ตอนที่ 1/2 ดีลลับคืนไฟดับ

มาร์ตินอยากบังคับสายตาตัวเองให้เลิกหยุดมองไปทางคู่นั้นสักทีให้ได้เหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะเพ่งสมาธิกลับมาโฟกัสน้องๆ หุ่นเอ็กซ์เท่าไร สุดท้ายแล้วจิตใจกลับล่องลอยไปหาคู่นั้นเสมอ

คิเรย์คือเพื่อนรักของเขา ส่วนมุกดาเธอคืออดีตที่ยากจะลบลืม เธอไม่เคยเป็นคนรักของเขามาก่อนหรอก มีแต่เขาที่รักเธอเพียงฝ่ายเดียว เจ็บเจียนตายคนเดียว

เขากินแห้วทั้งน้ำตาในขณะที่เพื่อนรักอย่างคิเรย์ได้มุกดาไปครอบครอง แข่งเรือแข่งพายมันแข่งกันได้ หากให้แข่งบุญวาสนาที่จะได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเธอ มันย่อมไม่มีวันเป็นไปได้ เขายอมถอยตั้งแต่นั้นมา ปล่อยให้ความรักผลิบานของคนทั้งสองดำเนินต่อไป

ส่วนกูน่ะเหรอ…เหมือนต้นไม้ขาดน้ำจะตายวันตายพรุ่ง ไอ้ที่ช่วยประคับประคองให้เข้มแข็งต่อหน้าคนอื่นเพราะอีโก้ทั้งนั้น อยู่คนเดียวเมื่อไรสภาพไม่ต่างไปจากหมาหงอยตัวหนึ่ง

แผ่นอกแข็งแรงใต้ผิวน้ำกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงถอดถอนหายใจคล้ายรำคาญบางอย่าง อลกอฮอล์ยกจรดริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักพอแม้รู้ดีตัวเองไม่ได้คอแข็งเช่นเพื่อนคนอื่น

สายตาคู่คมมองคู่สามีภรรยาซึ่งนั่งโอบไหล่ด้วยกันอย่างนึกอิจฉา ยิ่งมองก็ยิ่งเป็นตัวเขาเองที่ทนไม่ได้ แก้วเหล้าในมือหากมันแข็งแรงน้อยกว่านี้สักนิดคาดว่ามาร์ตินอาจบีบให้แตกร้าวไปแล้ว

ร่างสูงหนาแกะไม้แกะมือเหล่าสาวๆ ที่ถึงเนื้อถึงตัวเขามาตั้งแต่ก่อนลงสระ สลัดพวกหล่อนทิ้งอย่างไม่ไยดี ไม่มีอารมณ์ รีบก้าวขึ้นจากสระว่ายน้ำและหยิบชุดคลุมสวมทับร่างกายเปียกชื้นที่มีลูกน้องคนสนิทคอยบริการ

“นายจะขึ้นไปพักผ่อนเลยไหมครับ” เมฆาหรือเมฆเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มอย่างเสียไม่ได้ ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเจ้านายเขาเริ่มมีอาการกรึ่มๆ แต่ถึงกระนั้นนายก็ยังโบกมือเชิงไล่ให้เขากลับไปทำหน้าที่ตามเดิม ตัวเองนั่งแปะก้นบนเก้าอี้ริมสระพร้อมกระดกขวดแชมเปญเสียหลายอึก

อีกไม่ถึงชั่วโมงคาดว่าคงได้แบกร่างของนายกลับขึ้นห้องแน่ๆ

“เหอะ! อี๋อ๋อกันขนาดนั้นไม่แต่งกันอีกสักรอบเลยวะ” คนแพ้แล้วพาลได้แต่ค่อนขอดอีกฝ่ายตามลำพังอย่างเงียบๆ หากแต่สายตาก็ยังคงทอดมองไม่เลิก มองให้ตัวเองช้ำใจเล่น

“ให้นั่งเป็นเพื่อนมั้ยคะ” เพราะมัวแต่สนใจคู่คิเรย์และมุกดา ไม่ทันสังเกตข้างกายที่บัดนี้มีสาวสวยหุ่นเซี๊ยะยืนอยู่ข้างๆ

อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ อารมณ์พาไป ใจมันอยากหรือต้องการเรียกร้องความสนใจไม่อาจรู้แน่ชัด มาร์ตินไม่ให้คำตอบแก่หญิงสาวเป็นคำพูด เขาทำเพียงกระตุกแขนอีกฝ่าย ร่างของเธอก็พร้อมไถลลงนั่งบนตักแกร่ง อิงแอบแนบชิดจนผิวเนื้อส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้าสัมผัสกัน

หญิงสาวนั่งยิ้มเป้ยอวดเพื่อนในสระที่ท้าเธอให้ขึ้นมาอ่อยมาร์ติน ระหว่างเขาจะเล่นด้วยหรือเฉดหัวไล่กลับ สุดท้ายเขาก็เลือกอย่างแรก

