chapter 2

“ลุงปาโก้มีอะไรให้ผมเซ็นอีกหรือเปล่า” เกเบรียลถามลูกน้องวัยคราวพ่อที่ยื่นเอกสารสำคัญให้เซ็น ก่อนที่เขาจะเดินทางไปดูงานตามสาขาต่างๆ เป็นเวลาหนึ่งเดือนและถือโอกาสนี้เดินทางไปเยี่ยมคุณย่าที่เกาะส่วนตัวอีกประมาณหนึ่งถึงสองอาทิตย์ด้วย

ปาโก้เป็นลูกน้องคนสนิทของบิดามาก่อน จนเมื่อท่านปลดระวางแต่ชายชราคนนี้ไม่อยากอยู่เฉยๆ เลยขอมาทำงานกับเขาต่อ ซึ่งเขาเองก็ยินดีที่จะได้คนดีมีฝีมือมาดูแลงาน อีกทั้งยังสอนสั่งประสบการณ์ที่มีให้ จนถึงตอนนี้บริษัทที่เขาดูแลอยู่ ได้กลายเป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ส่วนหนึ่งก็มาจากชายนามปาโก้ที่นั่งยิ้มให้อยู่นี่แหละ

“งานที่จะเซ็นไม่มีแล้วครับ ที่มีก็คงจะเป็นเรื่องงานที่บอสกำลังเสนอตัวเข้าประมูลนั่นแหละครับ ได้ข่าวมาว่าทางบริษัทของเราเป็นตัวเองเก็ง จนหลายคนเริ่มจะไม่ชอบใจ คอยหาเรื่องใส่ไฟ เพื่อกำจัดบอสออกจากการประมูลครั้งนี้แล้วนะครับ” ปาโก้บอกอย่างคนที่มักวิตกกังวลใจง่ายๆ

“ผมเองก็ได้ข่าวแว่วๆ มาเหมือนกันครับลุง เลยคิดว่าจะใช้การเดินทางครั้งนี้เป็นข้ออ้าง เพื่อทำการสำรวจข้อมูลไปในตัวด้วย แต่คนที่เหนื่อยคงจะต้องเป็นลุงนั่นแหละครับ” เกเบรียลลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไปยืนที่กระจกใส มองออกไปด้านนอกที่เป็นอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง

“ไม่ว่าจะยังไง ผมก็จะไม่ยอมแพ้หรอกครับลุง งานที่เราทำ ไม่ใช่ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อทุกๆ คน” เกเบรียลบอกให้ปาโก้เชื่อใจ

การประมูลงานครั้งนี้ ถือได้ว่าเป็นการเปิดตัวบริษัทของเขาให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ทั้งในและนอกประเทศเลยทีเดียว และจะนำรายได้อันมหาศาลมาสู่ตัวเขาและครอบครัว พนักงานทุกคนก็จะสบายตามไปด้วย

ตัวงานสำหรับเขาไม่เป็นปัญหาเลย แต่ปัญหาก็คือคู่แข่งนั่นแหละที่ไม่รู้ว่าจะใช้เล่ห์กลใดมาทำลายเขาต่างหาก

เกเบรียลถอนใจ ชายหนุ่มหันไปมองร่างผอมบางที่ลุกขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารนับสิบแฟ้มในมือ

“ในเมื่อลุงไม่มีอะไรแล้ว ผมเห็นจะต้องขอตัวก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรด่วน ลุงก็รู้นะครับว่าจะติดต่อผมได้ยังไง”

“ครับบอส”

เกเบรียลเดินนำร่างชายวัยชราออกไปจากห้องทำงาน ใจชายหนุ่มแล่นไปถึงหญิงสาวร่างอวบอิ่มที่ได้สั่งให้ถูกน้องจัดหามาให้ เพื่อเป็นเพื่อนร่วมเดินทางไปกับเขาในครั้งนี้ด้วย เพียงแค่คิดกายหนุ่มก็ร้อนผ่าวด้วยความต้องการที่จะปลดปล่อย

เขาเป็นคนที่ทำงานหนัก แต่ก็ใช้เวลานอกเหนือจากการทำงานด้วยความคุ้มค่าด้วยเช่นกัน การได้ปลดปล่อยทางร่างกาย ก็ถือว่าช่วยให้เขาทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

ชายหนุ่มเดินขึ้นรถที่มีคนเปิดประตูรอรับอยู่แล้ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก

เกเบรียลหันมองไปด้านหลัง แล้วก็ได้เห็นสาวสวยหุ่นนางแบบที่เขาไม่ชอบเลย เพราะมันมีแต่หนังหุ้มกระดูก ที่ทำให้เขาต้องปั้นหน้าทุกครั้งเวลาที่เจอ เพราะหญิงสาวคนนี้คือคนที่คุณย่าของเขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะกลายมาเป็นหลานสะใภ้ เขาไม่อยากจะขัดหญิงชรา เพราะว่าการแต่งงานกับโซเฟียน่า จะทำให้หน้าที่การงานของเขาเจริญก้าวหน้าไปด้วย

“พี่เกลจะไปไหนหรือคะ โซเฟียได้ยินว่าพี่จะเดินทางเป็นเดือนเลย” หญิงสาวสอดมือเข้าไปคล้องแขนใหญ่ พาชายหนุ่มเดินเข้าไปในโรงแรมที่เป็นกิจการของครอบครัว

“ให้โซเฟียไปด้วยได้ไหมคะ”

“พี่จะเดินทางไปดูงานตามสาขานะ มันไม่สนุกหรอก แล้วเราจะไปกับพี่ได้ยังไงกัน พี่ได้ข่าวมาว่าจะต้องเดินทางด้วยไม่ใช่หรือไง” เกเบรียลถามกลับ

นอกจากความสนิทสนมส่วนตัวกับครอบครัวของโซเฟียน่าแล้ว ทางบ้านหญิงสาวก็มีการทำงานเกี่ยวเนื่องกับเขาอยู่ เลยทำให้เขารู้ความเป็นมาเป็นไปของหญิงสาวแทบทุกอย่าง ที่สำคัญคือในตอนนี้ครอบครัวของโซเฟียน่ากำลังเริ่มขยับขยายงาน

เกเบรียลคงจะไม่กังวลมากมายนัก หากว่างานที่บิดาของหญิงสาวกำลังเริ่มจับอยู่นั้น เป็นงานด้านเดียวกับที่บริษัทของเขากำลังจะเข้าทำการประมูลภายในสามเดือนข้างหน้านี้

“ใช่ค่ะ โซเฟียจะต้องเดินทางไปถ่ายแบบที่ฝรั่งเศสสองอาทิตย์ โซเฟียคงจะต้องคิดถึงพี่เกลแย่แน่เลย” หญิงสาวทำเสียงออดอ้อน ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเองก็ไม่ได้เดินทางไปคนเดียวเสียหน่อย

ข้างกายเธอจะต้องมีหนุ่มๆ อย่างน้อยสองคน เป็นเพื่อนร่วมเดินทางเสมอ แล้วก็ไม่ใช่ว่าเกเบรียลไม่รู้ แต่ถึงรู้ชายหนุ่มก็ปล่อยเลยตามเลย ในเมื่อเขาเองก็มีผู้หญิงอยู่ข้างกายไม่เคยจะขาดเหมือนกัน แต่เมื่อถึงเวลา ทั้งคู่ก็รับรู้ว่าจะต้องกลับมาแต่งงานกัน แล้วก็คงจะไม่นานนี้แล้วด้วย

“พี่เกลจะรีบไปไหนหรือเปล่า อยู่ทานอาหารกับโซเฟียได้หรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม เพราะรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มจะต้องรีบไปรับหญิงสาวคนอื่นมานอนแนบกายแน่ๆ ถึงเธอจะไม่หึงไม่หวง แต่การที่ได้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังจะไปหาหญิงคนอื่น มันก็ทำให้เธอเสียหน้าได้ไม่น้อยเหมือนกัน

ใช่ว่าเธอจะไม่สวย เธอเป็นคนสวยและสวยมากด้วย แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เกเบรียลถึงไม่เคยที่จะมองด้วยสายตารักใคร่ ไม่เคยที่จะแสดงออกว่ารัก ไม่เคยคิดที่จะกอดรัด...มีความสัมพันธ์กันเลย

“พี่กำลังจะไปธุระนะ เอาไว้วันหลังได้ไหมโซเฟีย” เกเบรียลพยายามปฏิเสธน้ำเสียงนุ่มนวล เขาแกะมือเล็กออกจากแขนอย่างอ่อนโยน

“ไม่เอาค่ะ โซเฟียรู้นะคะ ธุระที่พี่พูด หมายถึงพี่ จะไปหายายพวกนั้นที่ลูกน้องพี่หาไว้ให้” หญิงสาวเน้นคำพูดทีละพยางค์และทำเมินหน้าหนีอย่างน้อยใจและไม่พอใจ แต่กลับเหลียวมองดูว่าเกเบรียลจะพูดอะไรกลับมาบ้าง แต่เมื่อเขาไม่พูด เธอก็เลยพูดต่อเอง

“พี่จะปล่อยให้โซเฟียทานอาหารคนเดียว โซเฟียไม่ยอมนะคะ” หญิงสาวจับแขนใหญ่และยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน กะพริบตาปริบๆ อย่างที่คิดว่าน่ารักที่สุดและคิดว่าจะใช้ละลายหัวใจแข็งกระด้างของเกเบรียลได้

“ทานอาหารกับโซเฟียสักมื้อนะคะ นะคะพี่เกลขา”

เกเบรียลหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็พยักหน้ารับอย่างเซ็งในอารมณ์ ยังไงหญิงสาวที่นั่งใกล้ๆ นี่ก็คือภรรยาในอนาคตของเขา แต่สำหรับพวกที่รอคอยอยู่ข้างนอกนั้น จะหาเมื่อไหร่ก็ได้ เพียงแค่มีเงินผู้หญิงที่เคยคิดว่าดี ก็วิ่งตามกันมาเป็นขบวนอยู่แล้ว