LOGIN“สนใจสิคะ...คุณหล่อจัง...เอ่อ...แต่ตัวหนักชะมัด ฉันชอบอยู่ข้างบนมากกว่า...อืม”
กล่าวเสียงหวานพร้อมกับลูบไปมาบนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เบอร์นาโดยิ้มกว้างขยับลุกขึ้น เขาทิ้งน้ำหนักไปบนร่างของหล่อนจริงๆ แหละ
ร่างสูงนั่งพิงไปกับเบาะ ดึงร่างของอมิยามานั่งคร่อมบนตัก สองมือบีบเคล้นสะโพกพร้อมกับกดไปบนเจ้าปืนใหญ่ที่แข็งผงาดภายใต้กางเกง อมิยาแกล้งลูบไปบนหน้าอก เรื่อยลงมาถึงเอว... อะฮ่า... มือสัมผัสกระบอกปืนที่ไอ้หื่นเหน็บไว้ที่เอว หญิงสาวยิ้มหวานส่งตาฉ่ำให้ ยื่นหน้าไปใกล้ริมหู
“คุณเซ็กซี่มากค่ะ อูย...ล่ำบึก...อา...กล้ามเป็นมัดๆ...โอ...แข็งแกร่ง...อาว์”
ทำเสียงยั่วกระซิบ สายตามองเห็นว่ารถจอดติดไฟติด มือบางกระตุกปืนออกจากเอวของเบอร์นาโดทันที ชายหนุ่มกำลังเพลินกับการขยำกดสะโพกกลมกลึงให้ขยับเสียดสีกับความแกร่งอย่างเมามัน ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายปืนถูกกดไปบนเจ้าน้องชายระหว่างขาที่กำลังแข็งขันผงาดหัวอยู่ใต้กางเกง ปืนจริงกับปืนประจำตัวจูบปากกันอย่างเหมาะเจาะน่าเสียวไส้ยิ่งนัก
“เฮ้ย...อย่าเล่นแบบนี้สิคนสวย ปืนนั่นของจริงมันลั่นได้นะ เฮ้ย...อย่ากดแรง...อย่ากดๆ ฟัค!”
เบอร์นาโดร้องห้ามเสียงหลงพร้อมกับสบถออกมา อมิยาพลิกตัวลงจากตักของเขาอย่างรวดเร็วมือถือปืนเปลี่ยนไปจ่อที่อกของเขาแทน ขยับไปนั่งชิดประตูอีกด้าน
“อย่าขยับนะ ไม่อย่างนั้นฉันยิงจริงๆ ด้วย” เสียงเข้มกล่าว ใบหน้าบอกว่าเอาจริง
“ส่งปืนคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ เธอคงไม่กล้ายิงอยู่แล้วฉันรู้ อย่าทำเรื่องมาก ถามจริงเถอะยิงเป็นหรือเปล่า”
เขาส่งเสียงถาม มุมปากกระตุกขึ้นยิ้มนิดหนึ่งอย่างดูถูก ผู้หญิงก็คือผู้หญิงวันยันค่ำเห็นปืนก็พากันร้องวี้ดว้ายวิ่งหนีเขาเห็นจนเบื่อ อมิยาหรี่ตามอง มือเรียวสะกิดปลดล็อกปืนอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับพยักหน้าให้เขา
“ลองดูไหม” เบอร์นาโดหุบยิ้มฉับทันควัน มองดูวิธีการจับปืนและปลดล็อกก็รู้ว่าหล่อนรู้จริงและยิงเป็น ชายหนุ่มรีบยกมือห้ามทันที
