LOGIN"มินดี้จะอมแล้วดูดทั้งหมดให้คุณร้องครางไม่หยุดเลย...ชอบไซส์บิ๊กไบท์ของคุณเหลือเกินค่ะที่รัก” จ๊วบๆๆ
“อ่าส์...เยส ดีมากมินดี้...โอว เลียอีก เยส...โอว...รูดเร็วเลย...โอวว ก๊อด...ฟัค”
“โอ๊ย!”
เสียงร้องเจ็บดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้มินดี้หยุดชะงักกิจกรรมดูดไอติมยักษ์ทันควัน
“โอวว...อย่าหยุดๆ...ต่อเถอะ...มินดี้เร็วๆ ผมกำลังจะเสร็จแล้ว...โอวว...ฟัค”
ชายหนุ่มกดศีรษะมินดี้ให้กลับไปจัดการกับเจ้าท่อนเอ็นใหญ่ต่อเพราะอีกเพียงแค่สองรูดก็จะเรียบร้อยถึงสวรรค์ที่เห็นอยู่ไม่ไกลนั้นแล้ว แต่มินดี้หน้าตื่นรีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าหน้าผม
“เอ่อ...ไม่ได้แล้วค่ะดาร์ลิ้ง มินดี้ไปก่อนนะคะ ขืนใครมาเห็นเข้ามินดี้กลัวเป็นข่าวค่ะ แล้วเจอกันนะคะที่รัก จุ๊บๆ”
กล่าวเสร็จมินดี้ก็รีบวิ่งหายกลับเข้าไปในงาน เบอร์นาโดสบถออกมาอย่างหงุดหงิดและหัวเสีย อารมณ์ค้างเติ่งอย่างที่ไม่อาจทำอะไรได้ เจ้าแท่งปืนยังคงแข็งปั๋งชี้โด่ ชายหนุ่มกดมันเข้าไปในกางเกง ก้าวเดินออกจากมุมสลัวไปตามเสียงร้องเจ็บที่เพิ่งได้ยิน
ร่างเพรียวห้อยโหนอยู่กับเชือกเส้นเล็กตรงระเบียงหลัง สวมเสื้อยืดสีดำมีแจ็คเก็ตหนังสวมทับ สวมหมวกแก๊ปปิดผมทั้งหมด กางเกงยีนส์สีเข้มกลมกลืนกับความมืด แสงสลัวทำให้มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่จากหุ่นเพรียวลมค่อนข้างสูงเหมือนเด็กหนุ่มหรือไม่ก็ทอมบอย
“เป็นขโมยหรือไงเรา” เสียงห้าวเอ่ยทัก มือเท้าสะเอวเงยหน้าขึ้นถามออกไป
<strong>อมิยา โอเนียล</strong> ส่งสายตาก้มไปมองผู้ชายร่างสูงที่ยืนเท้าสะเอวส่งเสียงถามอยู่ ไอ้คนหื่นที่แอบฟีเจอริ่งกับผู้หญิงหลังบ้านพ่อหล่อนนั่นเอง ส่งเสียงครางกระเส่าไม่อายผีสางเทวดา
หญิงสาวรีบส่ายตามองไปโดยรอบเกรงใครจะมาเห็นเข้า ตอนนี้ยังไม่มีแต่ถ้าขืนมัวโอ้เอ้ห้อยต่องแต่งอยู่อย่างนี้ อีกทั้งมีไอ้คนร่างสูงส่งเสียงตะโกนโหวกเหวกถามแบบนี้ ไม่ช้าบอดี้การ์ดคงได้ยินและคงรู้ว่าหล่อนกำลังหนีอย่างแน่นอน
“ชู้ว! หยุดแหกปากเดี๋ยวนี้!”