“ถ้าจะถูขนาดนี้ สนใจไปถูให้ฉันที่ห้องดีปะ” ในเมื่อสาวเจ้าไม่ได้นั่งเฉยๆ แต่เล่นบดก้นจนไอ้หนูของเขามันแข็งเป็นสากกระเบือพร้อมรบ จะมามัวอ้อมค้อมอ้อมโลกก็ใช่เรื่อง สู้ถามไปตรงๆ เลยดีกว่า

“ถ้าคุณมาร์ตินเสนอมาแบบนี้ หนูก็อยากลองถูเน้นๆ ดูสักครั้งเหมือนกันค่ะ” กัดริมฝีปากสีแดงอิ่มยั่วยวนอารมณ์ชายหนุ่ม

ไม่พูดพร่ำทำเพลง มาร์ตินสั่งให้หญิงสาวไปรอเขายังห้องนอนด้านบนก่อน ส่วนตัวเขาเองต้องไปเอาของสำคัญที่มาร์คัส

ก๊อก ก๊อก!

“ใคร”

“กูเอง”

“เข้ามา”

“ยังไม่นอน?” เมื่อเห็นคนเป็นพี่ชายยังคงสวมแว่นตาไถหน้าจอไอแพดเครื่องเบอเร่อ จึงถามไถ่พอเป็นมารยาท

“กำลังจะนอน มึงมาทำไม” มาร์คัสถามกลับ ถอดแว่นตาเก็บไว้เป็นอย่างดี

“กูมาขอถุง”

“หือ?”

“มาขอถุงยาง มีปะ กูไม่ได้พกมาอะ”

แฝดพี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีวิตนี้มันต้องพึ่งพาเขาตลอดไปยันเรื่องไข่เลยเหรอวะ

“เอาไป พอรึเปล่า” ส่งให้สองกล่อง ถ้าไม่พอก็ไม่มีให้แล้ว ไล่ไอ้เมฆไปจัดการเอาเองเลย พอมาร์ตินพยักหน้า ไม่วายคนเป็นพี่ขอบ่นสักหน่อย “ปาร์ตี้ก็จัดบ้านกู ถุงยางก็ยังต้องมาถามหาจากกู แล้วจะเอากับผู้หญิงก็ยังใช้ห้องกูอีก ถ้าไม่ติดว่ามึงเป็นน้อง มึงโดนกูเป่าสมองกระจุยไปแล้วนะ”

“บ่นไรเยอะ ไม่อยากฟัง” ไอ้สันดาน!

มาร์ตินยกมืออุดหูก่อนรีบเดินออกจากห้อง วันเกิดทั้งทีมันจะช่วยทำตัวเป็นพี่ที่ดีกับน้องไม่ได้หน่อยหรือไง แค่ขอยืมห้องมันหนึ่งคืนเพราะกว้างกว่า วิวดีกว่า เตียงก็นุ่มกว่า แล้วไล่มันไปนอนห้องรับรองใต้ดินแค่นี้ ทำมาเป็นบ่น

ได้ของที่ต้องการแล้วก็ไม่รอช้า ร่างสูงก้าวย่างไปตามทางที่ทอดยาวสู่ห้องนอนด้านบน ในใจก็คิดหาคำตอบให้ตัวเองว่าการทำแบบนี้มันดีแล้วใช่ไหม

ที่ผ่านมาเขาประพฤติตัวดีมาตลอด ร้างลาวงการไปนานมากเพียงเพราะต้องการปรับปรุงตัวให้มุกดาประทับใจ แต่ในตอนนี้มันไม่มีประโยชน์แล้ว เป็นคนดีไปก็เท่านั้น รักษาศีลห้าศีลแปดให้ตายเธอไม่มีวันหันมาสนใจ

งั้นก็พอกันที มาร์ตินคนเดิมจะกลับมารันวงการ อะไรที่มันสงบไปนานแล้วจะปลุกให้กลับมาผงาดอีกครั้ง ถึงแม้พ่อจะให้มาแค่แท่งเดียว แต่สัญญาว่าเขาจะใช้ให้คุ้ม

ฝ่าเท้าหนักแน่นเยื้องย่างจนถึงห้องมาร์คัส ภายในห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ และความเป็นระเบียบเรียบร้อยอันเป็นนิสัยเจ้าของห้อง

หากแต่ทันก่อนที่มาร์ตินจะได้สืบเท้าถึงห้องนอนซึ่งอยู่ลึกเข้าไป แสงไฟที่สลัวรางอยู่แล้วกลับดับวูบกลายเป็นมืดสนิท ขาแกร่งหยุดชะงัก นัยน์ตาคมกริบสอดส่ายแลมองแม้รู้ว่าเขาจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม มือถือซึ่งคิดว่าพอจะเป็นตัวช่วยได้ก็ดันลืมไว้ด้านล่าง

ไฟไม่ได้ดับแค่ห้องนี้แต่ดับทั้งบ้านเลยเถอะ ไม่รู้ไอ้คัสมันลืมจ่ายค่าไฟหรืออย่างไร แต่ปัญหานี้มันก็คงหาทางจัดการของมันเองได้

