เป็นได้เพื่อนสนิท

“ห่วงออกหน้าออกตาไปหรือเปล่า”

เพื่อนชายที่นั่งเงียบมานาน เอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ

“ห่วงกันมาก ทำไมไม่ออกหน้ากินเองล่ะ”

เพื่อนอีกคนพูดเสริมขึ้นมาอีก

เอลิสมองจิก “ไม่เจอกับตัวเองบ้างก็แล้วไป” เอลิสกล่าวทิ้งสายตาไว้ เพราะคิดว่าสิ่งที่เธอแสดงมันคือความห่วงใยของเพื่อนคนหนึ่งด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่เพื่อนบางคนอยากข่มอยากเอาชนะ ทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำตัวเป็นจุดเด่นแต่อย่างใด

“กลัวที่ไหน...” เพื่อนชายตาสีน้ำข้าวย้อนอย่างไม่เกรง

เอลิสกำหมัดขึ้นสูงแล้วพูดขึ้น “คิดว่าถ้าฉันดื่มแทนแล้วเรื่องจะจบเหรอ” พร้อมกับสาดสายตามองคนต้นเรื่อง ที่ดูภูมิใจในการกระทำของตัวเอง

“ไม่เป็นไร...มันจบแล้ว คุยเรื่องอื่นกันต่อเถอะ” แสงเทียนเอ่ยตัดจบ

จากนั้นทุกคนก็ทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไร เคยเกิดขึ้น โดยแสงเทียนก็นั่งเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนคนอื่น ๆ หมดสนุกเพราะเธอเป็นต้นเหตุ

เมื่อเวลาผ่านไป แอลกอฮอล์ถูกเติมเต็มเป็นปริมาณมาก ๆ ทุกคนก็เริ่มปล่อยตัวปล่อยใจไปตามความต้องการ หนุ่ม ๆ สาว ๆที่ไม่เคยกล้าแสดงออกก็เริ่มจับคู่แล้วแลกจูบกันดูดดื่ม มือไม้ต่างก็คลำสะเปะสะปะบ้างก็บีบเค้นคลึงคู่ของตัวเองโดยไม่สนสายตาของใครต่อใคร

ในขณะที่แสงเทียนมองภาพนั้นจนรู้สึกปวดศีรษะ สายตาพร่าเลือน จึงใช้นิ้วกดตรงขมับเพื่อผ่อนคลาย

“เป็นอะไร” เอลิสหันมาถาม

“ไม่นี่... ว่าแต่คนเยอะขึ้นว่าไหม” เธอรีบถามกลบและเก็บอาการไว้ เพราะไม่อยากให้เพื่อนกังวลจนหมดสนุก

เมื่อเพื่อนเลิกสนใจ เธอก็สาดสายตามองคนอื่น ๆ ซึ่งภาพพวกนั้นก็ยังเป็นเช่นเดิม ทั้งที่รู้สึกมึนเบลอ หากแต่ภาพพวกนั้นทำเอาเลือดในกายของเธอสูบฉีดและรวมตัวกันอยู่บนใบหน้า สองมือกำอยู่บนหน้าขาของตัวเองแน่น ประหนึ่งระงับความคิดพลุกพล่านไว้

ปากจะเปื่อยกันไหมเนี่ย! แสงเทียนคิด พร้อมกับสะบัดศีรษะเพื่อผ่อนคลายความปวดตึงที่เริ่มมากขึ้น...

“เป็นอะไร” เอลิสหันมาถามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอก้มหน้าลงมาใกล้ จนต่างคนต่างได้กลิ่นฉุนของกันและกัน

“เทียนอยากกลับแล้วอะ”

หากแยกตัวกลับก่อน เธอคิดว่าไม่น่าเกลียดอะไรแล้ว เมื่อเพื่อนคนอื่น ๆ ต่างก็ทำตัวทำเหมือนคนรอบกายเป็นเพียงธาตุอากาศไปแล้ว

“งั้นเรากลับกัน...พวกแก ฉันกับแสงเทียนกลับก่อนนะ!” เอลิสเห็นด้วย จึงหันไปบอกเพื่อน ๆ โดยไม่เจาะจงว่าบอกกล่าวกับใครเป็นพิเศษ

