Novels by ปักหมุดสีเงิน

"พักก่อนได้หรือไม่ข้าไม่ไหวแล้ว"อี๋ซูหอบจนตัวโยน "อ่อนแอ"เลี่ยงเฟิ่งส่งมาหนึ่งคำ "หนอยเจ้าบินบนฟ้าแต่ข้าเดินนะใครจะสบายอย่างเจ้ากันเล่า"อี๋ซูบ่น ทันใดนั้นเองเลี่ยงเฟิ่งก็ค่อยๆกลายร่างเป็นคนในชุดสีแดงร่างสูงโปร่งใบหน้างดงามยากจะแยกออกว่าเป็นหญิงหรือชาย แย้มปากยิ้มริมฝีปากสีสดราวกับดื่มเลือดมาเอ่ยขึ้น "เอาล่ะคราวนี้เจ้ากล่าวหาข้าไม่ได้แล้วนะ"เลี่ยงเฟิ่งไม่สนใจเด็กน้อยสองคนที่อ้าปากมองอย่างตกตะลึง "เจ้า..เจ้า..สวยมากเลย"ประโยคแรกที่ปาไช่เอ่ยทำเอาเลี่ยงเฟิ่งถึงกับใช้เล็บยาวสีแดงสดเกี่ยวใบหูเล็กๆเอาไว้ "เจ้าปากพล่อยใครสวยกัน" "เอาน่า พวกเจ้าอย่าทะเลาะกันเลย แต่ว่าเรื่องนี้ข้าเห็นด้วยกับปาไช่นะ"เลี่ยงเฟิ่งถึงกับกัดฟันแน่นเพราะทำอะไรนายตนไม่ได้ "เลิกเหลวไหล! เดินทางได้แล้ว"เลี่ยงเฟิ่งนอกจากจนปัญญาจะต่อกรกับอี๋ซูแล้วยังต้องแบกความคับแค้นเพราะมิอาจถกเถียงกับปาไช่ได้ ระหว่างเดินทางกลับมีพายุลูกย่อมพัดจนใบไม้กระจัดกระจาย ทั้งสามยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าเอาไว้กันฝุ่นผงเข้าใบหน้า ปาไช่และอี๋ซูไม่ได้ล่วงรู้ว่าลมนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากธรรมชาติ แต่เลี่ยงเฟิ่งรับรู้ บัดนี้จางหย่งร่างยักษ์ในชุดสีเทาเงิ

หลิงไท่เดินวนไปมาอย่างคนใช้ความคิด มือข้างหนึ่งไพล่หลังอีกข้างหนึ่งถือจอกชาคลึงไปมา สายตามองเลยออกไปยังนอกตำหนัก เขาเป็นถึงเจ้าภพปกครองทั้งสวรรค์ สัตว์เซียนและเผ่าอสูร ปัญหาหนักอกของเขามีอยู่สามเรื่อง เรื่องแรกคือเผ่าอสูรกำลังจะก่อกบฎ เขาจึงต้องส่งทหารเทพไประแวดระวังยังรอยต่อของประตูมารกับสัตว์เซียนเอาไว้ ข้อสองคือเผ่าสัตว์เซียนมีปัญหากันเองระหว่างเผ่าวิหคกับเผ่าจิ้งจอก ทำให้เขาต้องนั่งกุมหน้าผากเสมอทุกครั้งไป ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ต่างไม่มีใครยอมใคร และสุดท้ายพระชายา เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตัวเขาเอง เดิมทีเขาเกิดมาจากจิตเทพของเทพสงคราม ดังนั้นเวลาเขาโกรธจิตของเทพสงครามจะส่งผลมากกว่า ไอปราณแห่งความกระหายเลือดและการเข่นฆ่ามักจะเบียดจิตเทพของเขาและเขามักจะควบคุมจิตไม่ได้บ่อยครั้ง หากเขามีพระชายาแน่นอนผลกระทบก็คือยากจะควบคุมยามเผลอตัวนั่นยังไม่เท่าไหร่ ถ้าพระชายามีพระโอรสจิตแห่งเทพสงครามจากเขาจะถูกถ่ายทอดไปสู่พระโอรสด้วย นี่เรียกได้ว่าเป็นเคราะห์ที่เขาต้องได้รับ ความดุดันและอารมณ์แรงจนยากจะควบคุมนั่นเป็นเหมือนสีดำที่ถูกแต้มลงบนผ้าขาวให้ด่างพร้อย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ฝ่าบา

