Masukเขาคือ...เจ้าพ่อกาสิโนที่สุดซ่าและบ้าระห่ำ เธอคือ...ผู้หญิงที่บังอาจลูบเหลี่ยมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า "ฤทธิ์มากเหลือเกิน หาตัวมาฉันให้ได้!...บังอาจมากที่ขโมยปืนจากเอวฉัน ด้ามที่อยากให้ลูบให้กำไม่เอา ดันเอาของจริงไป คงไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ ยัยตัวแสบ!"
Lihat lebih banyak<strong>สองปีที่แล้ว</strong>
<strong>เบอร์นาโด คอสต้า</strong> ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-อิตาเลี่ยนเจ้าของกาสิโนแกรนด์คอสต้าในมหานครลาสเวกัสและนักธุรกิจเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ นั่งอยู่หลังรถเก๋งคันหรูที่มีเมอร์ฟีและไทสัน บอดี้การ์ดคนสนิทนั่งคู่กันอยู่ด้านหน้า
คืนนี้เป็นคืนงานเลี้ยงที่บ้านของซานโต้ โอเนียล นักธุรกิจเจ้าของบริษัทก่อสร้าง ลูกค้าประจำที่กาสิโนของเขา งานเลี้ยงฉลองลูกสาวคนเล็กเรียนจบ ฟังดูไร้สาระสิ้นดี แต่เบอร์นาโดรู้ดีว่าวัตถุประสงค์ของงานนี้นั้น ก็เป็นเพราะซานโต้ต้องการเปิดตัวลูกสาวคนเล็กให้ผู้ชายกระเป๋าหนักทั้งหลายมาดูตัวนั่นเอง ชื่ออะไรนะ...อมิน่า หรืออมิตา หรืออมิยา อะไรสักอย่างนี่แหละ
ร่างสูงใหญ่นั่งไขว่ห้างเอนตัวพิงเบาะรถอย่างผ่อนคลาย ยกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลดาร์กช็อกโกแล็ต ใบหน้าคมสันหล่อเข้มตามสายเลือดอิตาเลี่ยนผสมผสานกับอเมริกันอย่างลงตัว เคราเพียงบางเบากันเป็นระเบียบส่งให้ใบหน้าดูคมเข้มเซ็กซี่ขึ้นไปอีก ดวงตาคมกริบซ่อนประกายแห่งเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้คนหลงจ้องมองตารู้สึกเหมือนดั่งติดบ่วงลึกล้ำ อยากดำดิ่งเข้าไปค้นหาความลับนั้นจนถึงก้นบึ้งลึกสุด
บุคลิกน่ามอง ลักษณะผึ่งผายแห่งผู้นำฉายออกมาชัดเจน ท่าทางแพรวพราวเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแหลมคมและทันคน จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหนาหยักได้รูป ร่างกายสูงสง่าได้สัดส่วน ลักษณะสมบูรณ์แห่งบุรุษเพศที่ผู้หญิงมักต้องมองเหลียวหลังอยากเข้าไปแจกนามบัตรและขอเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัว
เมื่อไปถึงซานโต้ก็รีบออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น งานเลี้ยงเป็นไปในลักษณะไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ เบอร์นาโดดื่มและพูดคุยกับนักธุรกิจหลายคนที่รู้จักกันดี และเต้นรำกับสาวสวยในงานเมื่อถูกขอให้พาออกไปเต้นรำ
สายตาเหลือบเห็นสเตฟาน แม็คเคนซี่ควงวีรตา ผู้หญิงของมันเข้ามา มุมปากของเบอร์นาโดกระตุกยิ้มเยาะ ดูท่าทางหวงและห่วง สายตาสเตฟานไม่ยอมละจากร่างของหญิงสาวใต้อาณัต... สุดแสนจะไม่คุ้นตากับท่าทางละมุนเป็นสุภาพบุรุษของศัตรูคู่ใจ ใช่แล้วมันเป็นศัตรูคนสำคัญที่ทำให้ชีวิตของเขามีสีสันและรสชาติ
เมื่อไม่นานมานี้มันเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเขาจากผับที่กำลังถูกไฟไหม้ เวลานี้เบอร์นาโดจึงไม่แน่ใจว่าระหว่างเขากับไอ้สเตฟานนั้นมีความสัมพันธ์ชนิดใดกันแน่ แต่ก็ช่างเถอะเอาไว้ก่อน เวลานี้ มินดี้ นางเอกสาวดาวรุ่งของวงการ กำลังเดินยุรยาตรส่ายร่างเซ็กซี่เข้ามาหา
มินดี้วัยยี่สิบปี ส่งสายตาเชิญชวนมาให้อย่างที่รู้กันสองคน หึ...จะทำไมเสียอีกล่ะ ก็เขากับเจ้าหล่อนเป็นวัวเคยขา ม้าเคยขี่กันมาน่ะสิ...
