น่าอายที่สุด

[เกวลิน]

เคยรู้สึกอยากหลับไปแล้วไปไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยบ้างมั้ย? หรือไม่ก็…อยากหลับไปสักร้อยปี แล้วค่อยตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ตอนที่ทุกอย่างรอบตัวมันสลายหายไปหมดแล้ว

ปริบๆ!! ตอนนี้ฉันกำลังนอนกระพริบตาปริบๆอยู่บนเตียงด้วยความเวิ้งว้างใจสุดๆ ฉันพยายามหลับตาลงไปอีกหลายๆรอบ เพื่อหวังว่าเวลาที่ลืมตาขึ้นมาใหม่แล้ว ทุกอย่างที่เห็นตรงหน้ามันจะเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ไม่ว่าจะหลับแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่อีกสักกี่รอบ ทุกอย่างที่เห็นตรงหน้ามันก็ยัง…เหมือนเดิม!

เนื้อตัวที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนาของฉัน ร่องรอยต่างๆที่ทิ้งไว้บนผิวเนียน ความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงเอวและส่วนล่างลงไป สภาพเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดี และสิ่งนั้น…คราบเลือดสีแดงเข้มที่ฝังลึกอยู่บนผ้าปูเตียงข้างๆตัว หลักฐานทุกอย่างที่เห็นตรงหน้า ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าฉัน…ไม่ได้ฝันไปจริงๆ

“เฮ้อออ!! นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!!?” ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่เพราะเมา ไม่ใช่การฉวยโอกาส แต่เป็น…สมยอม!! เป็นฉันเองที่สมยอมเขาไปอย่างน่าไม่อาย

โอ้ยยยย!! ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยยยย?!

มันคงจะดีกว่านี้ถ้าฉันเมาแล้วตื่นขึ้นมาจำอะไรไม่ได้เลย แต่นี่มันไม่ใช่!! ฉัน…จำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ทุกอย่าง จำได้ทุกช่วงเวลา ทุกท่วงท่า เอ้ย!! ไม่สิ ไม่ๆๆ มันต้องไม่ใช่เรื่องนี้สิ

บ้าจริง! ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แล้วแบบนี้ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปมองเขาได้ล่ะเนี่ยยยย?! >///<

แอ๊ดดด!! เสียงประตูห้องน้ำที่เปิดออกมาทำฉันสะดุ้งตกใจ และนั่นทำให้ฉันต้องรีบปิดตาแกล้งหลับลงไปอีกครั้งโดยอัตโนมัติ เพราะฉันมั่นใจว่าคนที่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำนั่นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก…คุณคิมหันต์!! ไม่ๆๆ ต้องไม่ใช่ตอนนี้ ฉันยังไม่พร้อมเจอหน้าเขาตอนนี้จริงๆ

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ! ถ้าอยากกลับบ้านก็รีบตื่นขึ้นมาแต่งตัว”

“…” ฉันรู้ว่ามันไม่เนียน แต่…คุณช่วยออกไปก่อนได้มั้ย? ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณตอนนี้!!

พรึ่บ!! และในตอนที่ฉันกำลังแกล้งหลับต่อไปไม่รู้เรื่อง จู่ๆฉันก็รู้สึกว่าผ้าห่มที่คลุมตัวฉันไว้มันถูกดึงออกไปจากตัวซะงั้น

“0///0!! คุณคิมหันต์!! นี่คุณทำอะไรของคุณเนี่ย?!” และเมื่อลืมตาขึ้นมามันก็เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆด้วย ตอนนี้ฉันถูกคนตัวสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงแย่งผ้าห่มออกจากตัว ทำให้ตอนนี้ฉันนอนแผ่ร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองต่อหน้าคนตัวสูงซะได้

ฟุ่บ!!! ฉันรีบเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะหยิบหมอนใบใหญ่ข้างๆมากอดปิดร่างกายตัวเองเอาไว้อย่างไว แม้ว่ามันจะปิดได้ไม่มิด แต่อย่างน้อยก็หวังให้มันปิดสิ่งสงวนที่ไม่ควรปล่อยให้เด่นหราต่อหน้าคนตัวสูงตอนนี้

“ก็ปลุกให้เธอตื่นไง!" ในขณะที่ฉันหน้าร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกอายที่โดนคนตัวสูงแย่งผ้าห่มไป แต่เขากลับยกยิ้มมุมปากออกมา ราวกับพึงพอใจที่ได้เห็นฉันร้อนรนใจแบบนี้งั้นแหละ นี่เขา...จงใจแกล้งฉันใช่มั้ย?

"เอาผ้าห่มคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!!"

"หึ! จะอายทำไม? เมื่อคืนฉันเห็นหมดแล้วแหละน่า" เฮอะ! ทำไมเขาถึงได้ดูสนุกที่ได้แกล้งฉันนักนะ

">///< นี่คุณเป็นโรคจิตรึไงกัน!? เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!!"

"อ้อนวอนฉันสิ!" อะไรนะ? นี่เขาบ้าไปแล้วเหรอ?

"เอาคืนมาค่ะ >///<"

"ไม่เอาแบบนี้สิ! เอาให้มันอ่อนหวานกว่านี้ แบบที่เธออ้อนวอนขอร้องฉันเมื่อคืนนี้ไง"

">///<" สิ้นเสียงของคนตัวสูงภาพความทรงจำเมื่อคืนก็ย้อนกลับขึ้นมาในหัวชัดแจ่ว ทำฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"เรียกชื่อฉันด้วยยิ่งดีนะ!" นี่เขา...สนุกมากนักรึไงที่ได้แกล้งฉันน่ะ ไม่ทำหรอก ฉันไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการเด็ดขาด!!

