เรื่องที่จำขึ้นมาได้ จบ

อึดอัดจัง! ทำไม…ทำไมฉันถึงรู้สึกแน่นหน้าอกมากขนาดนี้กันนะ? เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันแน่

บรื้นนน!! ฉันได้ยินเสียงเร่งเครื่องยนต์รถ ตอนนี้ฉัน…อยู่บนรถเหรอ? ทำไมมองอะไรไม่ชัดเลยนะ? ฉันง่วงจัง!

“ฮึกๆๆฮือออ!” เสียงร้องไห้ดังมาจากข้างๆฉันเลยนี่ เสียงที่คุ้นหูของผู้หญิง

“แม่เหรอ?” ฉันเห็นภาพที่เรือนลางของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆตัว แม้จะเห็นไม่ชัด แต่ฉันจำเสียงนี้ได้ เสียงของแม่นี่

“ฮึกๆ! เกวลูก! เราไปหาพ่อกันนะลูก ฮือออ”

“พ่อเหรอ? แฮ่กๆ! พ่ออยู่ไหนเหรอคะแม่?” ทำไมจู่ๆก็รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาได้นะ ฉัน…หายใจไม่ออกเลยสักนิด

ขวับ!! ฉันรู้สึกอึดอัดไปหมดทั้งร่าง โดยเฉพาะที่มือทั้งสองข้างของตัวเอง และเมื่อหันไปเห็นก็ถึงกับต้องเบิกตาโพลง เพราะตอนนี้มือทั้งสองข้างของฉัน ถูกมัดด้วยเชือกติดกับราวจับบนหัวไว้แน่น และนอกจากนั้นฉันยังสังเกตเห็นว่าตัวเองกำลังสวมเสื้อเดรสสีขาวตัวที่แม่ยื่นให้ก่อนหน้านี้

มือที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาทำให้ฉันหวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้อย่างชัดเจน แม่ฉีดยาอะไรบางอย่างใส่ตัวฉัน จนฉันหมดสติไป ระหว่างนั้นก็คงเป็นแม่สินะที่เปลี่ยนชุดให้ฉัน แล้วก็พาฉันมามัดไว้ในรถแบบนี้ แต่ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือ…ตอนนี้แม่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเหยียบคันเร่งสุดแรง และมุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเลย

นี่แม่…ตั้งใจจะพาฉันไปตายจริงๆเหรอ?

“ฮึกๆ แม่…อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฮือออ เกวกลัว~” ฉันอ้อนวอนร้องขอให้แม่หยุดการกระทำของตัวเอง พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความกลัว

“อย่ากลัวเลยนะเกว ฮึก อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเราก็จะได้เจอพ่อแล้วนะ ฮึก!”

“ฮืออออ แม่~ ทำไม? อะฮึก! ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้? ฮือออ แม่…แม่ไม่รักหนูบ้างรึไง!!? ฮืออออ”

“รักสิ แม่รักเกว ฮึก! แต่แม่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพ่อ ฮึก และแม่ก็อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเกว เพราะฉะนั้น…เราไปอยู่ด้วยกันเถอะนะลูก!!”

“ฮืออออ แม่! ไม่นะ แฮ่กๆ! ไม่นะแม่! อะฮึก อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฮึกๆ เกวขอร้อง~” ฉันพรั่งพรูเสียงร้องไห้และเสียงอ้อนวอนต่อคนเป็นแม่ แต่มัน…ก็ไร้ประโยชน์ ความรู้สึกอึดอัดและแน่นหน้าอกมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พอๆกับความเร็วของรถที่เพิ่มมากขึ้นจนใจฉันหล่นหายไปอีกแล้ว

“ฮึกฮือออ!!”

“อึก! มะ…แม่! แฮ่กๆ! แม่~” อาการแน่นหน้าอกมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเลย ลมหายใจฉันมันเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ อีกทั้งฉันเริ่มรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะวูบดับไปเลย

ปี๊นๆๆๆ!! ในขณะที่สติของฉันกำลังจะเริ่มวูบดับไป แต่แล้วฉันกลับได้สติขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงบีบแตรรถที่ดังถี่ใกล้ๆขึ้นมาไม่หยุด

ขวับ!! ฉันพยายามเพ่งสายตามองไปยังต้นตอของเสียง และก็รับรู้ได้ลางๆ เหมือนว่าเสียงแตรที่ดังถี่อยู่ตอนนี้มันดังมาจากรถคันข้างๆ ที่วิ่งไล่ตามรถแม่อยู่ฝั่งขวามือ

“คุณกานตา!! หยุดรถเดี๋ยวนี้!! อย่าทำอะไรบ้าๆเลยนะ!!!” เสียงของผู้หญิงนี่! ไม่ใช่เสียงแม่ แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่อยู่บนรถคันข้างๆ ใครกันนะ? ฉัน…เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่ชัดเลย เพราะสติของฉันมันเริ่มเลือนลางลงอีกแล้ว

ปี๊นนนน!!! และสิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นและได้ยิน ก่อนที่ทุกอย่างมันจะหายไป คือแสงไฟจากหน้ารถบรรทุกที่วิ่งด้วยความเร็วทางฝั่งขวามือ และเสียงแตรที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่หยุด