ชายหนุ่มเริ่มคลำทางจากตำแหน่งที่ตนยืนอยู่ ควรไปทิศทางไหน พลางสายตาปรับให้คุ้นชินกับความมืดรอบตัว มือที่ควานสะเปะสะปะเริ่มจับตำแหน่งถูกที่ อีกเพียงแค่นิดเดียวก็ถึงบริเวณเตียงนอนแล้ว

“คนสวยอยู่รึเปล่า” ด้วยยังไม่รู้ชื่อผู้หญิงคนที่ตนจะทำกิจกรรมเข้าจังหวะด้วยกันในค่ำคืนนี้จึงเรียกทั้งอย่างนั้นออกไปก่อน

“อยู่รึเปล่าเอ่ย” หากในห้องยังคงเงียบเชียบ ไร้แววสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากตัวเขาเอง

หรือกูจะโดนเทวะ

คิดได้ดังนั้นไอ้ตรงกลางหว่างขาเหมือนจะหดตัวลงเล็กน้อย หรือกล่องถุงยางอนามัยที่เตรียมมาจะสูญเปล่า

เขาควรเรียกหาคนใหม่ดีไหมนะ

“อื้อออ..” ขณะสมองกำลังใช้ความคิด เสียงหนึ่งบนเตียงค่อนไปทางกระเส่าหวานเรียกเอาความสนใจของมาร์ตินให้ลืมทุกสิ่งอย่าง

ที่แท้ก็มารอกันก่อนแล้วนี่เอง หรืออยากลองรับบทโดนย่องลักหลับถึงได้เงียบเชียบอยู่นานสองนาน ถ้าต้องการแบบนั้นเขาจะได้จัดให้

“คนสวยมารอนานยัง”

“อื้อออ..” อื้อนี่คือ? สงสัยอยากเล่นบทโดนลักหลับจริงๆ สินะ มาร์ตินกระหยิ่มยิ้มย่อง ลูบปากลูบคางท่าทางเหมือนพวกเสี่ยแก่ๆ มากตัณหา สายตาคมกริบพยายามมองฝ่าความมืดเห็นร่างหนึ่งนอนทอดตัวยาวบนเตียง ไม่รีรอชักช้าให้เวลาผ่านไปเปล่าประโยชน์

ไอ้หนูของพ่อมันแข็งโด่พร้อมรบเต็มที วันนี้คงได้รีดน้ำออกเยอะเป็นพิเศษหลังจากที่ต้องพึ่งเว็บหนังผู้ใหญ่และฝ่ามือตัวเองมาตลอด

ร่างสูงโน้มตัวเข้าหาคนที่เขาคิดว่าอาจจะแกล้งนอนหลับ จมูกโด่งดอมดมผิวเนื้อเนียนละเอียดหอมกรุ่นเสียชื่นปอด

“ชื่นใจจังโว้ย” ร่างกายยิ่งตื่นตัว ไอ้ที่แข็งอยู่แล้วยิ่งแข็งเข้าไปกันใหญ่จนต้องหาทางรีบปลดปล่อย

“พร้อมให้พี่พาไปสวรรค์รึยังจ๊ะ”

“อื้อออ..” เสียงครางแหบหวานดังอีกหนึ่งทีเมื่อเขาลูบไล้มือสากบนเรือนกายอวบอิ่ม อดใจไม่ไหวแล้วกับของหวานตรงหน้าที่จะได้ลิ้มลองในราตรีนี้

มุมหนึ่งของบ้านแปลกแยกมาจากผู้คน มีแต่เสียงคุยโทรศัพท์ที่ดุเด็ดเผ็ดมันส์ประหนึ่งจะวางมวยกันเสียให้ได้

(มึงรีบกลับบ้านเลยนะอีส้ม กล้าดียังไงหนีกูไปรับงาน)

“ก็งานนี้มันเงินดี ถ้าส้มบอกพี่ก่อน พี่ก็ไม่ให้ส้มมาน่ะสิวะ!”

(มึงอย่ามาหัวหมอกับกู รีบกลับบ้านก่อนที่กูจะตามไปกระทืบมึงถึงงาน อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ ไอ้พวกไฮโซไฮซ้อที่จ้างมึงไปบ้านมันอยู่หลังไหน กูจะพาพวกบุกไปถล่มแม่ง!)

“ถ้าพี่ไม่กลัวคนของพวกคุณๆ เขายิงตายก็เสนอหน้ามาเลย”

(อีนี่! มึงอย่ามาท้ากู ถ้ายังเห็นกูเป็นผัวอยู่ กูสั่งให้กลับมึงก็ต้องกลับ)

หญิงสาวชื่อส้มถอนหายใจดังเฮือกจนอกอวบกระเพื่อม

“เออ! กลับก็กลับ” เพราะยังอยากมีปลายสายเป็นผัวและไม่ต้องการโดนกระทืบ ส้มคิดว่าตัวเองคงต้องตัดใจ แม้จะสุดแสนเสียดายที่ไม่ได้ตามไปปรนนิบัตรรับใช้มาร์ตินอย่างที่ใจหวัง

อุตส่าห์เจอของดีทั้งที ไอ้ผัวเฮงซวยของเธอขัดลาภชิบหาย หงุดหงิดโว้ย!