8

“พี่คีย์ ผมน้องหนูยุ่งหมดแล้วนะ”

เขมจิราลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตนให้เข้าทรงดังเดิม

“โอเคยังคะ” เธอมองเขาตาแป๋วรอคำตอบ

“ในสายตาพี่ น้องหนูดูดีทุกอย่างครับ”

“ค่า งั้นเราไปกันเถอะค่ะ น้องหนูเริ่มหิวแล้ว” เขมจิราลูบท้องตัวเองเบาๆ

‘ก็เธอน่ารักแบบนี้ไง เขาถึงตัดใจจากเธอไม่ได้สักที’ ภาคีคิดเศร้าในใจ โดยไม่รู้ว่ามีใครอีกคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องทำงาน แอบมองมาด้วยสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าว และเศร้าใจไม่แพ้กัน

“นี่คงเป็นผู้หญิงที่เขารักสินะ เธอทั้งสวยและนิสัยดีแบบนี้เอง ถึงได้ครอบครองหัวใจเขาได้ทั้งดวง” กานต์ธิดาคิดเพียงลำพังในใจ

ช่วงบ่ายชายหนุ่มไม่ได้กลับเข้ามาอีกอย่างที่บอกไว้ ทำให้กานต์ธิดา มีสมาธิในการอ่านเอกสารมากขึ้น และเวลาก็ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เมื่อเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

“น้องธิดา ยังไม่กลับบ้านอีกหรือคะ นี่ห้าโมงเย็นแล้วนะคะ เลยครึ่งมาแล้วด้วย เลิกงานกลับบ้านได้แล้วค่ะ” จารุณีบอกกล่าวด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอเห็นว่ากานต์ธิดานั่งทำงานอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่ยอมออกไปทานข้าวตั้งแต่เที่ยง

“งานยังไม่เสร็จเลยค่ะพี่ณี เหลืออีกตั้งเยอะ”

“ค่อยมาทำต่อพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”

“แต่ท่านประธานให้ธิดาสรุปผลให้เย็นนี้นะคะ ธิดาต้องทำให้เสร็จ ยังกลับไม่ได้” หญิงสาวหวังลบคำสบประมาทที่เขาปรามาสไว้จึงไม่ยอมกลับ

“ท่านประธานนี่จริงๆ เล้ย ต้องให้คุณเขมจัดการแล้วล่ะค่ะ” ชื่อเขมจิราไปสะกิดใจกานต์ธิดาเข้าอย่างจัง เธอเจ็บแปลบขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

“งั้นพี่ไม่กวนน้องธิดาแล้ว เดี๋ยวงานจะไม่เสร็จ มีอะไรโทร. หาพี่ได้นะคะ”

“ขอบคุณมากๆ ค่ะพี่ณี” กานต์ธิดายิ้มรับไมตรีที่รุ่นพี่มอบให้ พร้อมกล่าวขอบคุณ หลังจารุณีเดินออกไป กานต์ธิดาก็หันกลับมาสนใจงานที่ได้รับมอบหมายต่อ ทำเพลินจนลืมเวลา เงยหน้าขึ้นมามองนาฬิกาอีกที ก็จวบจนห้าทุ่มแล้ว ซึ่งเป็นเวลาที่หญิงสาวทำงานจนสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

กานต์ธิดานำงานที่ทำเสร็จเรียบร้อย ไปจัดวางไว้ที่โต๊ะทำงานของภาคี หลังจากนั้นเธอเดินไปหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องทำงานไป ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกปวดท้องจี๊ดขึ้นมา จนต้องเอามือกุมท้องไว้ และพยายามฝืนเดินไปให้ถึงลิฟต์

“กานต์ธิดา”

“ว้าย!” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าใครจะอยู่แถวนี้

“ตกใจอะไรนักหนา” เสียงเข้มเอ่ยถาม ขณะที่หญิงสาวมารู้สึกตัวอีกที ก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของภาคีแล้ว

“ท่านประธาน” กานต์ธิดาครางเรียกชายหนุ่มเบาๆ และเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก็ราวกับต้องมนต์สะกด นาทีที่เงียบงันจึงเกิดขึ้น

ทั้งสองต่างสบตากันและกัน ราวกับมีแรงดึงดูดเข้าหากัน ภาคีโน้มริมฝีปากหนาสุขภาพดีมาประกบริมฝีปากที่เย้ายวนของหญิงสาวอย่างอดใจไม่ไหว เขาไม่เคยรู้สึกอยากจะจูบใครเท่าเธอมาก่อน