“ที่รักขา คิดถึงจัง”
มินดี้เดินเข้ามาจูบแก้มแล้ววางมือบนไหล่ของเขา เบอร์นาโด้จุดยิ้มก้มไปจูบปากนิดหนึ่ง
“ก็ใครอยากให้คุณรับงานมากล่ะมินดี้ ผมคิดถึงคุณจะแย่”
เขาทำเสียงกระซิบเซ็กซี่ มินดี้ช้อนตาขึ้นมามอง ร่างกายส่งภาษาร้อนแรงให้กัน มินดี้จูงมือเขาแอบลัดเลาะไปทางด้านข้างของบ้านหลังใหญ่ของซานโต้ จนถึงมุมมืดสลัวด้านหลัง
นางเอกสาวยอดนิยมผู้ที่มีชื่อเรื่องความเรียบร้อยและไม่เคยเป็นข่าวอื้อฉาวผลักร่างสูงใหญ่ของเบอร์นาโดไปพิงผนัง โผเข้าจูบปากได้รูปของเขาอย่างเร่าร้อน เบอร์นาโดใช้สองมือขยุ้มแก้มก้นอวบอั๋นดึงเข้าหาตัว กดถูเสียดสีความแข็งแกร่งกลางกายไปกับความนุ่มแห่งเนินเนื้อที่มีเพียงชุดราตรีสั้นปกปิดอยู่
“อ๊า...ที่รักขา...มินดี้ร้อนสุดๆ เลยค่ะตอนนี้...โอ ว้าว...คิดถึงไส้กรอกยักษ์ของคุณเหลือเกิน ขอมินดี้ชิมหน่อยนะคะ”
เสียงมินดี้กระซิบพร้อมกับแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในของเขา จูบไซ้กล้ามเนื้ออก แล้วคุกเข่าลง มือแกะเข็มขัดหนังรูดซิปกางเกงอย่างร้อนรนท่าทางหิวกระหาย เบอร์นาโดหัวเราะหึในลำคออย่างพอใจ
“ตามสบายเลยคนสวย...อ่าส์”
ครางเสียงกระเส่าออกมาเมื่อนางเอกสาวดึงเจ้าปืนด้ามเขื่องออกมารับอากาศภายนอก ลิ้นนุ่มของมินดี้ทำการไล้เลียกินเจ้าไส้กรอกยักษ์ไซส์บิ๊กไบค์พิเศษอย่างช่ำชอง เลียจนหนำใจก็อ้าปากอมเจ้าเอ็นท่อนสวยเข้าไปในปาก
“โอวว...เยส...อ่าส์ โยกเร็วอีก สุดยอดมากมินดี้...ซี้ด”
เบอร์นาโดครางเสียงต่ำในลำคอ เอื้อมมือไปกดศีรษะของหล่อนให้โยกอมรูดรั้งเร็วขึ้น ใบหน้าหล่อแหงนขึ้นสูดปากซี้ดซ้าดราวกับกำลังกินของเผ็ดแซ่บซ่านรสถึงใจ
“ชอบมั้ยคะดาร์ลิ้ง" แผลบๆ จ๊วบๆ...