"ท่านว่าอะไร"หลิงไท่เสียงตึง "ข้าน้อยมารายงานว่า บัดนี้ดาวคู่ของฝ่าบาทปรากฏขึ้นแล้วพะย่ะค่ะ" "เหลวไหล"เขาถึงกับวางจอกชาลงกับโต๊ะเสียงดังกึกให้รู้ว่าไม่พอใจยิ่ง "ท่านดูเอาเองเถิด"เทพจันทราโบกมือเล็กน้อย ภาพตรงหน้ากลับเป็นท้องฟ้ามืดมิด ดวงดาวประจำกายของเขาเปล่งประกายสว่างสุกใสยิ่งนัก ทุกครั้งดาวดวงนี้มักโดดเด่นอยู่ดวงเดียวไม่มีดาวใดมากรายอยู่ใกล้ หากยามนี้กลับมีดวงดาวสีฟ้าขนาดเล็กสดใสสุกสกาวยิ่งนักมาปรากฏอยู่ข้างๆ "เป็นไปไม่ได้" "ทุกอย่างอยู่เบื้องหน้าแล้ว ท่านมิอาจขัดมติแห่งสวรรค์ได้พะย่ะค่ะ" "ตามเทพดารามาหาข้าจางหย่ง"หลิงไท่นั้นมีชายารองถึงสองคนแต่กลับหามีชายาเอกไม่ เขานึกถึงเด็กหนุ่มผู้ครอบครองวิหคสวรรค์เอาไว้แล้วอยากยกมือกุมหน้าผากตัวเอง นี่มันประจวบเหมาะเกินไปแล้ว เพียงไม่นานร่างเทพเซียนชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ตามหลังด้วยจางหย่ง "ฝ่าบาท" "เป็นเรื่องจริงหรือไม่"เทพดารานั้นจำเป็นต้องรู้ว่าสิ่งที่เจ้าภพถามคือสิ่งใด ทั้งที่เขาเองก็เพิ่งมา เขาเอียงหน้ามองไปยังเทพจันทราเพียงครู่แล้วก็ยกนิ้วขึ้นนับตรวจชะตา "จริงแท้พะย่ะค่ะ บัดนี้เนื้อคู่ของฝ่าบาทปรากฏขึ้นแล้ว"เทพดาราพยักหน

ระหว่างรอจางหย่งที่หายออกไปตามคำสั่งนั้น หลิงไท่กลับเข้าไปยังภัตคารเช่นเดิมเพื่อนั่งรอผู้คน เขานั่งดื่มชาร้อนที่ถูกรินลงจอกอย่างช้าๆ ก่อนยกมันขึ้นจิบแล้ววางจอกชาลง สองมือไพล่หลังเดินออกไปยังระเบียงร้านชั้นสองชมท้องถนนด้านล่างที่คราคร่ำผู้คนด้วยสายตาครุ่นคิด เด็กคนนั้นที่เขาช่วยเหลือขึ้นจากน้ำ เขาเองรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดมากถึงขั้นไตร่ตรองเพราะรู้ดีว่าตนเองนั้นมิได้รู้จักมักคุ้นผู้ใดบนโลกมนุษย์ ที่เขามา ณ ที่แห่งนี้คือการนัดพบปะกับคนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นนับว่าซุกซ่อนตัวจากโลกเทพโลกเซียนมาเนิ่นนานนับหมื่นนับแสนปี แต่เพราะจดหมายที่ส่งมาถึงมือเขา โดยให้จางหย่งเป็นผู้ส่งมอบนั่นต่างหากน่าสนใจยิ่ง เขาหยิบจดหมายที่อยู่ในแขนเสื้อปีกกว้างออกมาอ่านซ้ำอีกรอบ 'จ้าวผู้ครองภพ เนื้อหาใจความยากนักจะเอ่ยถึง ข้าผู้ผ่านกลาเวลามานับแสนกว่าปี บัดนี้มีคำทำนายที่ต้องบอกกล่าวถึงท่าน เกรงว่าสถานที่ไม่ว่าจะเป็นสวรรค์ชั้นเก้า หรือเขตเซียนก็มิอาจจะได้ยินคำทำนายล่วงหน้านี้ ดังนั้นขอท่านจงมาพบข้ายังดินแดนที่ล้วนมีแต่คาวโลกีย์ เพื่อหลีกเลี่ยงการรั่วไหล นามข้า เซียนซิ่ว' นี่ต่างหากที่เขาวิตกกังวล