ภาคีสอดลิ้นอุ่นเข้าไปในช่องปากอุ่นนุ่ม ช่วงที่หญิงสาวยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง เขาใช้ประสบการณ์ที่ช่ำชองทำให้คนอ่อนประสบการณ์อย่างกานต์ธิดาคล้อยตามโดยง่ายดาย ชายหนุ่มจูบอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน จนเธอรู้สึกมึนงงและร้อนวูบวาบไปทั่วกาย หายใจไม่ทัน ทำให้ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงลงทุกที และหมดสติไปในที่สุด ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัวเมื่อหญิงสาวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

“กานต์ธิดา” ภาคีเขย่าแขนหญิงสาวเบาๆ เขาคิดว่าเธอใช้มารยาหญิงมาหลอกล่อเขาเหมือนผู้ชายคนอื่น

“อย่ามาแกล้งเป็นลมหน่อยเลย มันไม่สำเร็จหรอก ฉันไม่ใช่ผู้ชายหน้าโง่ที่เธอจะหลอกได้ง่ายๆ อย่างที่ผ่านๆ มาหรอกนะ” แต่เธอก็ยังนิ่งเงียบ จากนั้นเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้นครับท่านประธาน” ยามประจำตึกวิ่งหน้าตื่นเข้ามาถาม

“หนูธิดาเป็นลมหรือครับ เดี๋ยวผมช่วยอุ้มนะครับ” ยามวัยกลางคนกำลังยื่นมือเข้าไปช่วย แต่ภาคีก็ปัดจนกระเด็น

“ไม่ต้องยุ่ง ฉันจะอุ้มเขาเอง นายกลับไปประจำที่ของนายได้แล้วไป” ประธานหนุ่มเอ่ยปากไล่ ในขณะที่ยามยังยืนลังเลอยู่

“ยังไม่ไปอีก อ้อ! เดี๋ยวนายไปบอกสมชายให้เอารถมาจอดรอที่หน้าตึกด้วย” ภาคีสั่งยามเสียงเข้ม

“ครับท่านประธาน” หลังจากยามเดินออกไปแล้ว เขาจึงหันมาจัดการอุ้มหญิงสาวขึ้นมา

“เห็นตัวเล็กๆ ก็หนักไม่ใช่เล่นเลยนะยายอัปรีย์” ภาคีอุ้มหญิงสาวเดินเข้าลิฟต์ผู้บริหารไปบ่นไป ระหว่างที่รอลิฟต์ลงมานั้น เขาก็เอาแต่จ้องหน้าหญิงสาวไม่ยอมลดละ ใบหน้าเรียวเล็ก จมูกรั้นๆ ปากกระจับชมพูระเรื่อนั้น ดูท่าแล้วคงจะแสนงอนน่าดู และสิ่งที่เขาจ้องนานเป็นพิเศษ คือริมฝีปากสีชมพูที่เย้ายวนของเธอ เพราะริมฝีปากนี้ ที่ทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง นี่เขาจูบผู้หญิงแบบนี้ลงได้ไงกัน

“เธอมันยายแม่มด…กานต์ธิดา” เขาต่อว่าคนหมดสติอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ จนเสียงกริ่งในลิฟต์ดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนว่าถึงชั้นที่หมายแล้ว ชายหนุ่มก็ละสายตาจากยายแม่มด ที่เขากล่าวหา แล้วก้าวยาวๆ ออกจากลิฟต์เดินตรงไปยังหน้าบริษัท

สมชายคนขับรถ เมื่อเห็นผู้เป็นนายเดินมาถึง ก็รีบไปเปิดประตูรถให้ ภาคีจึงวางกานต์ธิดาลงบนเบาะด้านหลังคนขับ จัดท่าทางให้หญิงสาวนอนสบายที่สุด ก่อนจะตามเข้าไปนั่งข้างๆ ให้เธออิงไหล่

“วันนี้ฉันจะไปนอนที่บ้านสวน” เขาสั่ง แต่สมชายมัวแต่มองผ่านกระจก เพื่อดูหญิงสาวที่นายพามาด้วย จนลืมฟัง ภาคีจึงตวาดถามเสียงเข้ม

“ทำไมยังไม่ออกรถอีกสมชาย”

“เอ่อ...คือว่า…คุณผู้หญิงคนสวย จะให้ผมไปส่งเธอที่ไหนครับ” สมชายไม่คิดว่านายตน จะพาคุณคนสวยไปที่บ้านสวนแสนหวงหนักหวงหนาด้วย จึงถามก่อนจะโดนกินหัวรอบสอง เพราะแม้แต่คุณกุลนิภา ยังไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้าไปที่นั่น ที่ซึ่งเป็นเสมือนโลกส่วนตัวของท่านก็ว่าได้