บทที่ 3

หลังจากเพื่อนสนิทได้รับใบแจ้งหนี้ ก็ส่งข้อความเสียงหาเขาเป็นชุด

ขอแค่เขายอมกดฟัง ก็จะได้ยินข่าวเหตุเพลิงไหม้ที่เพื่อนสนิทพูดถึงแล้ว

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้กดฟัง

ไม่ว่าเป็นเรื่องหรือใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับฉัน เขาไม่เคยมีความอดทนเลย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉันก็ยังไม่ตอบกลับ เขาจึงรีบโทรไปที่บ้านพักคนชราทันที

"ผมคือเสิ่นตู้อวิ๋น หยุดจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างของแม่ฮั่วฉี่เหยียนเดี๋ยวนี้ แล้วไล่เธอออกไปซะ"

พยาบาลชะงักไป ก่อนเปิดสมุดบันทึกด้วยความไม่แน่ใจ

"คุณหมายถึงคุณแม่ของคุณฮั่วฉี่เหยียนเหรอคะ?"

"ใช่"

"คุณแม่ของคุณฮั่วฉี่เหยียน เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนแล้วนะคะ"

ลมหายใจของเสิ่นตู้อวิ๋นชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

"ฮั่วฉี่เหยียนสอนให้คุณพูดแบบนี้ล่ะสิ? ในบ้านพักคนชราจะมีรถที่ไหนมาชนคน? จะโกหกทั้งทีก็ช่วยเตี๊ยมให้มันสมจริงหน่อย"

"รีบไล่เธอออกไปซะ ผมไม่อยากพูดซ้ำสอง"

ปลายสายตัดไปพร้อมเสียงตู๊ดตู๊ด พยาบาลได้แต่รู้สึกงุนงง

"ก็แม่เธอตั้งใจจะไปร่วมงานแต่งงานของลูกสาว แล้วโดนรถชนตายที่หน้าสถานีดับเพลิงจริงๆ นี่คะ..."

แต่ประโยคนี้เสิ่นตู้อวิ๋นไม่ได้ยิน เพราะเขามัวแต่งานยุ่งกับการเตรียมงานแต่งงานกับจางรั่วหลิน

เพียงเพราะเขาเคยรับปากกับพ่อของเธอไว้ ว่าจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก

และพรวันเกิดที่เธอเคยอธิษฐานไว้ ก็คือการได้แต่งงานกับเขา

เสิ่นตู้อวิ๋นลูบแก้มของเธอแผ่วเบา สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"รั่วหลิน ถึงแม้จะจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับคุณไม่ได้ แต่ผมจะมอบงานแต่งงานที่โรแมนติกที่สุดให้คุณ"

ปลายนิ้วของจางรั่วหลินจิกเกร็งเข้าไปในฝ่ามือ แล้วถามอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ

"ทำไมล่ะคะ... แล้วถ้าเกิดพี่เหยียนเหยียนยอมตกลงหย่าขึ้นมาล่ะ?"

"เธอไม่ทำหรอก"

เสิ่นตู้อวิ๋นตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"และผมก็จะไม่หย่าด้วย ที่ขู่เรื่องหย่าก็แค่ต้องการให้เธอกลับมาปลูกถ่ายผิวหนังให้คุณ"

“ผมกับเธออยู่ด้วยกันมาแปดปี ยังมีความรู้สึกต่อกันอยู่บ้าง เธอดูแลบ้านนี้มานาน ถึงจะไม่ได้สร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน อย่างน้อยก็เหน็ดเหนื่อยและทุ่มเทมาตลอด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันกลับรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ไม่คิดเลยว่า เสิ่นตู้อวิ๋นจะเอ่ยปากออกมาได้ว่ายังมีความรู้สึกให้ฉันอยู่

ความรู้สึกแบบไหนกัน?

คือความเคยชินที่เห็นฉันเป็นของตาย จะเรียกใช้หรือไล่ไปเมื่อไรก็ได้เหรอ?

หรือคือความมั่นใจแบบไม่ใส่ใจ ไม่แยแส เพราะคิดว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันทิ้งเขาไปไหน?

ความรู้สึกของเขามันช่างหรูหราเกินไขว่คว้า และต้องแลกมาด้วยชีวิต

ฉันรับมันไว้ไม่ไหวจริงๆ

จางรั่วหลินกัดริมฝีปากแน่น กว่าจะข่มความริษยารุนแรงในใจไว้ได้ ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างกล้ำกลืน

เมื่อเห็นความผิดหวังของเธอ เสิ่นตู้อวิ๋นกำลังจะเอ่ยปากปลอบ แต่กลับได้รับข้อความสั้นจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์เสียก่อน

"เนื่องจากท่านเป็นผู้ยื่นคำร้องขอหย่าแบบหารครึ่งคิดบัญชีเป็นรายแรก กรณีนี้จะทำการพิจารณาตัดสินอย่างเปิดเผย ท่านยินยอมหรือไม่"

เสิ่นตู้อวิ๋นแทบไม่ต้องคิด ก่อนกดยืนยันทันที

เพราะในสายตาของเขา คนที่เป็นฝ่ายติดค้างและเป็นหนี้ต้องเป็นฉันแน่นอน

ฉันลอยใช้อยู่กลางอากาศ ในใจมีแต่ความขมขื่น อยากห้ามแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่คิดเลยว่า ตายไปแล้วยังต้องถูกประจานต่อหน้าสาธารณชน ถูกตราหน้าว่าเป็นปลิงสูบเลือดสูบเนื้อ

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่มีรายได้จริงๆ ได้แต่หมกมุ่นอยู่กับงานบ้าน

แต่ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันเห็นเพื่อนสนิทส่งข้อความถึงเสิ่นตู้อวิ๋น ซึ่งข้างในนั้นก็เป็นรายการบัญชีเช่นกัน

ทั้งซักผ้า ทำอาหาร ดูแลคนชรา กลับสามารถประเมินคิดเป็นค่าตอบแทนได้ทั้งหมด

นี่มัน... เป็นไปได้ยังไงกัน?

ฉันมองเห็นเนื้อหาไม่หมด จึงหันกลับไปหาเสิ่นตู้อวิ๋น

แต่จู่ๆ จางรั่วหลินก็จูบเขา ทำให้เขาไม่มีเวลาจะเปิดอ่านข้อความเลย

เขาคิดจะผลักเธอออก แต่กลับถูกสวมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

“รุ่นพี่… แค่ครั้งเดียว ขอแค่ฉันได้เป็นของพี่สักครั้งก็พอ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเสิ่นตู้อวิ๋นเต็มไปด้วยความสับสน

แต่ในท้ายที่สุด กำปั้นที่หมั้นเกร็งไว้ก็ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปกอดและนัวเนียไปด้วยกัน

ผ่านไปไม่นาน เตียงคนไข้ก็สั่นโยกอย่างหนัก ฉันมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเคียดแค้นก็ไหลรินออกจากหางตา

เสิ่นตู้อวิ๋น ฉันเข้าใจแล้ว

ที่แท้การทรยศหักหลังก็คือ วิธีที่คุณใช้ตอบแทนความรู้สึกตลอดแปดปีที่ผ่านมานี่เอง