第3集ปาไช่และอี๋ซูต่างหลบหนีออกจากหมู่บ้านปักษา จริงอยู่ ที่พวกเขาเป็นชาวเผ่าวิหค แต่น่าแปลกกลับไม่สามารถแปลงร่างกลายเป็นนกพิทักษ์ของตนเองได้ จึงทำได้แต่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เมื่อพ้นเขตแล้วพวกเขาดิ่งข้ามเขตเวทมนต์ที่ปกป้องเผ่าวิหคกับโลก มุนษย์เอาไว้ วงเวทย์นี้เผ่ามนุษย์ล้วนมองไม่เห็น จะมีเพียงเผ่าวิหคเท่านั้นที่มองเห็นวงเวทย์สีทองที่วาดเป็นตัวหนังสือคาถาตัวยึกยืออ่านไม่อ่อนนี้ได้ ยกเว้นผู้ปกป้องเวทย์เท่านั้นที่สามารถท่องคาถานี้เมื่อมองเห็นวงเวทย์ขนาดใหญ่แล้วทั้งคู่หลับตาปี๋จับมือกันก้าวช้าๆข้ามผ่านวงสีทองที่เปล่งประกายยามมีสิ่งใดไปรบกวนมันเข้าเมื่อทะลุวงเวทย์ออกไปอีกด้านได้ โดยทั้งคู่ลืมนึกถึงเจ้านกเจ้าปัญหาเสียสิ้น“แกว๊วววกกกก ลืมข้างั้นหรือ เจ้านายข้าลืมเอาข้าข้ามไปด้วยงั้นหรือ ไม่จริง เหตุใดเขาจึงเป็นคนเช่นนี้ไปได้ นี่ข้าถูกลิขิตให้มาพบกับผู้ใดกันแน่ โธ่วาสนาของข้าคงจบเพียงแค่นี้แน่ๆ ท่านหลิงไท่ ข้าจะทำเช่นไรดี”เลี่ยงเฟิ่งรำพึงกับตัวเองด้วยความท้อใจในวาสนานี้"ฮะ..เฮ้ย!"อี๋ซูตกใจร้องเสียงดัง เมื่อตัวเขากับปาไ

第2集ปาไช่มองเจ้านายที่กลายเป็นเพื่อน ด้วยเพราะถูกบ่าวไพร่เลี้ยงดูมาด้วยกันตั้งแต่ยังเล็กเพราะความเอ็นดูปนเวทนาสงสารในโชคชะตาของคนที่เป็นถึงลูกชายของหัวหน้าเผ่า ตัวเขาเองเป็นลูกของบ่าวในนี้เช่นกันแต่กำพร้าพ่อแม่ ดังนั้นทั้งคู่จึงจับคู่กันมาตลอด ตัวเขานั้นสูงใหญ่ด้วยวัยสิบเจ็ด แต่เพื่อนเขากลับดูราวกับเด็กวัยยังไม่พ้นสิบห้าเสียด้วยซ้ำไป ใบหน้าขาวใสเรียวงดงาม เขาลือกันว่าอี๋ซูหน้าเหมือนมารดาของเขายิ่งนัก ยิ่งจุดเด่นคือนัยตาสีสนิมกลมโตนั่น หากได้จ้องลึกลงไปดุจดั่งต้องมนต์แล้วยากจะถอนตัว เรือนร่างเล็กบางปราดเปรียวซุกซนหาเรื่องเจ็บตัวไม่ว่างเว้น หากเอาตัวรอดได้เสียทุกครั้งไป คราวนี้ก็เช่นกันทั้งคู่นั่งใช้กิ่งไม้เรียวยาวตีบนผิวน้ำไปมา สองขาหย่อนลงให้เท้าแช่อยู่ในน้ำ ร้องเพลงกล่อมเด็กด้วยความรื่นเริง"อี๋ซู""หือ?""เจ้ามีอะไรปิดบังข้าหรือไม่""ไม่มี"ปาไช่ใช้นิ้วชี้จิ้มขมับเพื่อนแล้วผลักออกแรงๆ"ยิ่งเจ้ารีบปฎิเสธเช่นนี้แสดงว่ายิ่งมีความลับ เอาล่ะ บอกข้ามาเดี๋ยวนี้"อี๋ซูหน้ามุ่ยจำใจยอมล้วงเอาไข่ออกมาให้ดู ปาไช่ตาโตจ้องเข

