เข้าสู่ระบบเขาคือ...เจ้าพ่อกาสิโนที่สุดซ่าและบ้าระห่ำ เธอคือ...ผู้หญิงที่บังอาจลูบเหลี่ยมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า "ฤทธิ์มากเหลือเกิน หาตัวมาฉันให้ได้!...บังอาจมากที่ขโมยปืนจากเอวฉัน ด้ามที่อยากให้ลูบให้กำไม่เอา ดันเอาของจริงไป คงไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ ยัยตัวแสบ!"
ดูเพิ่มเติม「久遠さん!しっかり!」
ストレッチャーに載せられ、救急車へ運ばれる私は、腹部を襲う激しい痛みに、不安はますます募っていく。スマホの画面に付いた血の跡に構う余裕もなく、発信音を聞きながら、視界が少しずつ滲んでいく……足の間を伝わる生温い感覚、止めどなく流れているであろう体内から排出される血。それと対比して私の体温は下がって行く。救急車の中の医療スタッフの切迫した声が響く。
プツ……
電話が繋がった。
「……用件は?」
スマホから聞こえて来る冷たい声。夫の久遠湊の声だ。その声は落ち着き払っていて、私とは少しでも言葉を交わしたくないという感情がその声のトーンで読み取れる。
「湊……大変なの……私、血が、出て……赤ちゃんが……」
一瞬の静寂。答えが返って来ないその数秒は私にとって何よりも長く感じた。
「血……? 赤ちゃん?」
湊の声は“私が何を言っているのか全く分からない”といった雰囲気だ。そして大きな溜息が聞こえ、湊が冷たく言う。
「同じ手口を何度使うつもりだ?」
スマホの向こうからガヤガヤと声がしている。
「俺は忙しいんだ、君も知っているだろう? 君の芝居に付き合っている暇は無いんだよ」
私は涙を流しながら言う。
「違うの……本当に……!」
そこまで言って痛みが走る。言葉が切れてしまう。それでも伝えなくちゃいけないと思い、言う。
「今、救急車で……運んで貰ってて……」
その時だった。
「湊さん、誰と話してるの?」
スマホの向こうから女性の声がする。柔らかく甘えた口調、そしてその声の主を私は知っている。その声を聞いた瞬間、思わず息を呑み、心臓が強く跳ねる。
柔らかく甘えた口調、そしてその声……まさか、彼女……?
―——そんなはず、ない……
「くるみ……何でも無いんだ。大丈夫」
湊の言葉は重い一撃のように、私がずっと目を背けてきた予感を容赦なく裏づけた。
――くるみ……やはり、彼女だった。我が家の家政婦の娘の名前。
(湊は今、彼女と一緒に居る……どうして彼女と一緒に居るの?)
「ねぇ、湊さん、一緒に検査結果を聞きに行ってくれない?」
甘えるような声でそういう彼女に湊がふわっと笑うのがスマホ越しでも分かる。“何でも無いんだ”その一言を聞いただけでも分かる。私と話す時と彼女と話す時の声のトーンやその態度の違い。あんなに優しい声で話す湊は、私はもう何年も見ていない。
(でも、どうして……?湊は今……なぜ彼女と一緒にいるの?)
その疑問が、頭の中でグルグル回る。鼓動が激しくなり、息が苦しい。流産の危機に瀕しているから、鼓動が激しいのだと自分に言い聞かせる。私は震える体で息を吸い込み、血のついたスマホを握り締め、何度となく浮かんでは消える同じ質問を言葉にする。
「湊……何でくるみと……どうして……」
直後、スマホの向こうでアナウンスが流れる。
「愛沢くるみさん、妊婦検診でお待ちの愛沢さん、診察室三番へどうぞ~」
それが聞こえて来た次の瞬間にはプツッと通話が切れ、ツーツーツーと冷たい電子音が響いていた。
妊婦検診――
その言葉が私の心を引き裂く。
乾いた笑いが込み上げて来る。笑っている筈なのに涙が溢れて止まらない。もう手に力が入らなかった。手からスマホが滑り落ち、救急車の床にスマホが乾いた音を立てて、転がった。
(……そうだったのね)
両脚の間に温かい感触が伝わり、体内の血液は止めどなく流れ出す。それに反して私の体温は少しずつ下がっていく。
なんて、滑稽なんだろう。
私が流産の危機に瀕している時。
私の夫は他の女の妊婦検診に付き添っている。
しかもその女は、私の家の家政婦の娘だ。
「久遠さん、点滴をしますよ」
医療スタッフがそう言い、私の腕に針を刺す。痛い筈のその感覚を私はもう無くしていた。
乾いた笑いが込み上げる。すぐに痛みが走って笑っていられなくなる。手が冷たくなっていき、感覚が無くなっていく。医師である自分でもこの状態が良くない事は分かっている。
(きっと、もう、ダメ、なのよね……)
意識が朦朧とする中で、私はもう二度と目覚めたくない、と心から思った。
เจ้านายสองคนยังคงแหกปากร้องแข่งกันต่อไป เจฟิโอ ดิเอโก้ ทำหน้าเลิ่กลักนิดหนึ่ง ก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ฝาแฝดโรมกับไอริสดูเหมือนจะตกใจจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นประสานไปกับเสียงห้าวโฉ่งฉ่างของพ่อๆคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิตชีวาและผู้คนอันเป็นที่รักที่รายล้อมผลัดหน้ากันมาเยี่ยมมาหาไม่เคยขาดสาย อมิยารู้สึกเป็นสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ของตัวเองยิ่งนัก เด็กน้อยที่กำพร้ามารดาตั้งแต่อายุสิบสอง มีพ่อที่ไม่เคยใส่ใจให้ความรักอย่างแท้จริง แต่เวลานี้หล่อนได้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ครอบครัวที่แสนน่ารักและอบอุ่นอย่างที่สุดค่ำคืนแสนอ่อนหวานอบอวลไปด้วยไอรักไม่เคยจืดจาง อมิยาพลิกตัวสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเบอร์นาโด เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของสามีสุดที่รัก“รักคุณจัง BC” เสียงหวานกระซิบในอ้อมแขน เบอร์นาโดจุดยิ้มกริ่ม ก้มไปหอมแก้มนวลอย่างแสนรัก“รักแต่ไอ้นั่นของฉันเหรอ” เขาแกล้งแหย่กับรหัสลับที่เคยเล่าให้อมิยาฟัง“บ้า...