LOGINตอนที่ 39 ง้องอน “นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ” ก่อนที่ร่างระหงจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง ในตอนนั้นเองรณภพก็ได้คว้าร่างเธอลงมาเสียก่อน สุ้มเสียงที่ออกมาลั่นด้วยความตกใจเป็นหลายเท่า ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มในนาทีที่เห็นร่างในอ้อมกอดกำลังคิดจะตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบเมื่อครู่ “ปล่อยฉัน ฉันอยากตาย” ด้วยอารมณ์ที่พุ่งจนหยุดไม่อยู่ ทำให้เรี่ยวแรงของหญิงสาวมีมากกว่าปกติแต่ก็ไม่พ้นกำลังของคนหนุ่มที่ย่อมมีพละกำลังเหนือกว่า “บอกให้ปล่อย ปล่อย” “ทำอะไรโง่ ๆ ไม่สมเป็นคุณเลยนะ คุณจีน่า ทำแบบนี้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา” เมื่อเห็นหญิงสาวพยศไม่หยุด เขาจึงตัดสินใจแบกเธอขึ้นบ่า “คุณจะทำอะไรฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” มือเล็ก ๆ นั่นทุบหลังเขาเต็มแรงแต่ก็ไม่มีผลนอกจากเจ็บมือมากกว่าเดิม รณภพแบกร่างเล็กที่ยังร้องสะอึกสะอื้นนั้นลงมาจนกระทั่งถึงชั้นล่าง ทั้งยังรู้สึกระบมที่หลังไม่น้อยเนื่องจากหมัดเล็ก ๆ ที่รัวมาตลอดทาง ไหนจะเสียงแหลม ๆ ปนสะอื้นนั่นอีก ไม่รู้ทำไมได้ฟังแล้วตัวเขา
ตอนที่ 38 หัวใจไม่รักดี ศิวดลมาเริ่มรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงของผู้คนที่คุยกันดังขึ้นเรื่อย ๆ เข้ามากระทบหู เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยความลำบาก แสงอาทิตย์ที่สอดส่องเข้ามาฉาบทุกอณูของพื้นผิวบ่งบอกให้รู้ว่านี่เป็นวันใหม่แล้ว 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วเสียงคนเยอะแยะนี่มันอะไร' แวบแรกเมื่อตื่นเต็มตา เขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกระจุกอยู่ที่ประตู ก่อนจะมองมาที่เขาด้วยท่าทางแปลก ๆ จากนั้นเมื่อหันไปมองบริเวณห้องโดยรอบ สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้กลับไม่ใช่ที่ของเขา แต่เป็นที่ไหนสักที่ที่เขาคุ้น ๆ แต่นึกไม่ออก ในหัวสมองอันหนักอึ้งขบคิดอย่างยากลำบากจนคิ้วหนาขมวดมุ่น “กรี๊ด” พลันเสียงจากข้างตัวก็แทรกเข้ามาในความคิด เมื่อเขาหันไปก็เห็นเป็นใบหน้าของจีริณที่ตกใจสุดขีด ทั้งยังดึงรั้งผ้าห่มมาคลุมกายแน่น เมื่อเห็นแบบนั้น เขาจึงได้ก้มลงมองตัวเอง ร่างของเขาที่อยู่ใต้ผ้าห่มนี้ จนเมื่อเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ร่างทั้งร่างก็ถึ
ตอนที่ 37 ความวุ่นวายตามมาไม่หยุดหย่อน แต่เพราะคำสอนของคุณยายในการควบคุมอารมณ์ ศิวดลจึงได้แต่กำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ทำอะไรกันอยู่” “อ้าว เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย” “นั่งก่อนสิ เหนือ” โรสิตาเงยหน้าจากผลงานเด็ก ๆ ตรงหน้า โดยไม่ลืมที่จะเดินไปหยิบเก้าอี้พลาสติกสีเขียวตรงมุมห้องให้เขาด้วย “งานยุ่งหรือครับ” “นิดหน่อยน่ะ” “หิวไหมครับ ผมทำอาหารมาให้คุณด้วย” พลันเมื่อเห็นอาหารในปิ่นโตน่ารัก ๆ ที่ศิวดลถือมานั้นส่งกลิ่นหอมชวนหิวไปทั่วห้อง ชลันก็อดที่จะห่อปากด้วยความสนใจขึ้นมาไม่ได้ “โอโห กำลังหิวอยู่พอดี นั่นมีอีกกล่องด้วย นายห่อมาเผื่อฉันด้วยเหรอ เพื่อน โอโห ขอบใจหลาย ๆ” ก่อนที่ชลันจะได้คว้าช้อนส้อม มือหนาของเจ้าของปิ่นโตก็ได้กางมือออกมากันไว้เสียก่อน “ของฉันต่างหากเล่า ส่วนของนายน่ะ ไปซื้อเอาเอง”
ตอนที่ 36 ข่าวลือ การประชุมได้รับการจัดขึ้นในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน โดยผู้ที่เป็นโต้โผในการประชุมในเรื่องสำคัญแบบนี้ก็ไม่ใช่ใครนอกจากรองผอ.อย่างชลันผู้ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนของกิจกรรม “ที่เรียกมาประชุมวันนี้เพราะผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบครับ เรื่องที่จะแจ้งก็คือมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งสนใจสนับสนุนทุนการศึกษาให้กับเด็ก ๆ โดยมีเงื่อนไขว่า…” ที่ระเบียงชานหน้าบ้านในยามค่ำคืนเดือนเพ็ญ พระจันทร์ดวงโตส่องสว่างไปทั่วบริเวณชานโล่งจนโรสิตาต้องเขยิบโต๊ะออกมาตรวจงานนักเรียนเพื่อชมบรรยากาศที่งดงามของธรรมชาติในคืนนี้ สายลมอ่อนพลิ้วปลิวต้องผิวกายบางเบายิ่งเป็นการเพิ่มสุนทรียารมณ์ได้เป็นอย่างดี “ไม่ไปทำในบ้านหรือครับ โรส เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ” ศิวดลในชุดนอนตัวหนาเดินออกมาหาพร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง “ก็อากาศดี ๆ หาไม่ได้ในกรุงเทพฯ แบบนี้ ไม่เก็บเกี่ยวเอาไว้ก็น่าเสียดายแย่นี่นา” จะว่าไป ยิ่งเวลาผ่านไป ความเจ็บช้ำจากเรื่องที่ถูกพักงานอย่าง
ตอนที่ 35 เผชิญหน้ากับศัตรูคนเก่า หญิงสาวกลั้นใจ ท่องบอกตัวเองอยู่ตลอดว่านี่ก็เหมือนการเกาหลังให้พ่อที่เป็นผู้ชายเหมือนกันนั่นแหละ แต่จะต่างกันก็แค่เพียงหุ่นที่แน่นไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องที่ไร้ไขมัน อีกทั้งกลิ่นกาย ที่ทำให้หัวใจไหวหวั่นทุกครั้งเมื่อได้มีโอกาสสัมผัสชิดใกล้นั่นอีกก็เท่านั้นเอง ‘บ้าจริง เผลอคิดบ้าอะไร รีบเกา ๆ ไปสิ’ ศิวดลที่นั่งอยู่ริมเตียงลอบอมยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อเห็นท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ ของหญิงสาว “คันตรงไหนนะ” “นี่ครับ” เขาชี้ไปที่ตรงกลางหลัง ทำเสียงอ้อน ๆ “เกาให้หน่อยนะ” “อืม ๆ” เธอรับคำแกน ๆ ก่อนจะเพ่งไปยังจุดที่ว่านั่นแล้วเกาเบา ๆ “แบบนี้ได้ไหม” “โรสนี่เป็นคนอ่อนโยนจังเลยนะครับ เกานิ่มจัง เกาแรงอีกนิดได้ไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มนั่นฟังดูกระเส่าชอบกลในความรู้สึกของโรสิตา แต่เธอพยายามไม่เก็บมาคิดให้วุ่นวายใจ ก่อนจะเพ่งสมาธิไปกับการเกาหลังต่อ “ดีขึ้นยัง” “โอ๊ะ
ตอนที่ 34 วันวุ่น ๆ ของคู่ข้าวใหม่ปลามัน “โอย ๆ อูย” “เจ็บหรือครับ” “เบา ๆ หน่อยสิคะ” “แบบนี้ได้ไหมครับ” “ค่ะ แบบนั้นล่ะค่ะ” โรสิตาหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม ทั้งยังรู้สึกสบายตัวมากขึ้นหลังจากได้ความช่วยเหลือจากศิวดลที่มีน้ำใจเข้ามานวดหลังให้เธอที่กำลังทำงานอยู่หน้าจอคอมฯ “ฉันรู้สึกผิดเหมือนกันนะนี่ที่มัวแต่ทำงานจนลืมดูแลคุณไปแบบนี้” เธอเองก็รู้สึกกระดากใจไม่น้อย เพราะงานที่ติดพันมาก่อนแต่งงานตรงนี้ทางลูกค้าก็เร่งเข้ามาเหมือนกัน แถมเขายังต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อไปทำงาน ทั้งงานสวนและงานที่โรงแรม แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังหาเวลามาดูแลเธอเล็ก ๆ น้อย ๆ จนได้ “คิดมากน่ะ โรส คุณเองก็งานยุ่ง ผมก็เข้าใจ” แล้วก็เหมือนกันกับในคืนที่ผ่าน ๆ มา ศิวดลยังคงจับจ้องเธอโดยมีหมอนข้างเป็นอุปสรรคคั่นกลาง สำหรับเขา นี่เป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกิน ‘เอาเถอะ นี่ต้องเป็นการรอคอยที่คุ้มค่ามากแน่ ๆ’




![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