“เอาน่า...อยากลงเดี๋ยวจะให้ลง ข้างหน้านี่แหละ ส่งปืนคืนมาแอมแปร์”
เสียงห้าวสั่ง ชักเริ่มไม่สนุกที่มีปืนส่องหน้าอกอยู่ ยังไม่อยากตายด้วยน้ำมือผู้หญิง รู้ถึงไหนอายถึงนั่นว่าเจ้าพ่อกาสิโนอย่างเขากำลังถูกผู้หญิงเอาปืนจี้อยู่ โชคดีที่ไอ้ลูกน้องสองคนไม่เห็นภาพเวลานี้ ไม่อย่างนั้นพวกมันคงจะหัวเราะเยาะเขาและเอาไปนินทากันสนุกปากเป็นแน่
รถเคลื่อนต่อไป อมิยาคอยมอง แผนคือต้องกระโดดหนีเมื่อถึงไฟแดงข้างหน้า เบอร์นาโดมองดูใบหน้าเรียว ดวงตาโตดุเอาเรื่องและท่าถือปืนมั่นพร้อมสู้ยิบตาให้นึกทึ่งอยู่ในใจ
“ฉันบอกว่าให้ส่งมา ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก จะจอดให้ลงจริงๆ”
เสียงห้าวกล่าวตะล่อม เมื่อรถจอดตรงไฟแดงตามคาด เบอร์นาโดขยับตัวทันทีแต่ก็ช้าไปกว่าเท้าที่ยกถีบยอดอกของเขาเสียงดังปึ๊ก! หนักๆ ร่างสูงผงะกระเด็นไปชนประตูรถอีกด้านตามแรงถีบ อมิยารีบคว้าประตูเปิดผางออกแล้วกระโจนลงไปทันที จากนั้นก็วิ่งลัดเลาะข้ามถนนหายไปท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่
“บัดซบ! ตีนหนักฉิบหาย...” เบอร์นาโดสบถอย่างหัวเสีย ยกมือขึ้นคลำหน้าอกและสูดปาก ชายหนุ่มรีบเลื่อนกระจกระหว่างเบาะหน้ากับเบาะหลังให้เปิดออก
“เฮ้ย ผู้หญิงหนีไปแล้ว พวกมึงรีบขับรถตามเร็ว เขาวิ่งไปทางโน้น”
ตะโกนสั่งลูกน้อง เมอร์ฟีหันมามองเจ้านาย เห็นใบหน้าถมึงทึงหงุดหงิด ตรงอกเสื้อมีรอยเท้าประทับเห็นชัดเจน เจ้านายโดนผู้หญิงแจกเท้าเป็นครั้งแรก ซวยไม่รู้จะซวยยังไงแล้วแบบนี้ เมอร์ฟีพยักหน้ากับไทสันให้รีบตามไป ไทสันรีบหันพวงมาลัยเปลี่ยนเส้นทางทันที
เบอร์นาโดและลูกน้องหาตัวหล่อนอยู่หลายชั่วโมงจนเหนื่อยและเพลียจึงหยุดแล้วกลับไปที่กาสิโน ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย ไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้เรื่องที่ถูกผู้หญิงชิงปืนประจำตัวไปจากเอว เขาทำใจยอมรับมันไม่ได้เอาเสียเลย...
เจ้าหล่อนตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของเขา...เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด รู้ถึงไหนอายถึงนั่น โดยเฉพาะถ้าหากรู้ถึงหูของไอ้สเตฟาน...