"ลำบากพวกท่านจริงๆ ขอให้งานที่ไปทำสำเร็จโดยไวนะขอรับ ปู้เฉินๆ เจ้าไปบอกพ่อครัวให้เร่งหน่อยเถอะไปๆๆๆ "เขาโบกมือไล่คนสนิทให้ออกไปสั่งพ่อครัว จากนั้นก็ผายมือเชื้อเชิญให้ขุนพลฉั่วออกไป"เชิญใต้เท้า"ระหว่างทางเดินขุนพลฉั่วหาได้นิ่งเฉยไม่ สายตาล้วนแต่สำรวจทุกอย่างตามทางเดิน เมื่อคืนเขามาด้วยเร่งรีบและเกิดเรื่องจนมิทันสังเกต แต่พอเช้าแล้วก็มองเห็นภายในโรงเตี้ยมแห่งนี้ ล้วนตกแต่งด้วยรสนิยมดีเยี่ยมและของตกแต่งล้วนแต่มีราคาทั้งสิ้น"เถ้าแก่คงจะมีกิจการหลากหลายเป็นแน่ ดูทีของเหล่านี้ล้วนมีราคาทั้งสิ้น""กล่าวชมข้าเกินไปแล้วขอรับ บ้านข้านั้นมีกิจการหลายอย่างจริงๆ ทั้งโรงเตี้ยม ภัตคาร ผ้าไหม ข้าวสารร้านตั๋วแลกเงินและเครื่องเขียนน่ะขอรับ""อ้อ นับว่าเป็นคหบดีที่มั่งคั่งทีเดียว""ไม่มาก ไม่มาก พวกบ้านข้าล้วนแต่ทำงานหนักตั้งแต่บรรพบุรุษจนถึงรุ่นข้าจึงต้องรักษาทรัพย์สินเอาไว้เพื่อตกสู่ลูกหลานของตระกูล""ดูท่านยังหนุ่มยังแน่น เหตุใดจึงมิเห็นฮูหยินของท่านเลย""อ่าเรื่องนี้ นับว่าข้าด้อยวาสนาแล้วขอรับ ข้ายังมิเจอหญิงใดที่ถูกชะตา จึงทอดเวลาออกไปมิเร่งรีบ""น่าแปลกคิดแปลกดีจริงๆ ความคิดของเจ้านั้นช่างเหมือน

ภาพความทรงจำยังติดตรึงไม่เคยลืมแม้ว่าเวลาจะผ่านมาเนิ่นนานจนถึงสิบเจ็ดปี หลังจากที่เขาหนีกลับไปยังสำนักของอาจารย์ฉงผ่านไปได้เพียงหนึ่งปี เขาก็ออกสืบหาเจ้าของหยกพู่จนรู้ว่าเป็นบุตรของท่านเสนาลู่ ผู้ที่จัดการทุกอย่างภายในราชสำนักเขาพยายามจะเข้าพบแต่ไม่สามารถ เนื่องด้วยในจวนหลังใหญ่คุ้มกันแน่นหนา หลังจากนั้นเรื่อยมาเขาจึงได้ลอบตามดูลู่ฟ่านเสวียนเป็นประจำ ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะทำความรู้จักในนามของ เหวินจื่อหลง ดูทีแล้วเขาทั้งคู่คงยากจะสานสัมพันธ์ต่อกันอย่าว่าแต่เป็นสหายเลย แม้กระทั่งพูดคุยยังยากยิ่งนัก เหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้เขาได้เจอคนผู้นี้โดยบังเอิญ มิมีผู้ล่วงรู้ว่าเขามีจิตปฏิพัทธ์ต่อใต้เท้าลู่ มีเพียงปู้เฉินที่คอยส่งข่าวเกี่ยวกับลู่ฟ่านเสวียนมิเคยขาดยามที่เขาเก็บตัวฝึกฝนเพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งทั้งบู้และบุ๋น เขาเพ่งมองร่างบางที่นอนหงายด้วยท่าทางสบายแล้วอดใจไม่ไหว ประทับรอยสีกุหลาบเล็กๆ ตรงแอ่งลำคอเพื่อเป็นที่ระลึก"คิดถึงมากเจ้ารู้หรือไม่ ดวงใจของข้า"ต่อให้เวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหน ความรักใคร่ผูกพันฝ่ายเดียวของเขาต่อฟ่านเสวียนมิได้ลดน้อยลงเลยสักนิด กลับยิ่งทวีมากขึ้นจนล้นอก ครั้งแรกที่คิ

