บทที่ 6

ทั้งเวลาและสถานที่ก็ถูกต้องตรงตามนัดแถมเธอยังอุตส่าห์มาถึงก่อนเวลานัดตั้งสิบห้านาที

จงใจเรียกตัวเธอให้มาหาแล้วกลับทำเป็นหลบหน้าไม่ยอมเจอ

เรื่องแบบนี้ซูหร่านเคยเจอมานักต่อนักแล้วสมัยที่ยังวิ่งหาดีล นี่มันรูปแบบการฝึกความเชื่อฟังและการยอมจำนนแบบคลาสสิกชัด ๆ

เขาก็แค่ต้องการจะบีบให้เธอกลายเป็นฝ่ายวิ่งเข้าไปอ้อนวอนขอร้องเขาเอง ต่อให้เขาจะไม่ได้ใช้วิธีสกปรกแบบเปิดเผย แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเซวียอี้สักเท่าไรเลยจริง ๆ

ไม่สิ ถึงเขาจะไม่ได้ใช้วิธีเล่นงานลับหลังแบบนั้น แต่เขาก็ฟันเธอเรียบร้อยไปแล้วไม่ใช่หรือไง

ซูหร่านนึกแค้นเคืองจนจินตนาการสร้างหุ่นฟางตัวหนึ่งขึ้นมาในใจ เขียนชื่อของลู่จิ่งซิงแปะหราเอาไว้ แล้วจัดการปักเข็มเหล็กแหลมลงไปเน้น ๆ ถึงยี่สิบเจ็ดเล่ม

โดยเฉพาะบริเวณระหว่างเรียวขาของหุ่นฟางนั้น ปักเข็มลงไปหนาแน่นที่สุด

พอกลับมานั่งในรถ กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาลู่จิ่งซิง

หน้าจอเครื่องก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน สายเรียกเข้าปรากฏชื่อผู้เป็นแม่ ซ่งฮุ่ยผิง “เสี่ยวหร่าน ลูกทะเลาะอะไรกับเซวียอี้หรือเปล่า?”

เป็นไปตามคาดจริง

ซูหร่านแง้มกระจกรถลงเปิดเป็นช่องเล็กน้อย “แม่คะ อย่าไปฟังที่เซวียอี้พูดพล่อย ๆ เลยค่ะ แล้วก็อย่ารับปากเรื่องอะไรกับเขาเด็ดขาดนะ เดี๋ยวหนูขับรถกลับไปค่ะ”

ซ่งฮุ่ยผิงเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม “เสี่ยวหร่านเอ๊ย เรื่องหาเงินลงทุนอะไรนั่นก็อย่าไปโทษเสี่ยวเซวียเขาเลยนะ ลูกก็รู้ว่าเขาช่วยวิ่งหาขวนขวายให้หนูตั้งมากมายขนาดไหนแล้ว”

ท่ามกลางเสียงพูดคุย มีเสียงของพ่อดังแทรกเข้ามาด้วยความไม่พอใจจากทางด้านหลัง “บอกให้ลูกกลับมาเดี๋ยวนี้ เสี่ยวเซวียนั่งรออยู่ที่บ้านแล้ว”

ซ่งฮุ่ยผิงรีบพูดแก้ต่าง “เสี่ยวเซวียเขานั่งรออยู่ที่บ้านแล้วนะลูก ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ขับรถเดินทางระมัดระวังด้วยนะ แค่กลับมาทันกินข้าวเที่ยงก็พอแล้วจ่ะ”

ท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่แล้วพลันโปรยปรายละอองฝนเส้นบางลงมา สายฝนฟุ้งกระจายดั่งม่านหมอกลอยเข้ามาทางช่องกระจกรถที่แง้มไว้

ซูหร่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รับความชื้นเย็นยะเยือก

เซวียอี้คนนี้ แท้จริงแล้วก็เป็นคนที่เพื่อนของคุณพ่อแนะนำให้รู้จัก และเริ่มต้นความสัมพันธ์จากการนัดดูตัวกันนั่นเอง

ที่ผ่าน ๆ มา เซวียอี้แสดงท่าทางสุภาพนอบน้อมและจริงใจมาโดยตลอด อีกทั้งฐานะทางบ้านก็ดี แถมยังเคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออยู่หลายครั้ง คุณพ่อคุณแม่จึงประทับใจในตัวเขามาโดยตลอด มองว่าลูกสาวตัวเองได้บินสูงเกาะกิ่งทอง สมควรที่จะต้องตอบแทนบุญคุณเขาให้ดี