“มะ…แม่~ เกว…รักแม่นะ” และนั่นก็เป็นคำพูดสุดท้ายที่ฉันได้เอ่ยพูดออกไปกับคนเป็นแม่ของตัวเอง ก่อนที่จะ…

โครมมม!! รถบรรทุกวิ่งเข้ามาชนรถของฉันกับแม่อย่างจังจนกระเด็นกระดอนไปไกล ความเจ็บปวดรวดร้าวโลดแล่นไปทั่วทั้งร่างกายฉัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังพยายามประคองสติของตัวเองในคงอยู่ต่อไป แม่ของฉัน…แม่ของฉันที่อยู่ข้างๆกลับแน่นิ่งไปแล้ว

“มะ…แม่~” ฉันพยายามเปล่งเสียงเรียกแม่ออกไปอย่างยากลำบาก เพราะความเจ็บปวดมันเล่นงานฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีเสียงตอบรับจากแม่เลย แม่ยังคงนอนนิ่งไม่รู้สึกตัวอยู่ข้างๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งรถ ทำยังไงดี? ฉันจะช่วยแม่ยังไงดี?

“ฮึกๆ แม่!! ฮืออออ” น้ำตามันไหลพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะความกลัว ฉันกลัวทุกอย่างที่ตัวเองกำลังประสบอยู่ตอนนี้ ทั้งกลัวว่าตัวเองจะตาย และกลัวว่าแม่ที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันกับแม่ที~

“แม่!!!!” และในขณะที่ฉันกำลังนอนร้องไห้ภาวนาให้คนมาช่วยอยู่ในรถ จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา เขากำลังร้องตะโกนหาแม่งั้นเหรอ?

ขวับ!! ฉันพยายามหันไปมองตามต้นเสียงที่ดังแว่วมาจากทางขวามือของตัวเอง ก่อนจะเห็นว่าเสียงที่ดังขึ้นมาก่อนหน้านี้มีต้นตอมาจากผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นกำลังวิ่งเข้ามาใกล้เราสองคนเรื่อยๆ ยิ่งเข้ามาใกล้ฉันก็ยิ่งมองเห็นหน้าของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

เขา…กำลังร้องไห้เหรอ? ทำไม? ทำไมเขาถึงร้องไห้ได้ล่ะ?

“แม่!!!” อีกแล้ว…เขาร้องตะโกนเรียกแม่อีกแล้ว ใครกันนะ? ใครกันที่เป็นแม่ของเขา?

“ชะ…ช่วย อึก ด้วย~…” และนี่ก็เป็นคำพูดสุดท้ายที่ฉันพูดออกมาตอนนั้นก่อนที่สติจะดับวูบไปโดยสิ้นเชิง

พรึี่บ!! แสงสว่างจากหลอดไฟสาดส่องเข้ามาในดวงตาทันทีที่ฉันลืมตาขึ้นมา พอลืมตาขึ้นมาได้แล้วฉันก็พยายามสอดส่องมองไปรอบๆตัว

ตอนนี้…ฉันกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องของใครสักคน ซึ่งมันไม่ใช่ห้องของฉัน แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคือห้องของ…คุณคิมหันต์!!

ฟุ่บ!! ฉันพยุงตังเองให้ลุกขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ เกิดอะไรขึ้นกันนะ? ฉันมานอนอยู่ที่ห้องของคุณคิมหันต์ตั้งแต่เมื่อไร? ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เรายังขับรถกันมาไม่ถึงบ้านเลยนี่ แล้วฉัน…มานอนอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง?

“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงคุ้นหูของเจ้าของห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพที่สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำไว้แค่ตัวเดียว

“คุณคิมหันต์ ฉัน…มานอนอยู่ในห้องคุณได้ยังไงคะ?”

ตึกๆๆ!! คุณคิมหันต์ไม่ตอบคำถามฉันเลย แต่กลับก้าวเท้ามุ่งหน้าตรงเข้ามาหาฉัน พลางจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างไม่วางตา

“คุณ…จะทำอะไร…อ้ะ!”

ตุบ!! ฉันเริ่มหวาดระแวงในท่าทีของคนตัวสูงตรงหน้าเข้าไปทุกที แต่แค่เริ่มคิดจะหนีมันก็ช้ากว่าคนตัวสูงไปแล้ว เพราะในตอนที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าลงจากเตียง คนตัวสูงกลับจู่โจมเข้ามาหาฉัน แล้วผลักฉันล้มลงไปนอนบนเตียงตามเดิมตามด้วยร่างของเขาที่คร่อมตัวฉันไว้ในระยะประชิด

“คุณ…”

“เธอ…จำได้มากแค่ไหน?”

“อะไรนะ?”

“เรื่องอุบัติเหตุ…เธอจำได้มากแค่ไหน?”

จริงด้วยสิ! ไม่ใช่แค่เขาที่มีเรื่องสงสัยกับอุบัติเหตุในวันนั้น ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมวันนั้น…คุณถึงไปอยู่ที่นั่นได้?!!