เสียงใสของคนที่กำลังห้อยโหนเชือกอยู่ตะคอกรอดไรฟันออกมา เบอร์นาโดเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ... ผู้หญิงนี่หว่า... คงเป็นทอมบอยกระมัง สวมหมวกแก๊ปปิดหน้าเกือบครึ่งผมมองไม่เห็นเลยว่าเป็นทรงอะไรสั้นหรือยาวแค่ไหน
“อ้าว...แล้วเธอไปห้อยอยู่ทำไมตรงนั้น เป็นขโมยหรือยังไง ฉันจะได้เรียกยามมาจัดการ”
ชายหนุ่มแกล้งพูดเสียงดังกว่าเดิมอีก ได้ยินเจ้าหล่อนทำเสียงจิ๊กจั๊กขัดใจในลำคอ
“ฉันบอกว่าอย่าเสียงดังไงเล่า...ฉันไม่ใช่ขโมย...คุณขยับมานี่เร็วๆ”
ตอนท้ายทำเสียงสั่งและเร่งเขาอีกต่างหาก เบอร์นาโดเห็นหล่อนนิ่วหน้าเหมือนเจ็บ มองจากเชือกเส้นเล็กที่หล่อนพยายามกำไว้แน่นนั่น สงสัยบาดมือน่าดู
“บอกว่าขยับมานี่...โอ้ย...เร็วๆ จะไม่ไหวแล้ว...”
เสียงเล็กเร่งเหย็งๆ คงลืมไปว่าเขากับหล่อนนั้นไม่ได้รู้จักมักจี่กัน และโทนเสียงที่ใช้นั่นก็เป็นการสั่ง ซึ่งชายหนุ่มคิดว่า... น่าจะเปลี่ยนโทนเป็นการขอความช่วยเหลือมากกว่า...หากต้องการให้เขาขยับร่าง
“อ้าว ใครบอกให้เธอซนปีนขึ้นบ้านคนอื่นเขาแบบนั้นล่ะ ฉันจะเรียกยามล่ะ” เขาทำท่าจะหันหลังเดิน
“โอย...อย่าเพิ่ง...ฉันถูกจับตัวมา...เอ่อ...ซานโต้จับตัวฉันมา”
หล่อนรีบบอก ในสมองกำลังคิดหาทาง เบอร์นาโดหยุดกึกเงยหน้าขึ้นมอง
“จริงเหรอ...เขาจะจับเธอมาทำไม”
ชายหนุ่มถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและค่อนข้างเชื่อไปแล้วว่าหล่อนโกหก
“เอ่อ...ซานโต้...เอ่อ...เลวมาก”
ขอโทษทีนะพ่อนะ... แต่พ่อก็แย่จริงๆ แหละ ทำกับลูกแบบนี้ได้ยังไง
“เอ่อ เขาจับฉันเพื่อจะขายให้มาเฟียชื่อสเตฟาน”
อันนี้มีส่วนจริงอยู่มาก เบอร์นาโดชะงักกึกทันทีที่ได้ยินชื่อสเตฟาน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น
“จริงเหรอ”
“โอย...จริงสิ...ขอยืมบ่าหน่อยเร็วๆ”
มือหล่อนรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปหมดแล้วเวลานี้เพราะถูกเชือกบาด
“ยืมบ่า? เอาไปทำไม?”
“รองตีน...เอ๊ย...รองเท้า...เอ่อ ขอ...ขอเหยียบหน่อย” เสียงเล็กร้อนรนเอ่ยตอบรัวเร็ว
อื้อหือ...ยัยเด็กทอมบอยนี่ ช่างกล้า... ไหล่ของเขามีแต่สาวๆ ขอซุกซบและโอบกอด ยังไม่เคยมีใครของเอาไปใช้เป็นที่รองตีน...
