7

“ไงถึงกับถอนหายใจเชียวเหรอกานต์ธิดา ไหนว่าทำได้ไง” เสียงนั้นๆ ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมอง ซึ่งเขากำลังนั่งกอดอกจ้องมองมายังเธอตาเขม็ง กานต์ธิดารู้สึกเหมือน ว่าเขาคอยจับผิดการกระทำของเธออยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งลมหายใจ นี่เขากำลังหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอชัดๆ

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงอ่อย

“เห็นๆอยู่ยังจะมาเถียง เธอช่วยไปชงกาแฟให้ฉันหน่อย” ภาคีเริ่มดำเนินการแผนเล่นงานต่อทันที

“ค่ะท่านประธาน” เธอตอบรับแล้วเดินออกไปจากห้องทำงาน

“นี่แค่เบาะๆ เธอยังต้องเจอมากกว่านี้กานต์ธิดา” ภาคีพึมพำอย่างหมายมาด เพียงไม่ถึงห้านาทีกานต์ธิดาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟหอมกรุ่น เธอรีบเอากาแฟไปเสิร์ฟให้ประธานหนุ่ม แล้วกลับมานั่งประจำที่ โดยไร้คำพูดจาใดๆ

“รสชาติไม่ได้เรื่อง ไปชงมาใหม่” เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น พ่นคำดูถูกดูแคลนออกมาอย่างไม่เกรงใจคนชงสักนิด

หญิงสาวก็จำต้องลุกไปชงกาแฟแก้วใหม่มาให้ และขณะนั้นเองที่เธอกำลังวางแก้วกาแฟลง เขาก็กลับเปลี่ยนใจไม่อยากกินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ฉันไม่อยากดื่มกาแฟแล้ว ฉันอยากดื่มชาร้อนๆ ไปชงชามาให้ฉัน”

กานต์ธิดาถึงกับนับหนึ่งถึงร้อยในใจ สะกดอารมณ์กรุ่นโกรธให้สงบนิ่ง ก่อนที่จะอดรนทนไม่ไหวเปลี่ยนใจเอากาแฟสาดใส่หน้าเทพบุตรสุดใจร้ายแทน และรู้ดีว่ากำลังถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้ง แต่ด้วยสาเหตุอะไรนั้น เธอไม่อาจทราบได้

“ค่ะ” กานต์ธิดากัดฟันตอบ ก่อนเดินออกไปทำตามคำสั่ง แล้วเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมชาหนึ่งแก้ว เธอวางแก้วชาลงตรงหน้าชายหนุ่ม ยังไม่ทันขยับเขยื้อนไปไหน เขาก็หาเรื่องว่าเธออีก

“ยืนโชว์หุ่นอยู่ได้ คิดว่าหุ่นดีนักหรือไง ไปอ่านเอกสารต่อไป” เขาดูถูก อีกทั้งไล่อย่างกับหมูกับหมาพาให้หญิงสาวถึงกับละเหี่ยใจ ตามอารมณ์เขาไม่ทันจริงๆ เมื่อเช้าแม่บ้านคงทอดรังแตนให้เขากิน อารมณ์ถึงขึ้นๆ ลงๆ แล้วมาพาลเอากับเธอ

“ค่ะ” กานต์ธิดากลับไปโต๊ะทำงานของเธอ มองเอกสารด้วยความเหนื่อยใจ

จากนั้นภายในห้องทำงานก็เงียบสนิท เพราะต่างคนต่างทำงานของตัวเอง จนเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ และเป็นเธอเองที่ต้องหลบสายตาชวนฝันคู่นั้น

“เข้ามาได้” เขาเอ่ยอนุญาต

 “จ๊ะเอ๋! สุดหล่อทำอะไรอยู่คะ” เสียงเอ่ยทักเป็นกันเองของบุคลที่สาม ทำให้กานต์ธิดาต้องเงยหน้าจากกองเอกสารที่อ่านอยู่ จึงทันได้เห็นรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน ที่เขาตั้งใจส่งไปให้ผู้หญิงคนนั้น

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ น้องหนูคิดว่าพี่คีย์อยู่ในห้องคนเดียว” เขมจิรายิ้มแหยๆ ให้ รู้สึกผิดกับความโก๊ะของตัวเอง