แม้ไม่ได้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นจนเห็นผิวได้ร่มผ้าอย่างเพื่อนสาวคนอื่น ๆ แต่ด้วยความที่เป็นคนตัวเล็กผิวขาวผมดกดำวาวมีสัดส่วนสะดุดตาไม่ว่าจะหน้าอกที่ใหญ่เกินตัวและสะโพกผายซึ่งขับให้เอวดูคอดกิ่วลงไปอีก ซึ่งสัดส่วนและเครื่องหน้าโดยปากนิดจมูกหน่อย ทำให้ดึงดูดเพศตรงข้ามและเพศเดียวกันโดยที่แสงเทียนไม่รู้ตัว

“รีบเดินเถอะ” อาลิสก้มลงไปกระซิบบอก แล้วหิวปีกลากให้แสงเทียนรีบออกไปจากสถานที่นี้โดยเร็ว

คนตัวเล็กกว่าเดินสาวเท้าเกือบไม่ทันอีกทั้งร่างกายมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ทำให้เธอเดินไม่ถนัด จนทิ้งน้ำหนักไปที่อีกคน

“บ้าจริง!” เอลิสสบถออกมา เมื่อสังเกตเห็นชายฉกรรจ์สองคนตั้งแต่อยู่ในร้านมองมาทางแสงเทียงตาเป็นมัน หากตอนนี้เดินตามกันออกมา โดยระยะห่างไม่กี่ก้าว

“...?” คนเมาช้อนตาขึ้นมองสายตาเป็นคำถาม ซึ่งเอลิสเข้าใจความหมายของสายตานั้น

“เรารีบเดินไปให้ถึงรถเถอะ” เอลิสเปรยออกมาเบา ๆ

“รถก็อยู่ไม่ไกล อุ้มฉันไปเลยไหม”

เมื่อโดนหิ้วกึ่งลากจนเท้าไม่ถึงพื้นก็แกล้งพูดประชดเพื่อนออกไป หากเป็นเวลาอื่นเอลิสคงเล่นบทให้ไหลตามน้ำ หากเวลานี้ไม่มีเวลาโต้ตอบ

เมื่อความรีบร้อนไม่ได้หันไปมองหลัง จนกระทั่งชายร่างสูงใหญ่โผล่ออกมายืนขวางจนเต็มเส้นทางเดิน

เอลิสสะดุ้งโหย่ง แสงเทียงปรือตาเพ่งมอง

“ถึงรถแล้วเหรอ”

“ยะ ยัง”

“อ้าว แล้วหยุดทำไม...”

เอลิสไม่ตอบแต่สายตาจดจ่อไปข้างหน้า แสงเทียงมองตามและเห็นว่าตรงหน้าที่ห่างกันไม่กี่ก้าวมีชายรูปร่างสูงใหญ่สองคน ยืนมองมายังพวกเธอ ซึ่งสายตาของชายทั้งคู่นั้นดูไม่น่าไว้วางใจ

สติที่ขาด ๆ เกิน ๆ ก่อนหน้านั้นเริ่มกลับเข้าที่ “ใคร” เธอถาม เอลิสส่ายหน้าดิก แสงเทียนอ้าปากเหว่อแล้วพูดขึ้นด้วยความตื่นตกใจ“อ้าว ไม่รู้จักเหรอ...”

“ไม่รู้จัก แต่ตามมาจากด้านในแล้ว”

“แน่ใจ” แสงเทียนถามย้ำ เอลิสพยักหน้ายืนยัน

เมื่อได้คำตอบชัดเจนแสงเทียนจึงประคองตัวยืนตรงอกเชิดขึ้น ปรับสายตามองตรงไปยังสองหนุ่มร่างใหญ่ ซึ่งเธอดูแล้วว่าท่าทางและสายตาไม่น่าใช่ผู้หวังดี

“ขอโทษนะคะ พวกคุณต้องการอะไรคะ”

ตัวเล็กแต่ท่าทางไม่เกรงกลัว มุมปากหนาเหยียดยิ้มไม่มีคำตอบ มีเพียงสายตาที่มองสาวตรงหน้าอย่างจาบจ้วง