ซูหร่านจงใจเลือกที่จะไม่เอ่ยปากพูดความเลวทรามต่ำช้าที่เซวียอี้ทำลงไปตรง ๆ ก็เพราะไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อต้องมานั่งโทษตัวเองและรู้สึกผิดที่มองคนผิดจนพาภัยมาให้ลูกสาว

แม้ในใจจะอัดแน่นไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอก็ทำได้เพียงกดความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ชั่วคราวเท่านั้น

ซูเทียนเล่ยในวัยห้าสิบเก้าปีสุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยจะสู้ดีอยู่แล้ว ทั้งยังมีปัญหาเรื่องโครงการก่อสร้างที่สร้างไม่เสร็จ จึงทำให้ช่วงนี้โรคหัวใจยังกำเริบขึ้นมาอีกรอบ

แถมเมื่อช่วงครึ่งปีแรก บรรดาซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ ดันพากันปรับเพิ่มมาตรฐานข้อกำหนดในการรับสินค้าประเภทเบเกอรี่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้พวกเขาต้องยอมควักเงินก้อนโตลงทุนเปลี่ยนเครื่องจักรใหม่ยกชุด

ผลลัพธ์คือ เพิ่งจะอัปเกรดเครื่องมือเสร็จได้ไม่นาน นโยบายใหม่ก็ประกาศออกมาอีกครั้ง เงินก้อนโตที่เสียไปกลายเป็นสูญเปล่า แถมยังต้องเริ่มต้นวิ่งวุ่นปรับปรุงใหม่ทั้งหมดอีกรอบ

แม้ว่าผู้เป็นแม่จะอายุน้อยกว่าพ่ออยู่สามปี แต่สมัยสาว ๆ ทั้งต้องหัวหมุนกับการทำธุรกิจและยังต้องคอยดูแลเลี้ยงดูพวกเขาสองพี่น้อง หนีตามพ่อโดยไม่มีเบื้องหลังคอยหนุนมาปักหลักสู้ชีวิตอยู่ที่เมืองจี้เฉิง ต้องทนรับความยากลำบาก ร่างกายจึงบอบช้ำเกินกว่าจะทนรับแรงกระแทกใด ๆ แล้ว

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ซูหร่านก็ฝืนยกยิ้มอบอุ่นขึ้นมาบนใบหน้า “แม่คะ หนูอยากกินหมูผัดเปรี้ยวหวานค่ะ”

ซ่งฮุ่ยผิงตอบกลับ “ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวแม่ทำหมูผัดเปรี้ยวหวานสับปะรดให้กินนะ แล้วก็ปลาทอดกรอบของโปรดลูกน่ะ แม่เตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยนานแล้วล่ะ”

“ขอบคุณค่ะแม่”

ขณะที่เธอกำลังบิดกุญแจสตาร์ตรถ เสียงโทรศัพท์พลันดังขึ้น มุมปากที่เพิ่งยกยิ้มเมื่อครู่ร่วงหล่นลงในทันที

8086: รถไมบาคห์สีดำจอดอยู่ริมถนน ทะเบียน กข 1234 จี้เฉิง

ซูหร่านขบกรามแน่น เธอแทบจะจินตนาการภาพออกเลยว่าตอนนี้ลู่จิ่งซิงกำลังเลิกคิ้ว และคงจะกำลังแย้มยิ้มด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นเธอถูกเขาปั่นหัว

ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับแมวที่กำลังตะครุบหนู ต่อให้จะไม่คิดกินเหยื่อ แต่ก็ยังนึกสนุกอยากจะจับ ๆ ปล่อย ๆ แล้วลากมาทรมานเล่น

แต่ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าลู่จิ่งซิงกำลังกลั่นแกล้งเธอก็ตาม เธอทำได้เพียงอดทน

ด้านหน้ามีเบ็ดตกปลารออยู่ ด้านหลังยังมีฝูงไฮยีน่า ต่อให้หนทางข้างหน้าจะยากลำบากแค่ไหน เธอมีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น

ซูหร่านฝ่าละอองฝนบางเบาแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังบริเวณริมถนน

รถยนต์หรูคันยาวสีดำเงางามของลู่จิ่งซิงจอดโดดเด่นอยู่ตรงนั้น ต่อให้หลับตาก็ยังจินตนาการภาพออกได้ชัดเจน