第 三 章จื่อหลงมองคนร่างบางค่อยๆ กระเสือกกระสนลงจากม้าด้วยความทุลักทุเล เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงได้เร้นกายหายตัวจากไปอย่างเงียบทางด้านหลังของโรงเตี้ยมทำเอาไว้เผื่อเวลาฉุกเฉิน ในเมืองนี้เขาคือเจ้าของกิจการโรงแรมและภัตคารชั้นยอดแถมร้านรับแลกตั๋วแลกเงินที่อยู่ติดกัน สถานที่นั้นยังโอ่อ่าจนเป็นที่เลื่องลือในการทำมาค้าขาย ฝั่งตรงกันข้ามคือหอดนตรี ที่รวมเอาเหล่าสาวงามมากความสามารถในด้านดนตรีมาไว้บรรเลงเพลงโดยไม่มีการซื้อขายทางโลกีย์เด็ดขาด นั่นเพราะทั้งสามแห่งเขาเอาไว้แลกเปลี่ยนจากเงินสกปรกให้กลายเป็นเงินที่ขาวสะอาดนั่นเอง ทุกอย่างจึงถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง"นายท่าน"ปู้เฉินรีบเข้ามาหาทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้น"จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือไม่""เรียบร้อยทั้งหมดแล้วขอรับ ห้องของเสนาฟ่านอยู่ด้านในสุดไม่ปะปนกับผู้ใดทั้งสิ้น""ดีแล้ว เจ้าไปเถอะ อ้ออย่าลืมสั่งอาหารเตรียมเอาไว้ให้เขาด้วย""ขอรับ"ปู้เฉินออกไปแล้ว เขายืนแอบอยู่ตรงมุมระเบียง ด้านในของผ้าม่านสีสวย มองดูเหล่าทหารและขุนพลฉั่วที่กำลังสอบถามฟ่านเสวียนด้วยความเป็น

第 二 章เสียงผู้คนจอแจเดินสวนขวักไขว่ไปมาในกลางเมืองเหลียนอู่มองดูคึกคักยิ่ง เขาเองก็เปิดโรงเตี้ยมที่นี่คนของเขาต่างหอบขนสมบัติมีค่ามารอเอาไว้แล้วในห้องลับ น่าแปลกที่ขุนนางปกครองเหลียนอู่เพิกเฉยต่อชาวบ้านหัวเมืองรอบนอกที่บัดนี้ภัยเกิดแล้งจนไม่สามารถปลูกพืชผักได้แลดูอดอยากยิ่ง หากแต่ในเมืองผู้คนกลับคึกคักสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสไม่มีทุกข์ร้อนใดมาแผ้วพาน เขาถอนใจเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความแตกต่างของผู้คน"นายท่านทุกอย่างเตรียมการไว้หมดแล้วขอรับ""ข้ารู้แล้ว วันนี้เราออกไปชมในตัวเมืองกันเถอะข้ารู้สึกแปลกประหลาด""เรื่องใดหรือขอรับ"ปู้เฉินถามด้วยน้ำเสียงสงสัยขึ้นมาทันที เพราะหากเจ้านายของเขาสงสัยอะไรนั่งแสดงว่ามันจะต้องมีกลิ่นไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ"เจ้าไม่สังเกตหรือว่าเหตุใดคนในเมืองต่างไม่มีทุกข์ร้อน ต่างกับคนตามหัวเมืองอดอยากปากแห้งแร้นแค้นขนาดนั้น""นั่นสิขอรับ ข้าเองก็ไม่ทันคิดให้ถ้วนถี่ ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้คนของเราออกไปสืบสักสองสามคนดีหรือไม่""ไม่ต้อง รอให้พวกเราเอาเงินทองไปแจกชาวบ้านแล้วค่อยสอบถาม""เช่นนั้นพวกเราควรระวัง

