่สุด เธอจะไม่ยอมเสียแม่ไป โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

“เออ ฉันมีเรื่องจะบอก แกไปฝึกงานกับฉันไหม” ทับทิมพูดขึ้นหลังจากนิ่งไปสักพัก

“ที่บริษัทของคุณปู่ บริษัทใหญ่มากเลยนะ อาเล็กเป็นประธานอยู่ที่นั่น และที่สำคัญไม่เคยเปิดรับนักศึกษาฝึกงาน

แต่ฉันอ้อนคุณปู่จนสำเร็จ เพื่อให้เธอไปฝึกด้วย“

อลิซเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ

“บริษัทที่แกเคยพูดถึงเหรอ“

“ใช่ บริษัทปู่ฉันเองแหละ เตรียมเอกสารมาเลยเดี๋ยวฉันจัดการให้ เนี่ยแกรู้ไหมตอนแรกอาเล็กจะไม่รับแกให้แค่ฉันไปคนเดียว เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ขัดปู่ไม่ได้นะสิเลยต้องยอม“

อลิซนิ่งไปนิด ก่อนจะยิ้มบางๆ

แววตาของเธอไม่ได้วูบวาบด้วยความตื่นเต้น แต่กลับนิ่งลึก เหมือนคนที่กำลังวางแผนชีวิตอย่างเงียบๆ

“ถ้าได้ฝึกงานกับแก ก็เป็นเรื่องที่ดีมาก แต่อาเล็กแกจะไม่มีปัญหาใช่ไหม”

เสียงเธอเบาเพราะกลัวมีปัญหามากกว่า ทุกจังหวะการเดินของเธอพลาดไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

“อาเล็กเป็นคนขรึมๆอาจจะน่ากลัวนิดๆ แต่โอกาสดีมากนะอลิซ แกเก่งอยู่แล้วด้วย” เมล์พูดเสริม พร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจ

ที่รู้เพราะเมล์เคยเจอบ่อย

อลิซพยักหน้าอีกครั้ง

“ขอบใจแกสองคนมากนะ ถ้าไม่มีพวกแกฉันคงแย่”

“ไม่เป็นไรเลย เราเพื่อนกัน”

ในวันนั้นหลังเลิกคลาส อลิซก็ไปหาแม่ที่โรงพยาบาล

“แม่คะ หนูซื้อส้มมาฝาก”

พิมพาละสายตาจากหน้าจอทีวี แล้วหันมายิ้มบางให้เธอ

“มาแล้วเหรอ เหนื่อยไหมลูก”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะแม่ แม่คือกำลังใจหนูนะคะ แล้วแม่ดูอะไรอยู่”

เธอมองตามสายตาของแม่ไปยังจอทีวี ก่อนที่จะนิ่งไปพักใหญ่ เมื่อเห็นไอรินพี่สาวของเธอ กำลังให้สัมภาษณ์ออกสื่อ

“แม่คะ!!”

อลิซเรียกแม่เสียงเรียบ

“แม่ไม่เป็นไร ดูสิ พี่สาวเรากำลังเปิดตัวละครเรื่องใหม่ ประกบคู่กับพระเอกดังด้วยนะ เก่งมากจริงๆ”

แม่พูดถึงพี่สาวอย่างชื่นชม แม้พี่สาวจะไม่เคยพูดถึงแม่เลยก็ตาม เพราะไอรินคิดมาตลอดว่าเธอกับแม่คือความเจ็บปวดในชีวิต

บทสัมภาษณ์

“คุณไอรินคะ รู้สึกยังไงคะ ที่เรื่องนี้ได้ประกบคู่กับคุณราเชน พระเอกที่หาตัวจับยากที่สุด”

นักข่าวถามขึ้น

“ ไอตื่นเต้นมากๆนะคะ แต่ก็ดีใจและก็ภูมิใจในตัวเองด้วย ที่สามารถก้าวกระโดดจนมาถึงจุดนี้”

“ แล้วทางด้านของคุณพ่อว่าไงบ้างคะ คงภูมิใจในตัวคุณไอรินไม่น้อย”

“ คุณพ่อคือภูมิใจมากค่ะ สนับสนุนไอเต็มที่ ถ้าเป็นงานละครคุณพ่อไม่ติดค่ะ แต่ถ้าเป็นถ่ายแบบที่ชุดวาบหวิว

คุณพ่อก็จะสแกนให้ก่อนค่ะ ถ้ามันมากไปคุณพ่อก็จะไม่ให้รับเลย”

“หืม คุณพ่อน่ารักมากเลยนะคะ ”

“ ใช่ค่ะคุณพ่อดูแลไอดีมาตลอด ตั้งแต่ไอยังเล็กก็มีแค่คุณพ่อ ตั้งแต่ที่ธุรกิจของคุณพ่อยังไม่เติบโต

คุณพ่อก็ไม่เคยให้ไอต้องลำบาก จนวันนี้ทั้งธุรกิจก็เติบโตไหนจะต้องดูแลไออีก คุณพ่อคือที่สุดแล้วค่ะ”

“ และสุดท้ายนี้คุณไอรินอยากฝากอะไรถึงละครเรื่องใหม่ ที่กำลังจะอ่อนแอเร็วๆนี้คะ”

“ ก็ขอฝากผลงานเรื่องใหม่ของไอด้วยนะคะ ไอและนักแสดงทุกคนเต็มที่กันมากๆ รับรองสนุกครบรสแน่นอนค่ะ”

ไอรินยิ้มกว้างจนเต็มหน้าจอทีวี แต่แม่เธอนี่สิเงียบไปแล้ว

“ เห็นไหมคะ หนูบอกแล้วว่าไม่ให้แม่ดู พอพี่พูดถึงแต่พ่อชื่นชมแต่พ่อ แม่ก็เก็บมาคิดมากเก็บมาเสียใจ“

อลิซบ่นแม่เบาๆ ความจริงไม่ได้อยากว่าอะไรเลย พอเสพข่าวก็มานั่งหงอย และเป็นแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ไอรินเริ่มดัง