6 คืนนี้ผมต้องการคุณ

ตึก ตึก ตึก

พรึบ!!~~

พอเดินเข้ามาในห้องvip2ก็ต้องแปลกใจ ทั้งราเมศและก็วาคิม รวมถึงพราวฟ้าไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว เหลือเพียงภูวินทร์

ที่นั่งดื่มเงียบๆมองดูโซนด้านล่างผ่านกระจกใสในห้องvip

“เอ่อ คนอื่นหายไปไหนกันหมดคะ”

เธอถามเขาเสียงเบา ก่อนที่สายตาคมเฉียบจะละจากด้านล่าง แล้วหันกลับมามองเธอแทน

“ไปห้องน้ำ ทำไม กลัวผมเหรอ”

เขาถามเสียงเรียบ มองหน้าสวยของอลิซนิ่งๆ

“เปล่าค่ะ แค่แปลกใจที่คนอื่นหายหมด”

เธอพูดพร้อมเตรียมจะนั่งอย่างเก้อเขิน เพราะสายตาเขามันเหมือนมีอาวุธทำลายล้าง มันดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

ในเวลาเดียวกันมันก็น่าดึงดูดและน่าค้นหาอยู่เหมือนกัน

“มานั่งที่เดิมสิ”

เขามองหน้าเธอแล้วมองที่ตักตัวเอง อลิซเม้มปากแน่นคิดว่าเกมมันจบไปแล้วซะอีก

“ทำไม หรือไม่อยากดูแลผมแล้ว”

“เปล่านะคะ คืออลิซคิดว่าเมื่อก่อนหน้ามันเป็นแค่เกม ถ้าคุณต้องการอลิซก็จะทำค่ะ“

ร่างบางเดินเข้าไปนั่งที่ตักเขาเหมือนเดิม แต่ไม่ได้กอดคอ เธอนั่งนิ่งหายใจเบา และเอื้อมไปหยิบเหล้ามาชง

”ยังเรียนอยู่เหรอ “

เขาถามเหมือนกระซิบ แต่เธอก็ได้ยินพร้อมพยักหน้า

”ค่ะ เรียนบริหารปี3”

“คุณภูวินทร์ ปล่อยอลิซเถอะค่ะ”

มือหนายังคงจับมือนุ่มนิ่มเอาไว้หลวมๆ ขณะรับแก้วเหล้าจากเธอ

เขายกขึ้นดื่ม แล้วมองหน้าเธอด้วยสายตานิ่งลึกจนเธอรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจได้

“คืนนี้ว่างไหม”

เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยอะไรบางอย่างจนอลิซหายใจไม่ทั่วท้อง

เธอกระพริบตาช้าๆ แล้ววางมือกลับลงบนตัก

“คุณภูวินทร์หมายถึง…”

“ออกไปข้างนอกกัน”

เขาพูดต่อทันที ดวงตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานของเธอเลย

“หาที่เงียบๆ คุยกันต่อโดยไม่มีคนอื่น”

อลิซนิ่งไป

ความนิ่งของเธอ ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจเจตนา แต่กำลังคิดหาคำปฏิเสธ

“ขอบคุณนะคะ ที่คุณอยากอยู่กับอลิซต่อ”

เธอเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง

“แต่ว่ามันดึกแล้ว และอลิซไม่ชอบสถานที่เงียบๆกับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน”

คำตอบของเธอไม่ได้แข็งกระด้าง

แต่ชัดเจนพอจะบอกว่าเธอไม่ใช่คนที่ยอมให้ชวนไปไหนง่ายๆ

ภูวินทร์ยกมุมปากขึ้นน้อยๆเหมือนคาดไว้แล้ว

เขาหัวเราะเบาๆ

“แล้วถ้าผมบอกว่าผมพร้อมจ่ายหละ คุณจะตกลงไหม”

ไม่พูดเปล่า แต่มือหนายังลูบที่หลังเล็กเบาๆ เพื่อบอกเจตนารมย์

“คือ!! อลิซต้องขอโทษคุณภูวินทร์ด้วยนะคะ อลิซแค่เป็นเด็กชงเหล้า

แต่นอกเหนือจากนั้น อลิซไม่ได้รับจริงๆค่ะ”

ภูวินทร์มองหน้าสวยเหมือนไม่เชื่อ

“ ทำไม หรือกลัวว่าผมจะไม่มีเงินจ่าย บอกได้นะว่าคุณต้องการเท่าไหร่คืนนี้ผมต้องการคุณจริงๆ ”

อลิซเม้มปากแน่นอีกครั้ง ภูวินทร์สูดดมที่ไหล่เล็กเบาๆจนเธอขนลุก

“ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ อลิซขอบคุณที่ภูวินทร์เอ็นดู แต่อลิซไม่ได้ทำจริงๆค่ะ”

เธอยังยืนยันคำเดิม ต่อให้ร้อนเงินมากแค่ไหน เธอก็ไม่คิดจะขายศักดิ์ศรีตัวเอง ไม่คิดจะขายร่างกาย

ถึงงานเอนเตอร์เทนจะสุ่มเสี่ยงหน่อย แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร เธอจึงเลือกที่จะทำเพราะมันได้เงินค่อนข้างเยอะ

“หึ”

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ผู้หญิงคนอื่นล้วนแล้วแต่อยากขึ้นเตียงกับเขา ส่วนเธอเอาแต่ปฏิเสธ

ช่างน่าขำจริงๆ หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งราเมศและวาคิมก็กลับเข้ามา กลิ่นบุหรี่จางๆลอยติดตัวมาด้วย

รวมทั้งพราวฟ้าก็เดินตามมาติดๆ ในค่ำคืนนั้นอลิซไม่ได้ลงจากตักเขาเลย

”ขอบคุณนะคะ ที่ไว้ใจให้เราสองคนดูแลในค่ำคืนนี้ ถ้าเราสองคนบริการถูกใจ ครั้งหน้าเรียกตัวเราสองคนได้เลยนะคะ“

หลังเรียกเช็คบิล พราวฟ้าก็รีบกล่าวขอบคุณ เพราะกลุ่มเพื่อนเจ้านายเตรียมตัวกลับแล้ว

”ว่าไงไอ้ภู ถูกใจน้องอลิซรึเปล่า“

ราเมศยิ้มกวน ก่อนถามภูวินทร์ที่เอาแต่ทำหน้านิ่ง เขาปรายตามองอลิซเล็กน้อยก่อนยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้

”ทิปคุณ “

และเดินออกจากห้องไปไม่ตอบคำถามเพื่อน