ประตูเปิดออกอัตโนมัติ ไออุ่นละมุนสายหนึ่งพัดปะทะเข้าใส่ใบหน้าทันที

ซูหร่านก้มตัวมุดเข้าไปด้านใน และได้เห็นลู่จิ่งซิงในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบนั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนเรียวขายาววางโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าจอค้างไว้เครื่องหนึ่ง

ซูหร่านเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท “สวัสดีค่ะประธานลู่”

ลู่จิ่งซิงส่งเสียงรับว่า “อืม” ในลำคอเบา ๆ “ขอโทษด้วย พอดีมีธุระด่วนต้องเดินทางกะทันหัน งั้นคุยกันระหว่างทางนี่ก็แล้วกัน”

ซูหร่านกวาดสายตาสำรวจสภาพภายในรถอย่างรวดเร็ว ที่เบาะนั่งด้านหน้ามีคนขับนั่งอยู่ แต่พอมองจากมุมนี้จึงมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน เดาว่าลู่จิ่งซิงคงจะเตรียมแกล้งทำตัวเป็นคนเคร่งขรึมจอมปลอมอีกตามเคยสินะ

“ค่ะ” ซูหร่านคาดเข็มคัดนิรภัย ตัวรถก็เคลื่อนตัวออกอย่างนิ่มนวล

ลู่จิ่งซิงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบนหน้าจอโน้ตบุ๊กต่อ

บนหน้าจอปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่เด่นหร่าสะดุดตาว่า “รายงานการวิเคราะห์และศึกษาความเป็นไปได้ในการลงทุน กรณีศึกษาโรงงานอาหารเทียนเล่ย จำกัด เมืองจี้เฉิง”

ซูหร่านไม่กล้าเสียมารยาทแอบชะโงกมองเนื้อหาด้านในไฟล์ เธอจึงผ่อนลมหายใจให้ช้าลง เตือนสติให้ตัวเองต้องอ่อนน้อมถ่อมตนเข้าไว้ และเตรียมงัดถ้อยคำรื่นหูออกมา

บรรยากาศภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ซูหร่านรู้สึกราวกับว่าคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้ากำลังมองทะลุกระจกมองหลังมาที่เธออย่างดุดัน

ซูหร่านกลั้นหายใจเล็กน้อย ใช้หางตาเหลือบมองลู่จิ่งซิง นั่งสงบเสงี่ยมรอคอยให้เขาเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

ภายนอกสายฝนโปรยปราย ท้องฟ้ามืดครึ้ม บรรยากาศภายในรถสลัวราง แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนกระทบลงบนใบหน้าของเขา ยิ่งขับเน้นให้โครงหน้าดูคมชัดมีมิติยิ่งขึ้น

ขนตาดกหนากะพริบไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนัยน์ตา หางตายาวรีได้รูป ขณะที่เปลือกตาเคลือบด้วยประกายเงาชื้นฉ่ำบางเบา

ซูหร่านรีบเบนสายตากลับทันที ต่อให้ไม่นับฐานะหน้าที่การงานของเขา แค่ท่าทางปั้นหน้าทำตัวเคร่งขรึมรักความถูกต้องจอมปลอมนี้ ก็คงจะหลอกลวงผู้หญิงใสซื่อให้ตายใจมานักต่อนักแล้วแน่ ๆ

ขณะกำลังนั่งคิดฟุ้งซ่าน จู่ ๆ มือเรียวขาวสะอาดข้างหนึ่งก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าสำหรับผู้ชายส่งตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

ลู่จิ่งซิงก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตายังคงกวาดมองเอกสารในมือต่อ “เช็ดหน้าซะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

“ขอบคุณค่ะ” ซูหร่านชะงักไปวูบหนึ่งก่อนจะรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมา แล้วบรรจงซับหยดน้ำฝนที่ยังเกาะอยู่บนใบหน้าเบา ๆ

เนื้อผ้าไหมเนื้อนุ่มละมุนอบอวลกลิ่นอายเฉพาะตัวของลู่จิ่งซิง กลิ่นหอมสะอาดของไม้จันทน์หอมอุ่น ๆ ลอยกรุ่นแตะจมูก

ปลุกเร้าความทรงจำเมื่อคืนก่อนให้ย้อนกลับมาในหัว

“ช่วงระหว่างกำลังอัปเกรดโรงงาน ออร์เดอร์เก่าที่ค้างอยู่จะจัดการอย่างไร?” จู่ ๆ ลู่จิ่งซิงก็เอ่ยถามขึ้นมา