ถ้าจะเลี่ยงไม่ทำตามที่เขาต้องการ ฉันควรทำยังไงดีนะ? คงจะแย่งผ้าห่มจากมือเขามาไม่ได้แน่ๆ รอบๆตัวก็ไม่มีอะไรให้เอามาคลุมตัวได้เลย ถ้างั้นก็เหลือแค่วิธีเดียวแล้วล่ะ

ฟึ่บ!! ฉันยกมือขึ้นชี้ไปที่กระจกหน้าต่างนอกห้อง

"โอ๊ะ! คุณคิม! ดูนั่นสิค่ะ ช้างบินได้!!" แผนของฉันคือ...ดึงความสนใจของคนตัวสูงไปทางอื่น แล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปให้ไวที่สุดไงล่ะ!!

ขวับ!! สำเร็จ! คนตัวสูงหันออกไปมองตามที่ฉันชี้จริงๆด้วย

ฟุ่บ!! ทันทีที่คนตัวสูงหันไปทางอื่นแล้ว ฉันรีบก้าวเท้าลงจากเตียงเพื่อวิ่งตรงไปที่ห้องน้ำทันที แต่...เหมือนว่าจะมีอะไรแปลกไปเลยแฮ่ะ

ตุบ!! เดี๋ยวนะ! ทำไมมันไม่เป็นไปอย่างที่ฉันคิดไว้เลยล่ะ! ทันทีที่เท้าฉันก้าวลงไปแตะพื้นห้องแล้ว ฉันกลับล้มลงไปนั่งจ้ำอยู่กับพื้นซะงั้นอ่ะ ขาฉัน...ขาฉันมันอ่อนแรงจนก้าวเท้าไม่ออกเลยสักนิด นี่ฉัน...เป็นอะไรไปเนี่ย?

"ทำอะไรของเธอน่ะ?" โอ้ยยย! น่าอายชะมัด!!

ฟึ่บ!! ในเมื่อไปต่อไม่ได้แล้ว ฉันเลยหันกลับไปหยิบหมอนบนเตียงมาปิดตัวไว้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเปลี่ยนจากนั่งบนเตียง มานั่งจ้ำอยู่บนพื้นแทน

"บ้าที่สุดเลย >///<" ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงเลยสักนิด ได้แต่ก้มหน้าลงไปมองพื้นด้วยความอาย

"ฮ่าๆๆๆ!! ช้างบินได้เนี่ยนะ? คิดได้แค่นี้เองเหรอเกวลิน?"

ขวับ!! ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ตึกตักๆๆ!! จู่ๆหน้าอกข้างซ้ายของฉันมันก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทันทีที่ได้เห็นภาพคนตัวสูงกำลังยิ้มหัวเราะชอบใจออกมา นี่เขา...กำลังหัวเราะจริงๆเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นเขาหัวเราะมาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกเลยรึเปล่านะที่ฉันเห็นเขาหัวเราะชอบใจออกมาแบบนี้ ทำไม...สีหน้าตอนที่เขาหัวเราะมันถึงได้ดูดีขนาดนี้ล่ะ >///<

"อ้ะ! คุณคิม! คุณจะทำอะไรน่ะ?”

หมับ!! ฉันร้องตกใจออกมา เพราะจู่ๆคนตัวสูงก็ก้มลงมาอุ้มตัวฉันขึ้นไปไว้ในอ้อมแขนทั้งตัวอย่างง่ายดาย

จริงๆก็กลัวตกนั้นแหละ แต่ฉันปล่อยมือจากหมอนที่ปิดร่างตัวเองไว้ไม่ได้ ไม่งั้นมันคงจะน่าอายมากกว่านี้แน่ๆ เพราะถึงแม้ตอนนี้ร่างกายส่วนหน้าของฉันจะถูกหมอนบดบังเอาไว้ แต่ส่วนหลังมันก็โล่งโปร่งไม่มีอะไรปิดไว้เลย

แค่นี้ฉันก็...อายจนกู้หน้ากลับมาไม่ได้แล้ว >///<

"ถึงกับเข่าอ่อนเลยเหรอหืม?" เอาอีกแล้ว! เขายกยิ้มมุมปากออกมาด้วยความพอใจอีกแล้ว ทำไมเขาถึงได้ดูสนุกกับการแกล้งฉันนักนะ?

“>///< ปล่อยฉันค่ะ!!”

“ฉันให้เวลาเธอแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้นนะ ถ้ายี่สิบนาทีแล้วเธอยังอาบน้ำแต่งตัวไม่เสร็จล่ะก็…”

ฟึ่บ!! คนตัวสูงเว้นช่วงคำพูดเอาไว้พร้อมทั้งเพ่งสายตาเจ้าเล่ห์ลงมามองฉัน ทั้งยังโน้มหน้าลงมากระซิบใกล้หูฉันมากกว่าเดิมอีกด้วย

“…ฉันจะเข้าไปจัดการเธอถึงในห้องน้ำเองเลย!!”

“>///<”

ตึกตักๆๆ!! เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ที่ใจฉันมันเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งใบหน้าก็ยังร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งหน้า เพราะคำพูดน่าอายที่คนตัวสูงพูดออกมา นี่เขา…รู้ตัวรึเปล่าว่าคำพูดของเขามันน่าอายมากขนาดไหน? แล้วทำไม…ทั้งๆที่เขาเป็นคนเอ่ยคำพูดน่าอายแบบนั้นออกมาแท้ๆ แต่ทำไมถึงมีแค่ฉันที่รู้สึกเขินอายกับคำพูดนั้นของเขาได้ล่ะ? เขามัน…บ้าที่สุดเลย!!