“น้องหนูมาได้ไงครับ จะมาทำไมไม่บอกพี่ ฮึ!” ชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบไหล่เขมจิรา แล้วพาไปนั่งโซฟาภายในห้องทำงาน ที่จัดไว้สำหรับคุยงานและต้อนรับแขกคนสำคัญ

“น้องหนูจะมาชวนพี่คีย์ไปทานข้าวเที่ยงค่ะ เราไปทานที่ร้านเดิมกันนะคะ” เขมจิราอธิบาย หลังจากนั่งเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวพลางซบไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน เหมือนที่เธอเคยทำประจำ เวลาอยากได้อะไรจากเขาสักอย่าง

กานต์ธิดาทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหว จึงหยุดมอง ก้มหน้าลงไปอ่านเอกสารแทน แต่ยังคอยตะแคงหูฟังตลอดเวลา อยากรู้ว่าสองคนนั้นสนทนาอะไรกัน

“กานต์ธิดา!” เขาตวาดเรียกเธอเสียงเข้มจัด ต่างกับเขมจิราราวฟ้ากับเหว

“คะ ท่านประธาน” กานต์ธิดาเงยขึ้นมามอง แต่ตาเจ้ากรรมกลับมองไปที่ต้นแขนแกร่ง ที่ผู้หญิงคนนั้นกอดอยู่อย่างสนิทสนมเสียนี่ ใจเธอถึงกับเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

“ฉันจะออกไปทานข้าวข้างนอก ช่วงบ่ายคงจะไม่เข้ามา ถ้าลูกค้าโทร. มา เธอก็รับหน้ารับงานแทนฉันด้วยแล้วกัน เข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจค่ะท่านประธาน” เธอตอบรับคำสั่งเสียงแผ่วอย่างคนหมดหวัง อีกทั้งเจียมตัว

“พี่คีย์ไม่ชวนคุณเลขาฯไปทานข้าวด้วยล่ะคะ” เขมจิรายิ้มหวานให้เลขาฯพี่ชายต่างสายเลือด ในแบบฉบับของเธอ

“พี่ไม่ชอบทานข้าวกับคนอื่น เดี๋ยวจะพานกินไม่ลง” คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้กานต์ธิดาถึงกับหน้าเจื่อนไป จนเขมจิราเห็นแล้วสงสาร

“พี่คีย์ทำไมพูดอย่างนั้นละคะ” เขมจิราชักสีหน้าตำหนิพี่ชายต่างสายเลือดยกใหญ่ ที่ทำให้คุณเลขาฯคนสวยเสียใจ

“ไปกันเถอะ พี่หิวแล้ว” เขารู้สึกหงุดหงิดที่น้องน้อย ให้ความสำคัญเลขาฯสาวมากเกินไปจึงรีบชวน นี่ถ้าเขมจิรารู้ว่ากานต์ธิดาเป็นใคร เธอยังจะพูดอย่างนี้อีกหรือเปล่า เขาทิ้งความคิดอันเจ็บปวดนั้นไว้ไม่อยากคิดต่อ แล้วรีบเดินนำน้องน้อยออกจากห้องทำงานไป

“ค่ะพี่คีย์ ขอตัวก่อนะคะคุณ...”

“กานต์ธิดาค่ะ”

“เขมจิราค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เขมจิรารีบเดินตามภาคีออกไป เธอรู้สึกงุนงงในท่าทีของชายหนุ่มที่แสดงออกต่อเลขาฯ คนสวยคนนั้นไม่น้อย ทำไมพี่คีย์ต้องทำตัวหยาบกระด้างกับเลขาฯคนสวยขนาดนั้นด้วย โกรธเกลียดอะไรนักหนา

“ทำไมรีบออกมาจังคะ น้องหนูคุยกับคุณเลขาฯยังไม่จบเลย” หญิงสาวเดินเข้ามาหาเขา ที่ยืนหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์อยู่หน้าห้องทำงาน

“ทำไมทำหน้าเครียดแบบนี้ล่ะคะ เดี๋ยวก็แก่ก่อนวัย สาวๆ หนีหมดไม่รู้ด้วยน้า!” เขมจิราแอบแซวคนหน้าเข้มอยากให้เขายิ้ม แล้วเธอก็ได้เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มอีกครั้ง

“เรานี่จริงๆ เลยนะน้องหนู”

เขายิ้มแล้วยกมือขึ้นไปขยี้ศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู