น้ำตาของเขา

“เรื่องอุบัติเหตุ…เธอจำได้มากแค่ไหน?” คนตัวสูงที่คร่อมตัวฉันอยู่ถามออกมาด้วยเสียงแข็ง พร้อมทั้งขมวดคิ้วมองลงมาด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังสงสัย

คำถามพวกนี้มันหมายความว่ายังไงกันนะ? หมายความว่าคุณคิมหันต์รู้เรื่องอุบัติเหตุวันนั้นอยู่แล้วจริงๆใช่มั้ย? ได้ยังไงกัน…เขารู้เรื่องอุบัติเหตุวันนั้นได้ยังไง? วันนั้นคุณคิมหันต์ไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?

“ฉันมากกว่าที่ต้องถามคุณ ว่าวันนั้น…วันที่ฉันเกิดอุบัติเหตุ คุณ…ไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?”

หมับ!! ดูเหมือนว่าคำถามของฉันจะทำให้คนตัวสูงไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร เพราะทันทีที่ฉันถามแบบนั้นออกไปคุณคิมหันต์กลับยกมือขึ้นมาบีบแขนฉันอย่างแรง แรงจนฉันปวดไปทั่วทั้งแขน

“โอ้ย!! คุณคิมหันต์! ฉันเจ็บนะคะ” ฉันร้องออกมาเพื่อหวังจะให้คนตัวสูงหยุดการกระทำที่ไร้เหตุผลของตัวเอง แต่ทันทีที่หันไปสบตาที่เยือกเย็นของเขา ตัวฉันกลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขนลุกจนไม่กล้าขยับไปไหนแล้วนิ่งงันอยู่อย่างนั้นไปโดยอัตโนมัติ

อะไรกัน? นี่คำถามของฉัน…ทำเขาโกรธมากขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไม…ทำไมเขาต้องโกรธมากขนาดนี้ด้วย?

“ถ้าจะจำได้แค่นั้น ก็ลืมมันไปซะ!!” ลืมเหรอ? เขาคิดว่าการลืมเรื่องที่น่าเจ็บปวดแบบนี้มันง่ายมากรึไง? ถ้าเลือกได้…ฉันก็ไม่อยากจำมันขึ้นมาให้ตัวเองเจ็บปวดแบบนี้อีกครั้งหรอก

“คุณจะให้ฉันลืมมันไปง่ายๆได้ยังไง?”

“ทำไมจะทำไม่ได้!! ในเมื่อที่ผ่านมาเธอก็ลืมมันมาตลอดเลยนี่! ก็แค่ลืม…เหมือนอย่างที่ทำมาตลอด” ท่าทีโกรธเกรี้ยวของคุณคิมหันต์ตอนนี้มันคืออะไรกัน? ทำไมเขาต้องดูอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วย เรื่องอุบัติเหตุมันก็เป็นอุบัติเหตุของฉัน ไม่ได้เกี่ยวกับเขาซะหน่อย ทำไมต้องมาสั่งให้ฉันลืมเรื่องราวของตัวเองด้วย

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะคะ?! ต่อให้ฉันจะจำได้หรือจำไม่ได้ยังไง แล้วคุณจะมาเดือดร้อนอะไรด้วยล่ะ?”

“…” เสียงตะคอกของฉันทำเอาคนตัวสูงถึงกับนิ่งชะงักไปชั่วขณะเลย

“…ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมตอนนั้นคุณถึงไปอยู่ที่นั่นก็แค่นั้น แต่ถ้าคุณไม่อยากบอกคุณก็ไม่ต้องบอกก็ได้ค่ะ แต่ทำไมคุณต้องมาสั่งให้ฉันลืมเรื่องนั้นด้วย!!”

ฟึ่บ!! สิ้นเสียงตะคอกของฉัน มือที่บีบแขนฉันเอาไว้ของคนตัวสูงก็คลายออก ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกออกจากตัวฉันไป ด้วยสีหน้าที่กลับมาเรียบนิ่งตามเดิม

“เธอ…ไม่เคยรู้อะไรเลยสินะเกวลิน!” คุณคิมหันต์เอ่ยออกมาในขณะที่กำลังหันหลังให้ฉัน แต่ถึงแม้ว่าเขาจะยืนหันหลังให้ฉัน แต่ฉันกลับรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยหน่ายของเขา

