บทที่ 2

ไม่กี่นาทีต่อมา เสิ่นตู้อวิ๋นมองโทรศัพท์ที่ยังคงไม่มีการตอบสนอง ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาบ้าง

เพราะที่ผ่านมา นอกจากทำงานบ้านแล้ว ฉันก็เฝ้ารอให้เขาเรียกหาตลอดเวลา

ครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายโทรหาฉันเอง แต่ฉันกลับไม่ได้รีบตอบกลับทันทีด้วยความสำนึกบุญคุณเหมือนทุกครั้ง

ขณะที่เขากำลังจะโทรไปยืนยันสถานการณ์ไฟไหม้กับหน่วย จางรั่วหลินก็รีบห้ามไว้

"พี่เสิ่นคะ หลังงานมอบรางวัล สายแจ้งเหตุทั้งหมดฉันเป็นคนรับ พี่เหยียนเหยียนไม่ได้โทรมาเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น คิ้วของเสิ่นตู้อวิ๋นที่เคยขมวดด้วยความกังวลก็คลายออกทันที

"เพื่อนที่เธอคบมีแต่พวกรกโลกจริงๆ รู้จักแต่รวมหัวกันโกหกผม!"

พูดจบ เขาแคปหน้าจอการนัดหมายหย่าด้วยความโมโห แล้วเตรียมจะส่งให้ฉัน

แต่ค้นหารายชื่อติดต่ออยู่รอบหนึ่ง ลองหาตั้งหลายชื่อ ก็ยังหาโปรไฟล์ของฉันไม่เจอ

นั่นสิ เขาไม่เคยสนใจจะตอบแชทฉันอยู่แล้ว แม้แต่ชื่อบันทึกก็ยังขี้เกียจจะเปลี่ยน

ตรงกันข้ามกับรุ่นน้องหญิงอย่างจางรั่วหลินของเขา กลับถูกปักหมุดไว้เป็นแชทบนสุดมาตลอด

ในใจเขาเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ปล่อยผ่าน

จางรั่วหลินรีบปลอบเขาด้วยท่าทางแสนเข้าอกเข้าใจ

“รุ่นพี่ ไหนๆ พี่ก็จะหลอกเธอหย่าอยู่แล้ว ทำไมไม่ลองใช้การหย่าแบบชำระบัญชีหารครึ่งดูล่ะคะ!"

“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอก็แค่เป็นแม่บ้านอยู่สบายๆ จะเอาเงินที่ไหนมาคืนพี่ล่ะ ถึงตอนนั้นเธอต้องโผล่มาแน่นอนค่ะ!”

เสิ่นตู้อวิ๋นหูสว่างตาสว่างขึ้นมาทันที รีบเปิดสเตทเมนต์ธนาคารมาทั้งหมด

นอกจากเงินค่าครองชีพเดือนละห้าพันบาทที่เขาให้ฉันแล้ว ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ล้วนหารกันคนละครึ่งทั้งหมด

ค่าอาหารหารครึ่ง ค่าเที่ยวหารครึ่ง ค่าห้องพักหารครึ่ง แม้แต่ค่าถุงยางอนามัยก็ยังหารครึ่ง

ฉันไม่มีงานทำ เงินทั้งหมดก็เป็นเงินที่เขาให้ เมื่อรวมกันแล้วก็ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย

เขาเปิดระบบนัดหมายเวอร์ชันล่าสุด และเห็นตัวเลือกการหย่าแบบหารครึ่งคิดบัญชีอยู่จริงๆ จึงกดขอยื่นเรื่องโดยไม่ลังเล

ไม่นาน โทรศัพท์ก็ได้รับข้อความ

“เนื่องจากระบบนี้อยู่ในช่วงทดลองใช้งาน เมื่อยื่นคำขอแล้ว จะไม่สามารถยกเลิกได้”

“ระบบจะรับประกันความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์ ทรัพย์สินและค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างชีวิตสมรสจะถูกชำระบัญชีจนเสร็จสิ้น”

“หากอีกฝ่ายเสียชีวิต ผู้ที่ติดค้างจะต้องสัมผัสทั้งความทรมานและความทรงจำก่อนตายของอีกฝ่าย”

เสิ่นตู้อวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของจางรั่วหลิน ก็รีบกดตกลงทันที