第一章"อย่าฆ่าพวกเราเลย พวกเจ้าได้ทรัพย์สินไปจนหมดแล้วปล่อยพวกเราไปเถอะ"เสียงแหบพร่าสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัวและหวั่นเกรงระงมไปทั่ว ขุนนางเฒ่าต่างต้องมานั่งกองกระจุกรวมกันบนพื้นหญ้า มองกองโจรในชุดสีดำนับสิบทยอยกันแบกขนข้าวของเงินทองและผ้าไหมมีค่ามากมายขึ้นบนหลังม้าตัวใหญ่ คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากองโจรนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำมันปลาบสะท้อนกับแสงจันทราที่ส่องประกายลงมาจนเห็นเป็นภาพที่ค่อนข้างชัดเจน ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าคาดสีดำเช่นกัน ทำให้แลเห็นได้เพียงดวงตาสีดำคมเข้ม ทว่าเพียงแค่เห็นเพียงดวงตาก็พอจะเดาได้ว่าคนผู้นี้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยิ่ง อีกทั้งน้ำเสียงยามเปล่งเสียงออกมาฟังดูห้าวหาญและมีพลังยิ่งนัก"จับพวกเขาเปลื้องผ้าออกให้หมด และนำชุดเหล่านั้นกลับไปด้วย"สิ้นคำ เหล่าผู้คนกรูเข้าไปจับชายทั้งหนุ่มแก่แก้ผ้าออกจนเหลือเพียงกางเกงชั้นในสีขาว ขุนนางบางคนกางเกงกลับเป็นดอกไม้สีสดใสเป็นที่ขบขันกับเหล่ากองโจรชุดดำ เสียงหัวเราะขบขันดังก้องไปทั่วทั้งป่า กระทั่งผู้เป็นหัวหน้ากองโจรยกมือห้ามเสียงหัวเราะจึงเงียบลงราวกับไม่มีผู้ใ

"กลัวอะไรกัน ข้ามิใช่คนทำร้ายเจ้าเสียหน่อย"จิ้นหยางเอ่ยปากเสียงเรียบ "มะ..ไม่ใช่เช่นนั้นเพียงแต่ว่า.."ชุนหวงเหลียวมองรอบห้อง คนของเขากลับไม่อยู่ให้เห็น ชุนหวงนิ่วหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ไน่ยไน่ยกับหลี่เจี๋ยล่ะ" "เขาออกไปเอาเทียบยา ยามนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร"จิ้นหยางถามกลับ ..........................................................คนอุ่นเตียง................................................ "สบายดีขอรับเอ่อ..ข้าอยากลุกแล้ว"ชุนหวงใช้ศอกสองข้างเท้ากับที่นอนยันตัวเองลุกขึ้น จิ้นหยางนั่งลงข้างกายใช้สองแขนประคองแขนเรียวพยุงตัวให้ลุกขึ้นอิงอกกว้างของเขาแทน ชุนหวงนึกอึดอัดกับความสนิทสนมที่เขาไม่คุ้นเคยนี้ "ขอบคุณท่านมาก...หากว่าไม่รบกวน ขอข้าลุกจากเตียงได้หรือไม่" "ย่อมได้ๆ"จิ้นหยางสีหน้าเรียบแต่นัยน์ตากลับพราวระยับน้อยนักที่จะได้เห็น "ขอบคุณท่านมาก"ชุนหวงยิ้มน้อยๆ พยายามเบี่ยงแขนออกจากมือหนา แต่เหมือนไร้กำลังได้แต่ปล่อยให้คนจัดการประคองตัวเองลุกขึ้นด้วยความลำบากเพราะไร้เรี่ยวแรง "เรียกข้าว่าจิ้นหยาง"เขาเอ่ยบอกชื่อแซ่ตัวเอง "ข้าชุนหวงขอรับ" "ไพเราะไม่น้อย"ชุนหวงถึงกับทำหน้าไม่ถูกวาจา