รักทุกอย่างที่เป็นตัวคุณต่างหากเบอร์นาโด คอสต้า”อมิยากล่าวแก้ พร้อมกับค้อนให้คนลามกนิดหนึ่ง เขาส่งตาซึ้งมาให้“ฉันก็เธอที่รัก รักเธอมาก
“อื้อหือ บ่นโชคดี? กูจะอ้วก พวกหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกินมึงเลยจริงๆ แล้วมึงโทรมาทำไม”เบอร์นาโดด่าเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถาม ทำให้สเตฟานนึกขึ้นได้ เขาโทรมาหามันทุกวัน ก็เรื่องที่ต้องรอหกเดือนนั่นแหละ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าวีรตาจะทำอย่างที่พูดจริงๆเจ้าหล่อนย้ายไปนอนห้องข้างๆ กับลูกๆ และไม่ยอมให้เขานอนด้วยเขากำลังจะกระอักอารมณ์ตายเสียให้ได้เวลานี้ เพราะความเคยชินกับการนอนกอดหล่อน ทำไมเจ้าหล่อนไม่ยอมเข้าใจเขาบ้างนะ และพอเบอร์นาโดถามขึ้นมาเช่นนี้จึงทำให้สเตฟานเดือดขึ้นมาอีกครั้ง“หน็อย ไอ้เวรเบอร์ดี้ มึงบังอาจมากที่หลอกกูจนอดอยากปากแห้งขนาดนี้” สเตฟานทำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น“เหอะ สมน้ำหน้ามึง ต่อไปมึงจะได้จำไว้ว่ามึงกำลังเล่นกับใครอยู่” เบอร์นาโดโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว สเตฟานทำเสียงฮึในลำคอ“สรุปว่ามึงเอาเมียมึงทุกคืน กูนอนกอดหมอนข้างตั้งสามอาทิตย์ เออๆ กูจะวางสายแล้ว มีธุระ”สเตฟานตัดบทอย่างปัจจุบันทันด่วน เพราะที่เบอร์นาโดไม่เห็นนั่นก็คือ วีรตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมขนนุ่ม เขาไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาหื่นกระหายของสเตฟานที่มองเมียของตัวเองราวกับเสือหิว******
“โอวว...พอแล้วแอม เอาเข้าไปเร็วที่รัก ฉันอยากปล่อยในตัวเธอ” เขาร้องบอก อมิยาไม่รอช้าขยับไปตรงกลางลำตัวของเขาแล้วหันมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ใช้มือจับเจ้าปืนใหญ่ด้ามเขื่องตั้งขึ้นแล้วค่อยหย่อนสะโพกลงขย่มยวบจนกลืนเจ้าลำปืนยักษ์เข้าไปจนมิดด้ามการขยับโยกเพื่อพากันปีนป่ายอารมณ์แห่งกามรักปรารถนาเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ เสียงครางกระเส่าปะปนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย จนกระทั่งอมิยาร้องกรี๊ดยาวออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงที่เกร็งเฮือกเด้งแทงขึ้นสุดตัวแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวของหญิงสาวจนหมดลำ อมิยาซบตัวไปกับอกกว้างของเขาทันที“ลงมาดีกว่า นอนหงายสิที่รัก ท่านี้เดี๋ยวทับลูก” เสียงหอบเอ่ยออกมา เขาไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องลูกจนได้ อมิยายิ้มก่อนจะค่อยพลิกตัวลงจากร่างสูงไปนอนข้างๆ เขาหันตะแคงดึงหล่อนเข้าไปกอดซุกอก“ขอบคุณนะที่รัก ที่เป็นเมียที่น่ารักเหลือเกิน ตามใจฉันเสียจนจะเสียคนแล้วนี่” คนรู้ตัวว่าถูกตามใจเอ่ยขึ้น ปากได้รูปจุมพิตไปบนผมสลวยที่ยุ่งเหยิงของหล่อน อมิยายิ้มแล้วจูบไปบนหน้าอกของเขา“ขอบคุณที่รักแอมและทำตามสัญญาทุกข้อ แอมรักคุณที่สุดค่ะเบิร์น อกนี้เป็นของแอมคนเดียวตอนนี้ แต่ถ้าลู