"โอวว...ซี้ด...สุดเสียว...อูวย์ ตรงปลายอีกมินดี้...อ่าส์"
เจ้านายสองคนยังคงแหกปากร้องแข่งกันต่อไป เจฟิโอ ดิเอโก้ ทำหน้าเลิ่กลักนิดหนึ่ง ก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ฝาแฝดโรมกับไอริสดูเหมือนจะตกใจจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นประสานไปกับเสียงห้าวโฉ่งฉ่างของพ่อๆคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิตชีวาและผู้คนอันเป็นที่รักที่รายล้อมผลัดหน้ากันมาเยี่ยมมาหาไม่เคยขาดสาย อมิยารู้สึกเป็นสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ของตัวเองยิ่งนัก เด็กน้อยที่กำพร้ามารดาตั้งแต่อายุสิบสอง มีพ่อที่ไม่เคยใส่ใจให้ความรักอย่างแท้จริง แต่เวลานี้หล่อนได้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ครอบครัวที่แสนน่ารักและอบอุ่นอย่างที่สุดค่ำคืนแสนอ่อนหวานอบอวลไปด้วยไอรักไม่เคยจืดจาง อมิยาพลิกตัวสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเบอร์นาโด เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของสามีสุดที่รัก“รักคุณจัง BC” เสียงหวานกระซิบในอ้อมแขน เบอร์นาโดจุดยิ้มกริ่ม ก้มไปหอมแก้มนวลอย่างแสนรัก“รักแต่ไอ้นั่นของฉันเหรอ” เขาแกล้งแหย่กับรหัสลับที่เคยเล่าให้อมิยาฟัง“บ้า...รักทุกอย่างที่เป็นตัวคุณต่างหากเบอร์นาโด คอสต้า”อมิยากล่าวแก้ พร้อมกับค้อนให้คนลามกนิดหนึ่ง เขาส่งตาซึ้งมาให้“ฉันก็เธอที่รัก รักเธอมาก
“อื้อหือ บ่นโชคดี? กูจะอ้วก พวกหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกินมึงเลยจริงๆ แล้วมึงโทรมาทำไม”เบอร์นาโดด่าเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถาม ทำให้สเตฟานนึกขึ้นได้ เขาโทรมาหามันทุกวัน ก็เรื่องที่ต้องรอหกเดือนนั่นแหละ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าวีรตาจะทำอย่างที่พูดจริงๆเจ้าหล่อนย้ายไปนอนห้องข้างๆ กับลูกๆ และไม่ยอมให้เขานอนด้วยเขากำลังจะกระอักอารมณ์ตายเสียให้ได้เวลานี้ เพราะความเคยชินกับการนอนกอดหล่อน ทำไมเจ้าหล่อนไม่ยอมเข้าใจเขาบ้างนะ และพอเบอร์นาโดถามขึ้นมาเช่นนี้จึงทำให้สเตฟานเดือดขึ้นมาอีกครั้ง“หน็อย ไอ้เวรเบอร์ดี้ มึงบังอาจมากที่หลอกกูจนอดอยากปากแห้งขนาดนี้” สเตฟานทำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น“เหอะ สมน้ำหน้ามึง ต่อไปมึงจะได้จำไว้ว่ามึงกำลังเล่นกับใครอยู่” เบอร์นาโดโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว สเตฟานทำเสียงฮึในลำคอ“สรุปว่ามึงเอาเมียมึงทุกคืน กูนอนกอดหมอนข้างตั้งสามอาทิตย์ เออๆ กูจะวางสายแล้ว มีธุระ”สเตฟานตัดบทอย่างปัจจุบันทันด่วน เพราะที่เบอร์นาโดไม่เห็นนั่นก็คือ วีรตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมขนนุ่ม เขาไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาหื่นกระหายของสเตฟานที่มองเมียของตัวเองราวกับเสือหิว******