เขาจะต้องตามตัวหล่อนให้พบและเอาปืนกลับคืนมาให้ได้ก่อนที่ทุกคนจะรู้เรื่องความอัปยศอดสู่ของมาเฟียใหญ่อย่างเขา...และที่สำคัญ เขาจะสั่งสอนหล่อนให้รู้ว่า กำลังเล่นกับใครอยู่ ขอใช้ไหล่ของเขาเป็นที่เหยียบยังไม่พอ เจ้าหล่อนยังบังอาจฝากรอยเท้าหนักไว้บนหน้าอก
หน้าอกที่มีแต่สาวๆขอซุกซบสยบรัก แต่เจ้าหล่อนกล้าฝากรอยตีนไว้เป็นที่ระลึกอย่างที่คนอย่างเขาจะไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน
***************************************
อีกตอนค่า ย้อนอดีตของเขากัน ตอนหน้าจะเป็นปัจจุบันแล้วนะคะ ม้วฟๆๆ
ป.ล. อ่านเม้นต์ทุกเม้นต์นะคะ ขอบคุณเหลือเกินที่ตามมาเชียร์คู่นี้กันอย่างพร้อมหน้าน้า ไรท์กำลังทำตอนพิเศษพี่ฟานน้องไวน์ให้อยู่นะคะ ไม่ลืมค่ะไม่ลืม ม้วฟๆๆๆ
เจ้านายสองคนยังคงแหกปากร้องแข่งกันต่อไป เจฟิโอ ดิเอโก้ ทำหน้าเลิ่กลักนิดหนึ่ง ก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ฝาแฝดโรมกับไอริสดูเหมือนจะตกใจจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นประสานไปกับเสียงห้าวโฉ่งฉ่างของพ่อๆคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิตชีวาและผู้คนอันเป็นที่รักที่รายล้อมผลัดหน้ากันมาเยี่ยมมาหาไม่เคยขาดสาย อมิยารู้สึกเป็นสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ของตัวเองยิ่งนัก เด็กน้อยที่กำพร้ามารดาตั้งแต่อายุสิบสอง มีพ่อที่ไม่เคยใส่ใจให้ความรักอย่างแท้จริง แต่เวลานี้หล่อนได้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ครอบครัวที่แสนน่ารักและอบอุ่นอย่างที่สุดค่ำคืนแสนอ่อนหวานอบอวลไปด้วยไอรักไม่เคยจืดจาง อมิยาพลิกตัวสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเบอร์นาโด เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของสามีสุดที่รัก“รักคุณจัง BC” เสียงหวานกระซิบในอ้อมแขน เบอร์นาโดจุดยิ้มกริ่ม ก้มไปหอมแก้มนวลอย่างแสนรัก“รักแต่ไอ้นั่นของฉันเหรอ” เขาแกล้งแหย่กับรหัสลับที่เคยเล่าให้อมิยาฟัง“บ้า...รักทุกอย่างที่เป็นตัวคุณต่างหากเบอร์นาโด คอสต้า”อมิยากล่าวแก้ พร้อมกับค้อนให้คนลามกนิดหนึ่ง เขาส่งตาซึ้งมาให้“ฉันก็เธอที่รัก รักเธอมาก
“อื้อหือ บ่นโชคดี? กูจะอ้วก พวกหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกินมึงเลยจริงๆ แล้วมึงโทรมาทำไม”เบอร์นาโดด่าเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถาม ทำให้สเตฟานนึกขึ้นได้ เขาโทรมาหามันทุกวัน ก็เรื่องที่ต้องรอหกเดือนนั่นแหละ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าวีรตาจะทำอย่างที่พูดจริงๆเจ้าหล่อนย้ายไปนอนห้องข้างๆ กับลูกๆ และไม่ยอมให้เขานอนด้วยเขากำลังจะกระอักอารมณ์ตายเสียให้ได้เวลานี้ เพราะความเคยชินกับการนอนกอดหล่อน ทำไมเจ้าหล่อนไม่ยอมเข้าใจเขาบ้างนะ และพอเบอร์นาโดถามขึ้นมาเช่นนี้จึงทำให้สเตฟานเดือดขึ้นมาอีกครั้ง“หน็อย ไอ้เวรเบอร์ดี้ มึงบังอาจมากที่หลอกกูจนอดอยากปากแห้งขนาดนี้” สเตฟานทำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น“เหอะ สมน้ำหน้ามึง ต่อไปมึงจะได้จำไว้ว่ามึงกำลังเล่นกับใครอยู่” เบอร์นาโดโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว สเตฟานทำเสียงฮึในลำคอ“สรุปว่ามึงเอาเมียมึงทุกคืน กูนอนกอดหมอนข้างตั้งสามอาทิตย์ เออๆ กูจะวางสายแล้ว มีธุระ”สเตฟานตัดบทอย่างปัจจุบันทันด่วน เพราะที่เบอร์นาโดไม่เห็นนั่นก็คือ วีรตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมขนนุ่ม เขาไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาหื่นกระหายของสเตฟานที่มองเมียของตัวเองราวกับเสือหิว******
“โอวว...พอแล้วแอม เอาเข้าไปเร็วที่รัก ฉันอยากปล่อยในตัวเธอ” เขาร้องบอก อมิยาไม่รอช้าขยับไปตรงกลางลำตัวของเขาแล้วหันมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ใช้มือจับเจ้าปืนใหญ่ด้ามเขื่องตั้งขึ้นแล้วค่อยหย่อนสะโพกลงขย่มยวบจนกลืนเจ้าลำปืนยักษ์เข้าไปจนมิดด้ามการขยับโยกเพื่อพากันปีนป่ายอารมณ์แห่งกามรักปรารถนาเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ เสียงครางกระเส่าปะปนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย จนกระทั่งอมิยาร้องกรี๊ดยาวออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงที่เกร็งเฮือกเด้งแทงขึ้นสุดตัวแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวของหญิงสาวจนหมดลำ อมิยาซบตัวไปกับอกกว้างของเขาทันที“ลงมาดีกว่า นอนหงายสิที่รัก ท่านี้เดี๋ยวทับลูก” เสียงหอบเอ่ยออกมา เขาไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องลูกจนได้ อมิยายิ้มก่อนจะค่อยพลิกตัวลงจากร่างสูงไปนอนข้างๆ เขาหันตะแคงดึงหล่อนเข้าไปกอดซุกอก“ขอบคุณนะที่รัก ที่เป็นเมียที่น่ารักเหลือเกิน ตามใจฉันเสียจนจะเสียคนแล้วนี่” คนรู้ตัวว่าถูกตามใจเอ่ยขึ้น ปากได้รูปจุมพิตไปบนผมสลวยที่ยุ่งเหยิงของหล่อน อมิยายิ้มแล้วจูบไปบนหน้าอกของเขา“ขอบคุณที่รักแอมและทำตามสัญญาทุกข้อ แอมรักคุณที่สุดค่ะเบิร์น อกนี้เป็นของแอมคนเดียวตอนนี้ แต่ถ้าลู
“ไม่ได้ ตอนนี้เธอท้องอย่าทำเก่งไปที่รัก ฉันได้ยินมาเยอะแล้วเรื่องอุบัติเหตุต่างๆ น่ะ ยิ่งเธอเป็นคนปรู๊ดปร๊าดแบบนี้ด้วย การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเชื่อฉันเถอะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยเหตุผลที่อมิยาต้องยอมรับฟัง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อมิยาพบว่าสุดที่รักของหล่อนเป็นคนคิดอะไรได้ลึกซึ้งถ้าหากเขาต้องการ ดังนั้นหญิงสาวจึงชอบฟังเวลาเขาแสดงปรัชญาที่ฉลาดๆ แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ ที่เขาแกล้งทำขวางโลกและดื้อดึง หากส่วนใหญ่จะเป็นกับพวกลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคู่กัดอย่างสเตฟานมากกว่าเมื่อไปถึงห้อง เบอร์นาโดประคองร่างกลมด้วยท้องห้าเดือนกว่าของเมียรักไปนั่งบนเตียง ช่วงบ่ายอมิยามักชอบเอนหลัง คงเป็นเพราะอาการตั้งครรภ์ที่ทำให้รู้สึกง่วงง่าย เบอร์นาโดจัดเวลาให้หล่อนพักผ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลเสียอีก และที่สำคัญเขาดูแลเรื่องยาบำรุง อาหารเสริมต่างๆ ให้อย่างมีวินัยอมิยารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกินในเวลานี้ หญิงสาวมองดูใบหน้าคร้ามคมที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขฉาบไปทั่ว เขาดูมีความสุขและหล่อขึ้นทุกวันในสายตาของหล่อน“มองแบบนี้เอาสักรอบดีไหม”เสียงห้าวเอ่ยชวน ส่งสายตากรุ้มกริ่มพราวระยับมาให้พร้อมกับเอามือมาลูบ
เบอร์นาโดยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตรงขมับ ร่างสูงสง่าเดินไปหาอมิยาที่นั่งอยู่บนศาลาพักผ่อนบริเวณสวนหย่อมหลังคฤหาสน์ เมื่อหลายวันก่อนหลังจากที่ใช้เวลารื้อโน้นขุดนี่อยู่นานจนสวนเละเทะไปหมด ชายหนุ่มจึงฮึดสู้ใหม่ในวันนี้“จ้างพวกจัดสวนมาทำให้ดีกว่ามั้ยคะเบิร์น” อมิยาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง...คือเป็นห่วงสวนมากกว่าห่วงคนอยากเอาใจเมียกับลูก“ไม่ได้ๆ สวนที่อื่นก็ใช้พวกนั้นมาทั้งหมด แต่สวนดอกไอริสนี่ฉันจะขอทำเอง” คนตัวสูงทำเสียงหนักแน่นและทำสีหน้าจริงจัง อมิยายื่นน้ำผลไม้ให้ ชายหนุ่มรับมาดื่มจนหมดแก้ว สายตามองดูฝีมือตัวเองอย่างชื่นชม“ฉันรื้อได้สวยไหม”ยังมีหน้ามาถามอีก มีด้วยหรือ...รื้อแล้วสวยน่ะ...อมิยาเงยหน้าขึ้นยิ้มอ่อนหวานอย่างให้กำลังใจ ดูเหมือนพ่อเจ้าประคุณจะว่างมากเกินไป ตั้งแต่เลิกทำกาสิโนและอยู่กับเมียได้ทั้งวันแบบนี้ จึงต้องหาทางให้เหงื่อออกจนได้ สวนที่สวยอยู่แล้วก็ดันมารื้อมาขุดจนมันดูไม่ได้เช่นนี้“อืม...” ไม่แน่ใจว่าจะพูดอย่างไรดี“บอกแล้วว่าฝีมือ เห็นไหม ไม่เห็นต้องพึ่งใคร”เอาเข้าไป อมิยายิ้มขบขันระคนเอ็นดูให้เขา เบอร์นาโดหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เมียรักแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้
นิคพยักหน้านิดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นหยิบจานออกไปจากห้อง จีน่าถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ท่าทางเขาก็เหมือนจะโล่งใจพอกันที่ได้ออกจากห้องของหล่อนเสียได้งานแต่งงานมาถึง จีน่าสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีครีมสายเดี่ยวเหมือนกับโซเฟีย พิธีการทุกอย่างเรียบร้อยและสมบูรณ์แบบเหมือนเช่นเบอร์นาโดและอมิยาได้แพลนเอาไว้ เพอร์เฟคเหมือนคู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่สง่างามเหมาะสมกันยิ่งนักเมื่อถึงเวลาเต้นรำ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเป็นผู้เปิดฟลอร์ จีน่ามองดูอมิยาที่เต้นรำอยู่ในอ้อมกอดของเบอร์นาโด ทั้งคู่กระซิบกระซาบและยิ้มหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข ช่างเป็นคู่แต่งงานที่เหมาะสมกันเหลือเกินในสายตาของจีน่าต่อมาสเตฟานกับวีรตาก็จูงเจฟิโอลูกชายตัวน้อยเข้าไปเต้นรำกันสามคนพ่อแม่ลูก สเตฟานโอบด้านหลังภรรยาโดยวีรตาจับมือลูกชายโยกไปกับจังหวะดนตรี ทั้งสามหัวเราะกันสนุกสนานเป็นภาพที่ทำให้แขกเหรื่อพลอยยิ้มไปด้วยโซเฟียถูกแซมจูงไปกลางฟลอร์ในเวลาต่อมา ทั้งสองเต้นรำคู่กันอย่างสง่างาม อนาคตนายแพทย์หนุ่มหล่อกับเพื่อนสาวแสนสวยของเขา จีน่ายืนมองผู้คนเริ่มทยอยเข้าไปเต้นรำ หญิงสาวเห็นนิคกำลังยืนคุยกับแขกสาวๆ ที่คงจะเป็นแฟนคลับจึงได้โอกาสเตรียมตั

![สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