หากก่อนที่เขาจะทันตอบรับหรือปฏิเสธร่างเพรียวที่ห้อยอยู่ก็ปล่อยมือจากเชือก เบอร์นาโดกระโดดเข้าไปรับร่างที่กำลังลอยลิ่วลงมาตามสัญชาตญาณ
เจ้านายสองคนยังคงแหกปากร้องแข่งกันต่อไป เจฟิโอ ดิเอโก้ ทำหน้าเลิ่กลักนิดหนึ่ง ก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ฝาแฝดโรมกับไอริสดูเหมือนจะตกใจจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นประสานไปกับเสียงห้าวโฉ่งฉ่างของพ่อๆคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิตชีวาและผู้คนอันเป็นที่รักที่รายล้อมผลัดหน้ากันมาเยี่ยมมาหาไม่เคยขาดสาย อมิยารู้สึกเป็นสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ของตัวเองยิ่งนัก เด็กน้อยที่กำพร้ามารดาตั้งแต่อายุสิบสอง มีพ่อที่ไม่เคยใส่ใจให้ความรักอย่างแท้จริง แต่เวลานี้หล่อนได้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ครอบครัวที่แสนน่ารักและอบอุ่นอย่างที่สุดค่ำคืนแสนอ่อนหวานอบอวลไปด้วยไอรักไม่เคยจืดจาง อมิยาพลิกตัวสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเบอร์นาโด เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของสามีสุดที่รัก“รักคุณจัง BC” เสียงหวานกระซิบในอ้อมแขน เบอร์นาโดจุดยิ้มกริ่ม ก้มไปหอมแก้มนวลอย่างแสนรัก“รักแต่ไอ้นั่นของฉันเหรอ” เขาแกล้งแหย่กับรหัสลับที่เคยเล่าให้อมิยาฟัง“บ้า...รักทุกอย่างที่เป็นตัวคุณต่างหากเบอร์นาโด คอสต้า”อมิยากล่าวแก้ พร้อมกับค้อนให้คนลามกนิดหนึ่ง เขาส่งตาซึ้งมาให้“ฉันก็เธอที่รัก รักเธอมาก
“อื้อหือ บ่นโชคดี? กูจะอ้วก พวกหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกินมึงเลยจริงๆ แล้วมึงโทรมาทำไม”เบอร์นาโดด่าเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถาม ทำให้สเตฟานนึกขึ้นได้ เขาโทรมาหามันทุกวัน ก็เรื่องที่ต้องรอหกเดือนนั่นแหละ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าวีรตาจะทำอย่างที่พูดจริงๆเจ้าหล่อนย้ายไปนอนห้องข้างๆ กับลูกๆ และไม่ยอมให้เขานอนด้วยเขากำลังจะกระอักอารมณ์ตายเสียให้ได้เวลานี้ เพราะความเคยชินกับการนอนกอดหล่อน ทำไมเจ้าหล่อนไม่ยอมเข้าใจเขาบ้างนะ และพอเบอร์นาโดถามขึ้นมาเช่นนี้จึงทำให้สเตฟานเดือดขึ้นมาอีกครั้ง“หน็อย ไอ้เวรเบอร์ดี้ มึงบังอาจมากที่หลอกกูจนอดอยากปากแห้งขนาดนี้” สเตฟานทำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น“เหอะ สมน้ำหน้ามึง ต่อไปมึงจะได้จำไว้ว่ามึงกำลังเล่นกับใครอยู่” เบอร์นาโดโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว สเตฟานทำเสียงฮึในลำคอ“สรุปว่ามึงเอาเมียมึงทุกคืน กูนอนกอดหมอนข้างตั้งสามอาทิตย์ เออๆ กูจะวางสายแล้ว มีธุระ”สเตฟานตัดบทอย่างปัจจุบันทันด่วน เพราะที่เบอร์นาโดไม่เห็นนั่นก็คือ วีรตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมขนนุ่ม เขาไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาหื่นกระหายของสเตฟานที่มองเมียของตัวเองราวกับเสือหิว******