“โอวว...พอแล้วแอม เอาเข้าไปเร็วที่รัก ฉันอยากปล่อยในตัวเธอ” เขาร้องบอก อมิยาไม่รอช้าขยับไปตรงกลางลำตัวของเขาแล้วหันมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ใช้มือจับเจ้าปืนใหญ่ด้ามเขื่องตั้งขึ้นแล้วค่อยหย่อนสะโพกลงขย่มยวบจนกลืนเจ้าลำปืนยักษ์เข้าไปจนมิดด้ามการขยับโยกเพื่อพากันปีนป่ายอารมณ์แห่งกามรักปรารถนาเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ เสียงครางกระเส่าปะปนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย จนกระทั่งอมิยาร้องกรี๊ดยาวออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงที่เกร็งเฮือกเด้งแทงขึ้นสุดตัวแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวของหญิงสาวจนหมดลำ อมิยาซบตัวไปกับอกกว้างของเขาทันที“ลงมาดีกว่า นอนหงายสิที่รัก ท่านี้เดี๋ยวทับลูก” เสียงหอบเอ่ยออกมา เขาไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องลูกจนได้ อมิยายิ้มก่อนจะค่อยพลิกตัวลงจากร่างสูงไปนอนข้างๆ เขาหันตะแคงดึงหล่อนเข้าไปกอดซุกอก“ขอบคุณนะที่รัก ที่เป็นเมียที่น่ารักเหลือเกิน ตามใจฉันเสียจนจะเสียคนแล้วนี่” คนรู้ตัวว่าถูกตามใจเอ่ยขึ้น ปากได้รูปจุมพิตไปบนผมสลวยที่ยุ่งเหยิงของหล่อน อมิยายิ้มแล้วจูบไปบนหน้าอกของเขา“ขอบคุณที่รักแอมและทำตามสัญญาทุกข้อ แอมรักคุณที่สุดค่ะเบิร์น อกนี้เป็นของแอมคนเดียวตอนนี้ แต่ถ้าลู
“ไม่ได้ ตอนนี้เธอท้องอย่าทำเก่งไปที่รัก ฉันได้ยินมาเยอะแล้วเรื่องอุบัติเหตุต่างๆ น่ะ ยิ่งเธอเป็นคนปรู๊ดปร๊าดแบบนี้ด้วย การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเชื่อฉันเถอะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยเหตุผลที่อมิยาต้องยอมรับฟัง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อมิยาพบว่าสุดที่รักของหล่อนเป็นคนคิดอะไรได้ลึกซึ้งถ้าหากเขาต้องการ ดังนั้นหญิงสาวจึงชอบฟังเวลาเขาแสดงปรัชญาที่ฉลาดๆ แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ ที่เขาแกล้งทำขวางโลกและดื้อดึง หากส่วนใหญ่จะเป็นกับพวกลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคู่กัดอย่างสเตฟานมากกว่าเมื่อไปถึงห้อง เบอร์นาโดประคองร่างกลมด้วยท้องห้าเดือนกว่าของเมียรักไปนั่งบนเตียง ช่วงบ่ายอมิยามักชอบเอนหลัง คงเป็นเพราะอาการตั้งครรภ์ที่ทำให้รู้สึกง่วงง่าย เบอร์นาโดจัดเวลาให้หล่อนพักผ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลเสียอีก และที่สำคัญเขาดูแลเรื่องยาบำรุง อาหารเสริมต่างๆ ให้อย่างมีวินัยอมิยารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกินในเวลานี้ หญิงสาวมองดูใบหน้าคร้ามคมที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขฉาบไปทั่ว เขาดูมีความสุขและหล่อขึ้นทุกวันในสายตาของหล่อน“มองแบบนี้เอาสักรอบดีไหม”เสียงห้าวเอ่ยชวน ส่งสายตากรุ้มกริ่มพราวระยับมาให้พร้อมกับเอามือมาลูบ