LOGIN
ปราณปริยาเก็บสมุดสีชมพูที่เห็นแวบหนึ่งตรงหน้าปกว่าเป็น ‘สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก’ เข้าไปในกระเป๋าสะพายสีดำใบใหญ่ของเธอพร้อมคำแนะนำจากพยาบาลในคลินิกฝากครรภ์ยังดังก้องอยู่ในหัว
‘ประวัติของคุณ เราแนบไว้ให้ในนี้แล้วนะคะ คุณสามารถฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลหรือที่คลินิกไหนก็ได้ทั่วประเทศ อ้อ คำแนะนำระหว่างการตั้งครรภ์และการดูแลเจ้าตัวน้อยก็มีอย่างละเอียดอยู่ในเล่มนี้ ว่างแล้วลองเปิดอ่านดู อย่าลืมหาอ่านเพิ่มเติมจากแหล่งอื่นด้วยนะคะ’
กลืนน้ำลายที่หนืดเหนียวลงคอเพราะหวั่นเกรงในอนาคตที่ตัดสินใจทำลงไป อดมองเหม่อออกไปยังด้านนอกกระจกรถทัวร์ที่ใช้ในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ ด้วยว่าตั้งใจออกจากมหานครไปเสียให้พ้นๆ จากคนไร้ความรับผิดชอบอย่างผู้ชายคนนั้น
เขาคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ แต่เขาทำเหมือนไม่อยากรับผิดชอบในตัวเธอและลูก
แค่นยิ้มให้ชะตาชีวิตตัวเอง
หากต้องการให้เธอตรวจดีเอ็นเอระหว่างลูกในท้องกับเขา ก็แสดงว่าเขาไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจ ไม่มีความรักให้อย่างที่มีเธอมีให้เขามาโดยตลอด
อย่างนั้นแล้วจะมีหน้าอยู่แบบนี้ได้อีกหรือ พลันรู้สึกได้ถึงรถที่เคลื่อนตัวออกจากช่องจอดเหลือบมองเวลาพบว่าตอนนี้หนึ่งทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว และจุดหมายปลายทางของเธอก็คงจะใช้เวลาคืนนี้ทั้งคืนละมัง
หลับตาลงเมื่อเห็นแล้วว่ารถกำลังแล่นออกจากสถานีขนส่งมุ่งสู่ถนนนครชัยศรีด้วยความเร็วสม่ำเสมอไปยังเบื้องหน้าที่เหมือนกับหัวใจของเธอจะไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ พร้อมนึกถึงฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินจากมาแบบนี้
‘นิ่มมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ’
เธอจำได้ว่าใบหน้าของเขาเรียบนิ่งทีเดียว เมื่อเธอเอ่ยขึ้นแบบนั้น เขาเปิดลิ้นชัก หยิบที่ตรวจการตั้งครรภ์ยืนยันผลตรวจด้วยแถบการทดสอบขึ้นสองขีดในซองพลาสติกใสชูตรงหน้าเป็นฝ่ายถามเธอเสียเอง
‘ใช่เรื่องนี้หรือเปล่าที่อยากคุย’
ดีใจไม่น้อยที่เขารู้เรื่องนี้ก่อน จึงได้แต่พยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ เห็นเขาแค่นยิ้มแล้วเอ่ยวาจาเลวร้ายที่สุดที่ฟังแล้วแสลงหูจนอยากเข้าไปตะกุยหน้าเขาเสียในวินาทีนั้นนัก เพื่อระบายความร้อนรนในใจ
‘ถ้ามั่นใจว่าเป็นลูกของผม รอจนกว่าจะคลอด ตรวจอีเอ็นเอแล้วเราค่อยคุยกันตอนนั้นอีกที’
‘คุณพูดเหมือนไม่เชื่อ พูดเหมือนกับว่านิ่ม...นิ่มเป็นผู้หญิงใจง่าย’
จำได้ว่าเสียงที่เอ่ยออกไปตอนนั้นมันสั่นทีเดียว ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้น ร่างกายของเธอก็สั่นเทิ้มไปด้วยอารมณ์หลากหลายที่ประดังประเดกันเข้ามา ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดประโยคเมื่อครู่ทั้งที่ใบหน้ายังคงราบเรียบ อดยกมือขึ้นแตะหน้าท้องของตนเองเบาๆ ไม่ได้ หัวใจแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ แหว่งโหวง หลุดออกจากขั้ว พร้อมกับมโนสำนึกมืดมิดเหมือนกับมีใครมาปิดสวิตช์ฉับลงในตอนนั้น
‘บอกแล้วไงว่ารอให้เด็กคลอดออกมาก่อนค่อยคุยกัน’
เขาตอกฝาโลงความรักของเธอด้วยประโยคนั้นอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วยิ้มบางๆ ออกมาให้เขาก่อนว่า
‘ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วล่ะค่ะ นิ่มไม่ต้องการความรับผิดชอบที่ไร้หัวใจของคุณ’
เธอบอกเขาแค่นั้น แล้วเดินออกจากห้องในทันที
ห้องชุดที่เขาซื้อเก็บไว้เพื่อหาความสุขจากเรือนร่างของเธอ แลกกับเงิน แลกกับหัวใจของเธอ ที่ไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลยนอกจากความเจ็บปวด ที่เจ็บไปทุกอณูของร่างกาย...บาดลึกลงไปข้างใน และเธอจะไม่มีวันลืมความเจ็บช้ำในครั้งนี้อย่างแน่นอน!
สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ
“จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต
“ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส
“ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้
เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ
“เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ







