บทที่ 2 ขอกินนมได้ไหม (2)

          “ไอ้เพ...ฉันเพื่อนแกนะ” ใบหน้าหวานบ่งบอกถึงความหงุดหงิด แม้จะสะดุ้งกับคำพูดของชายหนุ่มก่อนหน้านี้ก็ตาม

          “ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อน เลื่อนมาเป็นเมียก็ได้นะ!”

          เพียะ!!

          ไม่ทันที่เพทายจะได้ทำอะไรต่อ ฝ่ามือพิฆาตของมานิตาก็ฟาดเข้าไปที่อกเปลือยของเพทายอย่างแรง ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะก้มมองแผงอกของตัวเองที่มีรอยนิ้วมือทั้งห้าของคนตัวเล็กประทับตราเป็นดวงเลย

          “โอ๊ย!! ตีเข้ามาได้ โรคจิตเหรอ หรือซาดิสม์เนี่ย” เพทายนิ่วหน้าจากนั้นก็ใช้มือของตัวเองลูบตรงผิวที่เพิ่งโดนหญิงสาวฟาดเต็มแรง

          “ก็นายชอบลามกยังไงล่ะ เราเพื่อนกันนะเว้ย ที่ฉันให้นายนอนที่นี่เพราะเห็นว่าเสื้อผ้านายเปียกกับฝนตกนะ ถึงให้อยู่ด้วย ได้คืบจะเอาศอก”

          “ไม่อยากเอาศอก แต่ ‘เอาเธอ’ ได้ไหม”

          “ไอ้เพ!!” มานิตาขบกรามของตัวเองอย่างโมโหเมื่อคนตัวโตยังเล่นไม่เลิกจนตอนนี้เธอเริ่มสับสนแล้วว่าชายหนุ่มเล่นหรือคิดจริงกันแน่

          “จ๋า...ดุจังวุ้ย...แต่ดุแบบนี้ไอ้เพชอบเลย อยากจับทำเมีย!!” เพทายยิ้มและหัวเราะออกมาเมื่อเจอฤทธิ์ฝ่ามือของมานิตา เขาชอบเหลือเกินที่ได้แกล้งเธอแบบนี้ ยิ่งได้เห็นใบหน้าบึงตึงของเธอมันยิ่งทำให้เขาชอบใจใหญ่กว่าเดิม

          “เมียห่าไร...ไม่เป็นเว้ย...นอนได้แล้วไหม ง่วงจะแย่แล้ว และก่อนจะนอนช่วยเอามือออกจากสะโพกฉันด้วยค่ะ” มานิตาโวยวายเพราะเพทายเล่นไม่เลิก ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนรักแม้แต่ปลายเล็บก็ไม่มีทางได้จับหรอกนะ

          “งั้นจะคอยดู ไว้ถ้าเป็นเมียฉัน อย่ามาขอร้องให้ฉันเ...ย...ซ้ำแล้วกัน”

          “หยาบคาย! พูดมาได้ไม่อายปาก” แม้ปากจะด่าชายหนุ่มแต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงเขินจัง จริงๆ การที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งทำให้สามารถพูดหยาบคายใส่กันได้ และยิ่งเรียนวิศวะด้วยกันแล้วนั้นเธอซึ่งเป็นผู้หญิงส่วนน้อยก็ต้องไหลตามน้ำไปกับพวกผู้ชายที่ดูดิบเถื่อน

          “อายอะไร เรื่องธรรมชาติ”

          “ธรรมชาติบ้านแกสิ หัดมองฉันเป็นผู้หญิงบ้างเถอะ พูดแต่ละคำออกมา...เอาไว้ใช้กับเพื่อนๆ ผู้ชายนายนู้น”

          “ก็พูดกับผู้ชายแล้วมันไม่เสียวเท่ากับพูดกับเธอนิ”

          จบคำพูดของคนตัวโตมานิตาก็นิ่งจ้องมองเขา อัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มเต้นแรงขึ้นๆ จนกลัวว่าชายหนุ่มข้างกายจะได้ยิน มันดังมาก

          “อะไร เสียวบ้าอะไร ฉันไม่เสียวกับนายทั้งนั้นแหละ”

          “งั้นก็ให้พิสูจน์สิว่าไม่เสียว” ร่างใหญ่กระเถิบเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนร่างกายของทั้งสองที่ตะแคงมองกันยิ่งแนบชิดมากกว่าเดิม ที่เธอไว้ใจให้เขานอนที่นี่เพราะเห็นว่าตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ก็ไปกินเหล้า ไปค้างบ้านเพื่อนคนนั้นคนนี่ด้วยกันเสมอ เลยไม่ได้ไว้เนื้อไว้ตัวอะไรมากนัก อีกอย่างเธอมั่นใจว่าคนอย่างเพทายไม่มีทางชอบผู้หญิงห้าวๆ อย่างเธอแน่นอน

          “อะไร”

          “ขอจับตรงนั้นได้ไหม”

          “จะ...จับอะไรอีก”

          “ตรงนั้นอะ” นิ้วเรียวชี้ไปที่เบื้องล่าง ซึ่งมันเป็นตำแหน่งของกึ่งกลางความเป็นจริงที่ทำเอาเธอเสียววูบวาบไปหมด เธอพยายามสลัดความรู้สึกนี้ออกไปเพราะคิดว่าเพทายกำลังกลั่นแกล้งตนเองให้เสียอาการ

          “บ้าไหม”

          “ถ้าไม่เสียวก็ต้องไม่แฉะ แต่ถ้าแฉะแสดงว่าเสียว” มุมปากหยักยกขึ้นแล้วจ้องมองไปที่เบื้องล่างที่มีกางเกงขาสั้นปกปิดเอาไว้อยู่

          “ไอ้บ้า...โรคจิต ฉันไม่คุยกับคนลามกอย่างนายแล้ว ฉันจะนอนแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกันเลยนะ” เมื่อพูดจบร่างเล็กก็พลิกตะแคงหันมาอีกข้างหนึ่ง พร้อมกับทำการกดโทรศัพท์เล่นทั้งๆ ที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

          “ไหนว่าจะนอนแล้ว ทำไมยังเล่นโทรศัพท์ล่ะ หันมาคุยกันก่อนสิ” มือหนายื่นมาจับที่เอวคอดเพื่อดึงให้สาวเจ้าหันกลับมา แต่คนตัวเล็กกลับขืนตัวเอาไว้

          “ไม่เอา...ต่างคนต่างนอนสิเพ”

          ติ๊ด!!

          (ทำอะไรอยู่ครับ นอนหรือยัง) เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปฯ ที่ญาณินติดตั้งให้ ทำให้มานิตากดเข้าไปดูและพบว่าผู้ชายที่เธอเลือกตอบเขาคนเดียวทักมา

          (ยังค่ะ พี่ซันล่ะคะ จะนอนหรือยัง) นิ้วเล็กกดไปที่แป้นพิมพ์บนหน้าจออย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้คนในแชตรอนาน และหลังจากที่คุยกันตั้งแต่นั่งรถเพทายเธอเลยรู้ว่าเขาชื่อ ‘ซัน หรือตะวันฉาย’

          (ยังไม่ง่วงเลยครับ พี่จะรอให้ตัวเล็กนอนก่อนดีไหม) คำพูดหวานๆ ของคนในแชตทำเอามานิตาเขินตัวม้วนเลย เธอรู้สึกตื่นเต้นที่มีคนมาคุยเล่นแบบนี้ แม้จะเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม แต่อย่างน้อยก็สามารถคุยยามเหงาได้

          (ไม่เห็นจะดีเลยค่ะ พี่ซันไชน์ไม่เห็นต้องรอมิลค์กี้เลย)

          (อยากรอครับ ให้รอนานกว่านี้ก็ได้นะ) มานิตาไม่รู้หรอกว่าคนในแชตโสดหรือเปล่า แต่เธอจะวางตัวเท่าที่ทำได้ ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป

          “คุยกับใคร...พิมพ์รัวขนาดนั้น” น้ำเสียงเคืองๆ จากคนที่นอนข้างตัวร้องถาม

          “ยุ่งน่ะเพ...”

          “ผัวเหรอ แอบมีผัวตอนไหนฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”

          “นี่!! ฉันยังไม่มีผัวย่ะ แต่อนาคตไม่แน่ อย่ามาด่วนตัดสินอะไรก่อนนะ” มานิตาวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน จากนั้นก็ลุกขึ้นมามองเพทายที่นอนหงายสบายใจเฉิบบนที่นอนของเธอ