"นายน้อย!"ไน่ยไน่ยทำสีหน้าหนักใจ ยิ่งเห็นเหงื่อผุดออกมาเรื่อยๆยิ่งทำให้อดเป็นห่วงคนไม่ได้ หลี่เจี๋ยได้แต่ขบฟันแน่นสีหน้าอึดอัดอยู่คับแน่นในอก จะพูดก็ไม่ได้เพราะนอกฉากคือตนเองเป็นใบ้ จึงจำต้องนิ่งเอาไว้ "เขาเจ็บป่วยหรือไร"จิ้นหยางโบกพัดคราหนึ่งแล้วพับมันวางลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้องแล้วจึงมาหยุดลงตรงกลุ่มคนที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจบนใบหน้า ยิ่งคนชุดขาวใบหน้าซีดเผือดนั่นทำให้เขายิ่งสนใจ "เจ้าค่ะคุณชาย นี่คงเป็นเพราะอากาศเปลี่ยน นายน้อยของเราจึงมิใคร่สบาย"ไน่ยไน่ยย่อเข่าเล็กน้อยตอบ สายตาระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่กล้าละสายตาไปจากนายน้อยของตนเอง "เอายานี่ไป มันเป็นยาชั้นเลิศกินเพียงไม่มีเม็ดก็หาย"จิ้นหยางวางขวดหยกสีขาวขนาดเล็กลงบนโต๊ะ เป็นเสิ่นเล่ยหยิบไปยื่นให้กับหลี่เจี๋ย ทั้งคู่ไม่คิดจะเอาให้ชุนหวงกิน ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาดีหรือร้ายกันแน่ เพียงได้แต่ยิ้มรับไมตรีเท่านั้น จิ้นหยางเองก็ไม่ฝืนเพราะรู้ดีว่าคนกลุ่มนี้ย่อมต้องมิใช่คนธรรมดาแน่นอน "ขอบคุณท่านทั้งสาม แต่นายน้อยของเราเพียงพักซักครึ่งวันก็หายแล้ว มิอาจรบกวนเจ้าค่ะ"ไน่ยไน่ยยิ้มเล็กน้อย หากต้องนิ่วหน้าเมื่อเห็นท่าทีโ

三 เสียงเหล่านกน้อยต่างร้องเพลงขับขานไปทั้งสวนกว้างใหญ่ เหล่าดอกโบตั๋นสีสดแข่งกันชูช่อ กิ่งก้านของดอกท้อสีชมพูสดใสเบ่งบานไปทั่วบริเวณ ทว่าสวนงดงามนี้ไม่รู้ว่าจะทำให้บุรุษในชุดสีดำลวดลายมังกรสีเหลืองที่ยืนมองดอกบัวไหวๆในสระกว้างนั้นเพลิดเพลินตาหรือไม่ ทั้งข้างกายยังมีอีกสองบุรุษที่ยืนนิ่งด้วยความอดทนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าอันหล่อเหลาหากกลับดูกระด้างเย็นชาดูคล้ายเทพเจ้าแห่งสงคราม ยืนเอามือไพล่หลังปล่อยให้หนึ่งในผู้คนรายงานไม่หยุดปาก ราวกับจะเปล่งเสียงแข่งกับเสียงนกที่กำลังขับขานบทเพลงอยู่ได้หรือไม่"อ๋องแปดเคลื่อนไหวได้รวดเร็วปานนั้นแถมไม่รอบคอบ แต่ก็ย่อมต้องมีพิรุธให้ผิดสังเกต"บุรุษที่เอื้อนเอ่ยประโยคแรกน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจจนคนรายงานหยุดเสียงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น"พะย่ะค่ะหวางเย่*"คนหยุดรายงานขานรับ"อี้จาง เรื่องที่เปิ่นหวางให้ไปสืบถึงไหนแล้ว"บุรุษในชุดดำลายมังกรหันกายกลับมาช้าๆ บรรจงวางถ้วยชาลวดลายวิจิตรลงด้วยกิริยานุ่มนวลไม่ติดขัด ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้กลมไร้พนักหินอ่อนในศาลากลางสระบัว ทางเด