“โอวว...พอแล้วแอม เอาเข้าไปเร็วที่รัก ฉันอยากปล่อยในตัวเธอ” เขาร้องบอก อมิยาไม่รอช้าขยับไปตรงกลางลำตัวของเขาแล้วหันมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ใช้มือจับเจ้าปืนใหญ่ด้ามเขื่องตั้งขึ้นแล้วค่อยหย่อนสะโพกลงขย่มยวบจนกลืนเจ้าลำปืนยักษ์เข้าไปจนมิดด้ามการขยับโยกเพื่อพากันปีนป่ายอารมณ์แห่งกามรักปรารถนาเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ เสียงครางกระเส่าปะปนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย จนกระทั่งอมิยาร้องกรี๊ดยาวออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงที่เกร็งเฮือกเด้งแทงขึ้นสุดตัวแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวของหญิงสาวจนหมดลำ อมิยาซบตัวไปกับอกกว้างของเขาทันที“ลงมาดีกว่า นอนหงายสิที่รัก ท่านี้เดี๋ยวทับลูก” เสียงหอบเอ่ยออกมา เขาไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องลูกจนได้ อมิยายิ้มก่อนจะค่อยพลิกตัวลงจากร่างสูงไปนอนข้างๆ เขาหันตะแคงดึงหล่อนเข้าไปกอดซุกอก“ขอบคุณนะที่รัก ที่เป็นเมียที่น่ารักเหลือเกิน ตามใจฉันเสียจนจะเสียคนแล้วนี่” คนรู้ตัวว่าถูกตามใจเอ่ยขึ้น ปากได้รูปจุมพิตไปบนผมสลวยที่ยุ่งเหยิงของหล่อน อมิยายิ้มแล้วจูบไปบนหน้าอกของเขา“ขอบคุณที่รักแอมและทำตามสัญญาทุกข้อ แอมรักคุณที่สุดค่ะเบิร์น อกนี้เป็นของแอมคนเดียวตอนนี้ แต่ถ้าลู
“ไม่ได้ ตอนนี้เธอท้องอย่าทำเก่งไปที่รัก ฉันได้ยินมาเยอะแล้วเรื่องอุบัติเหตุต่างๆ น่ะ ยิ่งเธอเป็นคนปรู๊ดปร๊าดแบบนี้ด้วย การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเชื่อฉันเถอะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยเหตุผลที่อมิยาต้องยอมรับฟัง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อมิยาพบว่าสุดที่รักของหล่อนเป็นคนคิดอะไรได้ลึกซึ้งถ้าหากเขาต้องการ ดังนั้นหญิงสาวจึงชอบฟังเวลาเขาแสดงปรัชญาที่ฉลาดๆ แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ ที่เขาแกล้งทำขวางโลกและดื้อดึง หากส่วนใหญ่จะเป็นกับพวกลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคู่กัดอย่างสเตฟานมากกว่าเมื่อไปถึงห้อง เบอร์นาโดประคองร่างกลมด้วยท้องห้าเดือนกว่าของเมียรักไปนั่งบนเตียง ช่วงบ่ายอมิยามักชอบเอนหลัง คงเป็นเพราะอาการตั้งครรภ์ที่ทำให้รู้สึกง่วงง่าย เบอร์นาโดจัดเวลาให้หล่อนพักผ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลเสียอีก และที่สำคัญเขาดูแลเรื่องยาบำรุง อาหารเสริมต่างๆ ให้อย่างมีวินัยอมิยารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกินในเวลานี้ หญิงสาวมองดูใบหน้าคร้ามคมที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขฉาบไปทั่ว เขาดูมีความสุขและหล่อขึ้นทุกวันในสายตาของหล่อน“มองแบบนี้เอาสักรอบดีไหม”เสียงห้าวเอ่ยชวน ส่งสายตากรุ้มกริ่มพราวระยับมาให้พร้อมกับเอามือมาลูบ
เบอร์นาโดยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตรงขมับ ร่างสูงสง่าเดินไปหาอมิยาที่นั่งอยู่บนศาลาพักผ่อนบริเวณสวนหย่อมหลังคฤหาสน์ เมื่อหลายวันก่อนหลังจากที่ใช้เวลารื้อโน้นขุดนี่อยู่นานจนสวนเละเทะไปหมด ชายหนุ่มจึงฮึดสู้ใหม่ในวันนี้“จ้างพวกจัดสวนมาทำให้ดีกว่ามั้ยคะเบิร์น” อมิยาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง...คือเป็นห่วงสวนมากกว่าห่วงคนอยากเอาใจเมียกับลูก“ไม่ได้ๆ สวนที่อื่นก็ใช้พวกนั้นมาทั้งหมด แต่สวนดอกไอริสนี่ฉันจะขอทำเอง” คนตัวสูงทำเสียงหนักแน่นและทำสีหน้าจริงจัง อมิยายื่นน้ำผลไม้ให้ ชายหนุ่มรับมาดื่มจนหมดแก้ว สายตามองดูฝีมือตัวเองอย่างชื่นชม“ฉันรื้อได้สวยไหม”ยังมีหน้ามาถามอีก มีด้วยหรือ...รื้อแล้วสวยน่ะ...อมิยาเงยหน้าขึ้นยิ้มอ่อนหวานอย่างให้กำลังใจ ดูเหมือนพ่อเจ้าประคุณจะว่างมากเกินไป ตั้งแต่เลิกทำกาสิโนและอยู่กับเมียได้ทั้งวันแบบนี้ จึงต้องหาทางให้เหงื่อออกจนได้ สวนที่สวยอยู่แล้วก็ดันมารื้อมาขุดจนมันดูไม่ได้เช่นนี้“อืม...” ไม่แน่ใจว่าจะพูดอย่างไรดี“บอกแล้วว่าฝีมือ เห็นไหม ไม่เห็นต้องพึ่งใคร”เอาเข้าไป อมิยายิ้มขบขันระคนเอ็นดูให้เขา เบอร์นาโดหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เมียรักแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้
นิคพยักหน้านิดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นหยิบจานออกไปจากห้อง จีน่าถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ท่าทางเขาก็เหมือนจะโล่งใจพอกันที่ได้ออกจากห้องของหล่อนเสียได้งานแต่งงานมาถึง จีน่าสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีครีมสายเดี่ยวเหมือนกับโซเฟีย พิธีการทุกอย่างเรียบร้อยและสมบูรณ์แบบเหมือนเช่นเบอร์นาโดและอมิยาได้แพลนเอาไว้ เพอร์เฟคเหมือนคู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่สง่างามเหมาะสมกันยิ่งนักเมื่อถึงเวลาเต้นรำ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเป็นผู้เปิดฟลอร์ จีน่ามองดูอมิยาที่เต้นรำอยู่ในอ้อมกอดของเบอร์นาโด ทั้งคู่กระซิบกระซาบและยิ้มหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข ช่างเป็นคู่แต่งงานที่เหมาะสมกันเหลือเกินในสายตาของจีน่าต่อมาสเตฟานกับวีรตาก็จูงเจฟิโอลูกชายตัวน้อยเข้าไปเต้นรำกันสามคนพ่อแม่ลูก สเตฟานโอบด้านหลังภรรยาโดยวีรตาจับมือลูกชายโยกไปกับจังหวะดนตรี ทั้งสามหัวเราะกันสนุกสนานเป็นภาพที่ทำให้แขกเหรื่อพลอยยิ้มไปด้วยโซเฟียถูกแซมจูงไปกลางฟลอร์ในเวลาต่อมา ทั้งสองเต้นรำคู่กันอย่างสง่างาม อนาคตนายแพทย์หนุ่มหล่อกับเพื่อนสาวแสนสวยของเขา จีน่ายืนมองผู้คนเริ่มทยอยเข้าไปเต้นรำ หญิงสาวเห็นนิคกำลังยืนคุยกับแขกสาวๆ ที่คงจะเป็นแฟนคลับจึงได้โอกาสเตรียมตั