หมายความว่ายังไงกันแน่? ทั้งน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยหน่ายของเขา ทั้งคำพูดที่น่าสงสัยของเขา มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ฉัน…ฉันไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

“ที่คุณพูด…มันหมายความว่ายังไงกันแน่คะ? ถ้าฉันไม่รู้…คุณจะช่วยบอกให้ฉันรู้ได้มั้ยคะ? คุณคิมหันต์” ฉันยืนขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูง ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบา

ขวับ!! คนตัวสูงตรงหน้าหันหน้ากลับมาหาฉัน ทันทีที่เขาหันกลับมาฉันก็ได้สบเข้ากับดวงตาของคุณคิมหันต์

ตึกตักๆๆ!! แต่จู่ๆใจฉันมันก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อหันไปเห็นน้ำตาที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาของคนตัวสูงตรงหน้า แววตาของคุณคิมหันต์แลดูเศร้าสร้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกครั้งที่ได้มองไปยังหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของคุณคิมหันต์ ใจฉันมันรู้สึกโหวงแปลกๆ ฉัน…ไม่ชอบน้ำตาของเขาเลยสักนิด

“0_0!! คุณคิมหันต์ คุณร้องไห้งั้นเหรอ?”

ฟึ่บ!! ฉันเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูง ก่อนจะยกมือขึ้นไปซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเขาอย่างแผ่วเบา

“ลืมมันซะเกวลิน! ถ้าเธอลืม…ฉันก็จะลืมมันด้วยเหมือนกัน!” อีกแล้ว เขาพูดให้ฉันลืมอีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเขาหมายความว่ายังไงกันแน่?

ฉันควรทำยังไงดี? ต่อให้ตอบตกลงไปว่าจะลืม…ฉันก็คงทำไม่ได้อยู่ดี และมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันทำแบบนั้นด้วย แต่ถึงอย่างนั้น…ฉันก็…ไม่อยากเห็นน้ำตาของเขาเลย

“จุ๊บ!!” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันเขย่งเท้าขึ้นไปจุ๊บแก้มคนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ฉันหวังแค่ว่าอยากจะช่วยซับน้ำตาและปลอบใจเขาเท่านั้น แต่ก็นึกวิธีไหนไม่ออก นอกจากวิธีนี้

“ทำไม? ทำไมคุณต้องร้องไห้…อุบ!!” คำพูดที่ฉันตั้งใจจะพูดออกมาถูกกลืนกินลงไปโดยริมฝีปากหนาของคนตัวสูงไปซะแล้ว คุณคิมหันต์คว้าเอวฉันเข้าไปไว้ในอ้อมแขนก่อนจะประกบริมฝีปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากบางของฉัน แม้จะตกใจที่ถูกจู่โจมกะทันหัน แต่ร่างกายฉันกลับไม่คิดจะปฏิเสธสัมผัสจากคนตรงหน้าเลยสักนิด

ตึกตักๆๆ! เป็นอย่างนี้อีกแล้ว หัวใจของฉันมันเต้นรัวอย่างเอาแต่ใจขึ้นมาอีกแล้ว ทำไมกันนะ? ทำไมร่างกายฉันถึงตอบรับเขาอย่างง่ายดายแบบนี้ทุกทีเลย

“อื้ม~” เสียงครวญครางของเราสองคนดังกระหึ่มไปทั่วทั้งห้อง สัมผัสจากเรียวลิ้นที่เกี่ยวตระหวัดกันอย่างเนิบนาบในปากมันชวนให้รู้สึกดีมากเชียวล่ะ รู้สึกดีจนไม่อยากจะหยุดมันไว้เลย

ตุบ!! ไม่รู้ว่าเราสองคนจูบกันนานแค่ไหนแล้ว แต่รู้แค่ว่ามันนานจนร่างของเราทั้งสองลงมานอนกันอยู่บนเตียงใกล้ตัวเรียบร้อยแล้ว

“จุ๊บ จ๊วบ! อื้มมม~” ทันทีที่ร่างของเราทั้งสองสัมผัสเข้ากับเตียงนุ่ม คนตัวสูงก็ยิ่งเพิ่มรสจูบให้ร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิม ฉันเองก็เผลอตัวเอื้อมมือไปรั้งท้ายทอยคุณคิมหันต์ให้เข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม

เรียวลิ้นของเราทั้งสองเกี่ยวตระหวัดหยอกเย้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความรู้สึกรุ่มร้อนมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับใจฉันที่เต้นรัวกว่าเดิมขึ้นไปไม่หยุด มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว ฉัน…ไม่สามารถควบคุมตัวเองต่อไปได้อีกแล้ว

“แฮ่กๆๆๆ!! >///<” เวลาล่วงเลยไปคนตัวสูงยอมผละริมฝีปากออกไป เสียงหอบหายใจของเราสองคนดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง ทั้งใบหน้าและบรรยากาศในห้องตอนนี้มันรุ่มร้อนขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่แล้วจริงๆ

“เกว…ฉันขอเรียกเธอแบบนี้ได้มั้ย?”