ข้อแรก เขาคิดว่าฉันไม่มีทางตาย

ข้อสอง เขาคิดว่าต่อให้หย่า ขอแค่เขาเอ่ยปากคำเดียว ฉันก็พร้อมจะแล่นกลับไปเสนอหน้าหาเขาอีกอยู่ดี

เขาส่งใบแจ้งหนี้ให้เพื่อนสนิทของฉันอย่างพอใจ พร้อมสั่งให้ส่งต่อถึงฉันทันที เพื่อใช้เป็นการข่มขู่

จากนั้นก็ดึงจางรั่วหลินเข้ามากอด ก่อนถอนหายใจยาว

“รั่วหลิน ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ถ้าไม่ได้คุณคอยส่งเสียผมแบบไม่เปิดเผยตัวตน ผมคงผ่านช่วงเวลานั้นมาไม่ได้”

"ฮั่วฉี่เหยียนในฐานะภรรยาของผม วันๆ ดีแต่คอยสูบเลือดสูบเนื้อฉัน การได้ปลูกถ่ายผิวหนังให้เธอเพื่อตอบแทนบุญคุณ เธอควรจะรู้สึกเป็นเกียรติด้วยซ้ำ"

จางรั่วหลินกะพริบตาอย่างรู้สึกผิด ก่อนก้มหน้าราวกับกลบเกลื่อนความจริง

“เรื่องแค่นี้เองค่ะ รุ่นพี่เป็นวีรบุรุษในใจฉันเสมอ เพื่อพี่แล้ว ฉันยอมทำทุกอย่างค่ะ”

เมื่อมองดูภาพทั้งสองคนออดอ้อนคลอเคลียกัน ในคอของฉันก็รู้สึกจุกแน่นจนแทบจะอาเจียนออกมา

ทั้งที่ฉันเองก็พยายามประคับประคองครอบครัวนี้อย่างสุดกำลัง แต่เขาไม่เคยมองเห็นเลย

ตอนเป็นแฟนกัน ฉันทำงานวันละห้าอย่าง ถึงจะหาเงินค่าเทอมมาส่งเสียเขาได้

และเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเขา ฉันจึงตั้งใจส่งเงินให้โดยไม่ระบุชื่อ

หลังแต่งงาน ฉันยิ่งสงสารที่เขาต้องเสี่ยงชีวิตในการทำงาน จึงใช้เงินห้าพันบาทอย่างประหยัดที่สุด

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าส่วนกลาง ฉันคำนวณอย่างรอบคอบ

ปีใหม่ เทศกาล วันเกิด ฉันประหยัดแม้กระทั่งเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ

แม้กระทั่งเป็นไข้ก็ยังไม่กล้าไปโรงพยาบาล เพียงเพื่ออยากให้เขาได้กินอาหารเต็มโต๊ะอร่อยๆ หลังเสร็จภารกิจ

วันแล้ววันเล่า ชีวิตของฉันมีแต่เรื่องปากท้องและงานบ้าน

เขาเลยค่อยๆ ลืมไปว่า ฉันยอมทิ้งข้าราชการตำแหน่งการงานมั่นคง เพื่อกลับมาเป็นแม่บ้านให้เขา

สุดท้าย คนที่ได้เครดิตว่าเป็นผู้สนับสนุนเขาโดยไม่เปิดเผยตัวตน กลับกลายเป็นจางรั่วหลิน

และในใจของเสิ่นตู้อวิ๋น ฉันคนที่ยอมเป็นแม่บ้าน ก็เป็นแค่ปลิงที่ไร้ค่าคอยสูบเลือดสูบเนื้อ

ฉันหลั่งน้ำตา ก้มมองนิ้วนางของตัวเอง ตรงนั้นมีรอยที่เด่นชัดยิ่งกว่ารอยไฟไหม้ใดๆ

แหวนหมั้นเงินแท้ที่สวมมาตลอดห้าปีวงนั้น ได้ละลายหายไปในกองเพลิงนานแล้ว

และในยามที่ฉันสิ้นลมหายใจอย่างทรมาน ก็คือความรักอันจอมปลอมและหวานเลี่ยนของเสิ่นตู้อวิ๋น ที่ทิ้งบาดแผลลึกและเจ็บปวดที่สุดไว้ให้ฉัน