“ไม่ได้ ตอนนี้เธอท้องอย่าทำเก่งไปที่รัก ฉันได้ยินมาเยอะแล้วเรื่องอุบัติเหตุต่างๆ น่ะ ยิ่งเธอเป็นคนปรู๊ดปร๊าดแบบนี้ด้วย การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเชื่อฉันเถอะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยเหตุผลที่อมิยาต้องยอมรับฟัง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อมิยาพบว่าสุดที่รักของหล่อนเป็นคนคิดอะไรได้ลึกซึ้งถ้าหากเขาต้องการ ดังนั้นหญิงสาวจึงชอบฟังเวลาเขาแสดงปรัชญาที่ฉลาดๆ แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ ที่เขาแกล้งทำขวางโลกและดื้อดึง หากส่วนใหญ่จะเป็นกับพวกลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคู่กัดอย่างสเตฟานมากกว่าเมื่อไปถึงห้อง เบอร์นาโดประคองร่างกลมด้วยท้องห้าเดือนกว่าของเมียรักไปนั่งบนเตียง ช่วงบ่ายอมิยามักชอบเอนหลัง คงเป็นเพราะอาการตั้งครรภ์ที่ทำให้รู้สึกง่วงง่าย เบอร์นาโดจัดเวลาให้หล่อนพักผ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลเสียอีก และที่สำคัญเขาดูแลเรื่องยาบำรุง อาหารเสริมต่างๆ ให้อย่างมีวินัยอมิยารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกินในเวลานี้ หญิงสาวมองดูใบหน้าคร้ามคมที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขฉาบไปทั่ว เขาดูมีความสุขและหล่อขึ้นทุกวันในสายตาของหล่อน“มองแบบนี้เอาสักรอบดีไหม”เสียงห้าวเอ่ยชวน ส่งสายตากรุ้มกริ่มพราวระยับมาให้พร้อมกับเอามือมาลูบ
เบอร์นาโดยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตรงขมับ ร่างสูงสง่าเดินไปหาอมิยาที่นั่งอยู่บนศาลาพักผ่อนบริเวณสวนหย่อมหลังคฤหาสน์ เมื่อหลายวันก่อนหลังจากที่ใช้เวลารื้อโน้นขุดนี่อยู่นานจนสวนเละเทะไปหมด ชายหนุ่มจึงฮึดสู้ใหม่ในวันนี้“จ้างพวกจัดสวนมาทำให้ดีกว่ามั้ยคะเบิร์น” อมิยาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง...ค
“ตานิคไปหาอะไรมาให้น้องทานหน่อยเถอะลูก”คุณเดเลียหันมาสั่งลูกชาย นิคพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป“คุณป้าอย่าห่วงจีน่าเลยค่ะ จีน่ารู้สึกดีขึ้นแล้ว” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับยิ้มหวานให้คุณเดเลีย“ไม่ห่วงได้ยังไงล่ะลูก ตอนป้าไม่สบายหนูยังมานอนเป็นเพื่อนคอยดูแลป้าเลย หนูไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นาจีน่า”
“อย่าเหยียบเท้าผมล่ะ” เสียงขรึมเอ่ยเหมือนเตือนจีน่าเงยหน้าขึ้นสบตา“จะพยายามค่ะ” เสียงเล็กเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อน นิคขยับเข้าไปใกล้“ขอโทษนะ” เขาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะวางมือไปโอบแผ่นหลังบางของหญิงสาวแผ่วเบาและสุภาพจีน่าวางมือข้างหนึ่งไปบนมือของเขา อีกข้างวางไว้บนไหล่ ร่างสูงใหญ่ยืนใกล้ชิด หญิงสาวรู้สึก
นิคอยู่กับมารดาและบิดาหนึ่งสัปดาห์ก็ต้องกลับไปอังกฤษเพื่อทำการถ่ายทำรายการตามตารางงานที่ได้วางไว้ ชายหนุ่มแอบโล่งใจที่จีน่ายังไม่มีวี่แววว่าจะตามเขาไปอังกฤษด้วย เห็นหล่อนให้เหตุผลว่าต้องอยู่เคลียร์งานที่ออฟฟิศก่อนจะตามเขาไปมารดาบอกว่าหล่อนจะเทคคอร์สเกี่ยวกับสาขาทางจิตวิทยาอะไรสักอ