二หลังจากที่ทั้งสองสืบเสาะว่าเป็นผู้ใดแอบขึ้นบนหลังคา เพื่อตามสืบข่าวของชุนหวงหรือไม่ แต่กลับไร้วี่แววว่าจะเป็นผู้ใดกันแน่ คนทั้งคู่กลับมาจัดการแต่งตัวให้นายน้อยชุนหวงให้เรียบร้อยเสียใหม่ ดูเหมือนว่าสีขาวจะกลายเป็นสีประจำตัวของเขาไปเสียแล้ว เลยพลอยทำให้ผู้ติดตามทั้งหลี่เจี๋ยและไน่ยไน่ยต้องใส่สีขาวตามไปด้วย เพียงแต่เนื้อผ้าแตกต่างกันเท่านั้นเอง"พู่ขอรับ"ชุนหวงรับพู่หยกมาห้อยข้างเอวด้วยท่าทีปกติ สีหน้าหม่นหมองเขาอยู่ที่นี่ไม่ได้เป็นที่ประจักษ์แน่ชัดว่าตนเองอยู่ในฐานะใด มิใช่บุตรแต่ก็มิใช่คนที่มาทำงานในหอนี้ ฐานะของเขาจึงดูเหมือนดีแต่ก็ไม่ดี หากเขาได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์ผู้ทรงความรู้ ทั้งศิลปะและดนตรีทั้งยังได้ศึกษาตำราเรียนต่างๆ มากมาย หน้าที่ประจำของเขาคือการขับกล่อมบรรเลงเพลงฉินให้ผู้คนที่เข้ามาฟังและคุยกับบรรดาคุณชายทั้งหลายเกี่ยวกับบทกวี เรื่องที่เขาพอใจ ในการดำรงชีวิตอยู่ที่นี้คือคนที่เลี้ยงดูเขาไม่เคยบังคับทางตรงให้ออกมาขับกล่อมดนตรีหรือต้อนรับแขกเหมือนชายคณิกา หอจันทร์ส่องนี้มีทั้งคณิกาหญิงชายและ

一"เจ้าเห็นหรือไม่เขาเป็นบุรุษแท้ๆ แต่กลับงดงามดุจภาพเขียนเทพเซียนของจิตรกรชื่อดัง""ใช่ๆ น่าเสียดายยิ่งนัก ผู้คนต่างร่ำลือกันว่าคุณชายชุนหวงท่านนี้เก่งกาจทั้งศาสตร์และศิลป์ล้วนแต่เป็นที่ต้องการของผู้มีอำนาจเงินทอง""ก็แค่คำร่ำลืออย่างไรเสียชุนหวงคนนี้เป็นแค่นายคณิกาอยู่ในหอจันทร์ส่องเท่านั้น อย่าไปให้ราคาเลย"สามคนที่นั่งดื่มเหล้าเคล้าหญิงงามต่างถกเถียงกันเมื่อเห็นบุรุษในสุดขาวสะอาดตาไปทั้งตัว นั่งเล่นฉินอยู่ด้านหน้าเวทีที่ยกสูงขึ้นมาไม่มาก รอบบริเวณเต็มไปด้วยโต๊ะรายรอบ เสียงอันไพเราะปนเศร้าบรรเลงเพลงล่องลอยไปทั่ว ไม่ว่าชั้นหนึ่งหรือชั้นสองที่ให้สำหรับพ่อค้าวาณิชและเหล่าผู้มีชื่อเสียงเงินทอง มีเบี้ยสูงลิ่วเพียงพอที่จะจ่ายในสถานที่นี้ได้"ไยเจ้าถึงให้ร้ายผู้อื่นเช่นนี้เล่า หากไม่ชื่นชอบก็มิจำเป็นจะต้องเข้ามานั่งในสถานที่นี้ ท่านก็รู้ว่าคุณชายชุนหวงมีกำหนดเวลาที่จะออกมาบรรเลงฉินให้พวกเราฟัง"หนึ่งในนั้นถึงกับโมโหจนหน้าแดง ทั้งที่มาร่ำสุราด้วยกันกลับขัดแย้งกันเสียแล้ว เพียงเพราะชายหนุ่มที่งามล่มเมืองดูราวหยกเนื้อด