ซูหร่านกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ชั่วขณะหนึ่งลังเลว่าจะควรคืนให้เขาก่อนดีไหม “ถ้าหากสามารถระดมเงินทุนมาได้ทันท่วงที ก็อาจจะใช้วิธีเช่าโรงงานชั่วคราวหรือจ้างโรงงานอื่นผลิตแทน แต่ถ้าหากเกินกำหนดเส้นตายตามกฎระเบียบใหม่ เนื่องจากโรงงานที่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานในตลาดตอนนี้มีจำกัดมาก ทางเราก็คงทำได้แค่เจรจากับคู่สัญญาฝ่ายเอเพื่อขอเลื่อนกำหนดส่งมอบงานออกไปก่อนค่ะ”

ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถหาเงินทุนก้อนนั้นมาได้ทัน ไม่เพียงแต่โรงงานจะต้องปิดตัวลงเท่านั้น แต่เธอยังต้องแบกรับภาระจ่ายค่าปรับผิดสัญญาให้แก่คู่สัญญาฝ่ายบี รวมถึงเงินชดเชยการเลิกจ้างพนักงานทั้งหมดอีกด้วย ถ้าถึงขั้นนั้นเทียนเล่ยก็คงจะต้องพินาศของจริง

ลู่จิ่งซิงยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร คนที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็หันตัวกลับมาส่งยิ้มเชิงหยอกเย้า “ถ้าเฮียลู่รีบอนุมัติเงินทุนให้แต่เนิ่น ๆ ปัญหานี้ก็คงไม่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกแล้วจริงไหมครับ”

ซูหร่านหันไปมองตามเสียง ปรากฏว่าเป็นชายหนุ่มผิวขาวซีดราวกระดาษ เครื่องหน้าอ่อนโยนทว่านัยน์ตากลับคมกริบ รอบดวงตามีรอยคล้ำจาง ๆ ดูท่าทางน่าจะเป็นพวกใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา

ลู่จิ่งซิงเงยหน้าขึ้น “ประธานเย่สนใจจะเป็นผู้ค้ำประกันให้เองเลยไหมล่ะ?”

หวังเย่เหลือบมองซูหร่าน ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยด้วยแววตาไม่น่าไว้วางใจ “ถ้าคุณซูอ้อนวอนผม เงินห้าสิบล้านผมก็กล้าค้ำประกันให้สบาย ๆ ”

ซูหร่านเคยได้ยินเซวียอี้พูดถึงคนผู้นี้มาก่อน หวังเย่ คุณชายรองแห่งกลุ่มบริษัทหวังซื่อ เป็นสหายคนสนิทที่คอยก้มหัวฟังคำสั่งลู่จิ่งซิงแต่เพียงผู้เดียว ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเหี้ยมโหดและเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นที่สุด

ต่อให้เซวียอี้จะเคยบอกว่าลู่จิ่งซิงเป็นพวกหัวโบราณสไตล์ข้าราชการรุ่นเก่าก็เถอะ แต่ความแม่นยำคำพูดพวกนั้นมันช่างเหมือนการมองเสือผ่านรูแคบ ๆ เท่านั้น

ซูหร่านเม้มริมฝีปากแน่น “ขอโทษด้วยค่ะ พอดีฉันเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง”

หวังเย่ส่งเสียงหัวเราะเยาะด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ “งั้นก็ให้เฮียลู่ช่วยสอนให้สิ”

ลู่จิ่งซิงปรายตามองหวังเย่ด้วยหางตาแวบหนึ่ง

แต่หวังเย่ยังคงนึกสนุก ดวงตาเจ้าเล่ห์มองสำรวจเรือนร่างของซูหร่านด้วยสายตาจาบจ้วง “ถ้าคุณซูต้องการจะฟ้องร้องเซวียอี้ล่ะก็ ผมยินดีอาสาช่วยจัดการให้อีกแรงได้นะ”

ลู่จิ่งซิงถลึงตาใส่หวังเย่ “มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”

ส่วนซูหร่านกลับส่งสายตาดุคมราวกับคมมีดซ่อนอยู่ ปราดมองตรงไปยังลู่จิ่งซิงในทันที นี่เขาเอาเรื่องระหว่างเธอกับเซวียอี้ไปเป็นหัวข้อสนทนาพูดคุยกับหวังเย่สนุกปากยามว่างแก้เบื่ออย่างนั้นสินะ?