ตึกตักๆๆ!! น้ำเสียงที่นุ่มนวลของคนตัวสูง และคำขอที่ชวนใจเต้นของเขา มันทำฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมามากกว่าเดิม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป…ฉันคงจะห้ามใจตัวเองต่อไปไม่ไหวจริงๆ

“ทำไมต้องเรียกฉันแบบนั้นด้วยคะ? >///<” ฉันพูดถามออกไปโดยที่ไม่ได้มองหน้าคนตัวสูงที่คร่อมร่างฉันไว้เลยสักนิด ฉันจะกล้ามองหน้าคุณคิมหันต์ในระยะห่างที่จมูกชิดกันขนาดนี้ได้ยังไง?

“อย่าถามอะไรอีกเลยนะเกว ฉันอยากให้เธอ…ลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ” สายตาที่จ้องมองลงมาในตาฉันของคุณคิมหันต์ มันอ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ทำไมกันนะ? ทำไมท่าทีของเขาถึงเปลี่ยนไปจากปกติได้มากขนาดนี้เชียว เขามักจะมองฉันด้วยสายตาที่เรียบนิ่งและเยือกเย็นในเวลาปกติ แต่ช่วงเวลาที่ร่างกายเราสองแนบชิดกันแบบนี้ สายตาที่จ้องมองลงมาที่ฉันกลับเปลี่ยนไปจากตอนปกติอย่างสิ้นเชิง ถ้าผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปแล้ว…ท่าทีของเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกรึเปล่านะ? ฉันอยากให้คุณคิมหันต์ มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนแบบนี้ไปตลอดเลยจะได้มั้ยนะ?

“ถ้าอย่างนั้น…อย่าเกลียดฉันเลยได้มั้ยคะ?” ฉันถามออกไปพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากเบ้าซะดื้อๆ

“อะไรนะ?”

“ฮึก! เกวไม่อยากให้คุณคิมเกลียดเกวเลย อย่าเกลียดเกวได้มั้ยคะ? ฮึก! ไม่ต้องทำดีกับเกวมากก็ได้ แต่คุณอย่าเกลียดเกวเลยนะคะ อย่ามองเกวด้วยสายตาที่น่ากลัวแบบเดิมอีก เกวอยากให้คุณ…มองเกวด้วยสายตาที่อ่อนโยนแบบนี้ต่อไปได้มั้ยคะ?” ฉันพรั่งพรูความรู้สึกของตัวเองผ่านคำพูดและน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกที่หน่วงอยู่ในใจตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ แต่ฉันแค่ไม่อยากถูกคุณคิมหันต์มองด้วยสายตาที่เกลียดชังแบบเดิมอีกแล้ว แค่นึกถึงแววตาเยือกเย็นตอนที่เขามองฉันในเวลาปกติ มันก็ทำให้ใจฉันบีบตัวจนหน่วงไปหมด ฉันไม่อยากถูกเขามองด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้วจริงๆ

“จุ๊บ!” สิ้นเสียงร้องขอของฉัน คุณคิมหันต์ก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา “เข้าใจแล้วเกว ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก”

ตึกตักๆๆ!! ใจฉันกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง ทั้งคำพูดและสายตา ทุกอย่างมันดูอ่อนโยนไปหมดเลย คุณคิมหันต์ยอมทำตามที่ฉันร้องขอเขาจริงๆด้วย แม้ไม่รู้เลยว่าสายตาและท่าทีที่อ่อนโยนแบบนี้ของคุณคิมหันต์จะเป็นแบบนี้ไปได้อีกนานสักแค่ไหน แต่อย่างน้อยฉันก็ชอบที่ตอนนี้เขากำลังมองลงมาที่ฉันด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนใจสั่นขนาดนี้ได้…