MasukShare
บทที่ 4
Bab terbaru
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 9
"สวัสดีครับ ผมเสิ่นตู้อวิ๋น แม่ของฮั่วฉี่เหยียนยังอยู่ที่บ้านพักคนชราไหมครับ?""ช่วยดูแลเธอให้ดีนะครับ เดี๋ยวสายๆ ผมจะไปรับ"การดูแลแม่ของฉันให้ดี เป็นวิธีชดใช้เพียงอย่างเดียวที่เสิ่นตู้อวิ๋นพอนึกออกแต่คำพูดถัดไปของพยาบาล กลับทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย"ฉันเคยบอกคุณไปตั้งแต่ครั้งก่อนแล้วไงคะ ว่าแม่ของคุณฮั่วฉี่เหยียนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว""ไป... ไปไหนแล้วครับ?""เฮ้อ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตไปแล้วค่ะ ตรงหน้าสถานีดับเพลิงนั่นแหละ หัวหน้าทีมเสิ่น ไม่ทราบหรอกเหรอคะ?"โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือ เสิ่นตู้อวิ๋นเหม่อมองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่อยากจะเชื่อว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริงเพื่อนสนิททนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปตบหน้าเขาฉาดใหญ่"เสิ่นตู้อวิ๋น นายมันไอ้สัตว์เดรัจฉาน!"“แม่ของเหยียนเหยียนมีสติปัญญาเทียบเท่าเด็กเจ็ดขวบ เธอไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ยังรู้ว่าต้องช่วยลูกสาว!”“จนวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นใจในกองเลือด เธอยังคิดว่านายจะช่วยเหยียนเหยียน และยังเรียกชื่อนายไม่หยุด!”หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างรุนแรง อยากจะไปหาแม่ของฉันตอนนี้เลยแต่ในเมื่อเสิ่นตู้อวิ๋นอยู่ที่นี่ ฉันก็ไปไหนไ
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 8
คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เสิ่นตู้อวิ๋นเบิกตากว้างขึ้นทันที ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าได้ยินอะไรฮั่วฉี่เหยียนตายแล้วเหรอ? เป็นไปได้ยังไง..."เป็นไปไม่ได้! วันงานแต่งงาน ผมไม่ได้รับสายแจ้งเหตุเพลิงไหม้เลยสักสาย! ฮั่วฉี่เหยียนไม่มีทางตาย!"รองหัวหน้าทีมหัวเราะเยาะออกมา สายตาที่มองหัวหน้าของตนเต็มไปด้วยความดูถูก"ใช่แล้ว คุณไม่ได้รับ แต่รุ่นน้องหญิงสุดที่รักของคุณเป็นคนรับ!” “ขอแค่เธอบอกพวกเราเร็วกว่านี้... แค่เร็วกว่านี้อีกนิด...” ราวกับนึกถึงภาพเหตุการณ์อันน่าพรั่นพรึงขึ้นมาได้ รองหัวหน้าทีมกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวด ฉันมองพวกเขา ก่อนจะก้มสายตาลง นั่นสิ ขอแค่เร็วกว่านั้นอีกนิด บางทีฉันอาจยังรอด แต่เพียงไม่กี่นาทีที่ถูกจงใจถ่วงเวลา กลับทำให้ฉันขาดอากาศหายใจตายท่ามกลางควันหนาทึบ "เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไปมาก ร่างกายเลอะเทอะไปด้วยเลือดและเนื้อไหม้เกรียม คลานมาถึงหน้าประตู แต่สุดท้ายก็ยังหนีออกมาไม่ได้...""ไม่มีใครอดทนได้ถึงขนาดนั้นหรอก เว้นแต่ว่า... เธอจะเป็นคนเป็นแม่"เพื่อนสนิทร้องไห้ไปหยิบใบอัลตราซาวนด์ออกมาจากกระเป๋าไป บนนั้นระบุไว้ว่า ฉันตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 7
อารมณ์ของผู้คนด้านล่างก็ขึ้นๆ ลง ๆ ตามเรื่องราว เมื่อเห็นตัวเลขบนจอ ต่างก็ยอมรับว่าเป็นการคำนวณที่ยุติธรรม เพื่อนสนิทหัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนซักถามต่อ"เสิ่นตู้อวิ๋น หัวหน้าทีมเสิ่น ฉันจำได้ว่าตอนจดทะเบียนสมรส นายเคยบอกว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต” "ที่แท้ การให้เงินเธอแค่เดือนละห้าพันบาท แล้วปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากขมขื่นแบบนี้ มันคือความรักของนายสินะ!""นายดูให้ดีๆ ซะ ว่าหนี้สินที่นายติดค้างเธออยู่ มันคำนวณถูกต้องหรือยัง!"เสิ่นตู้อวิ๋นเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน และก็เป็นเช่นนั้นจริง บนหน้าจอนั้นยังขาดอีกหนึ่งแสนกว่าบาท ถึงจะครบสิบล้านบาทเท่ากับตัวเลขเมื่อครู่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่นระริก"เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้...""สองหมื่นเก้าร้อยสามสิบบาท! ตัวเลขนี้ นายคุ้นเคยบ้างไหม!"น้ำตาของเพื่อนสนิทไหลออกมา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความสงสารที่มีต่อฉัน"ค่าเทอมสามปีของนาย! แปดหมื่นหกพันเจ็ดร้อยเก้าสิบบาททั้งหมดล้วนเป็นเงินที่เธอค่อยๆ ทำงานหามาทีละเล็กทีละน้อยทั้งนั้น!""เพื่อที่จะหาเงินมาให้นาย ภายในครึ่งปีเธอผอมลงไปถึงเจ็ดกิโลครึ่ง!"พูดจบ ภาพของฉันก็
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 6
ผู้คนที่มายืนดูเรื่องสนุกใต้เวทีเริ่มเอ่ยปากบ่น"พวกนี้มันเป็นสิ่งที่หญิงแต่งงานแล้วสมควรทำไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องคิดเป็นเงินด้วย?""ผู้ชายทำงานหาเงินนอกบ้าน ผู้หญิงทำหน้าที่งานบ้านอยู่ในบ้าน นั่นมันเป็นเรื่องควรจะเป็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?"เจ้าหน้าที่คิดบัญชีของสำนักงานทะเบียนราษฎร์ยิ้มแล้วถาม"จ้างแม่บ้านต้องจ่ายเงินไหม?"ผู้คนด้านล่างตอบ“ต้องจ่ายสิ” "จ้างพนักงานทำความสะอาดต้องจ่ายเงินไหม?""ก็ต้องจ่ายเหมือนกัน""จ้างคนดูแลผู้ป่วยต้องจ่ายเงินไหม?"“ก็ต้องจ่ายอีกนั่นแหละ!” "ในเมื่อพวกคุณบอกว่าต้องจ่าย นั่นก็แสดงว่างานเหล่านี้ล้วนมีคุณค่า แล้วทำไมพอแต่งงาน คุณค่าของผู้หญิง โดยเฉพาะคุณค่าของแม่บ้านเต็มเวลา พวกคุณกลับทำเป็นมองไม่เห็นล่ะ?"ผู้คนทั้งงานเงียบกริบในทันที แต่ยังพอได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ แว่วมาจางๆ ไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากที่ไหน หรือมาจากใคร แต่บางที อาจจะมาจากผู้หญิงทุกคนที่ยอมทุ่มเทเสียสละอยู่เงียบๆ ก็เป็นได้ฉันฟังเสียงสะอื้นนั้นแล้ว อยู่ๆ ก็ยิ้มออกมาทั้งที่เจตนาเริ่มต้นในการแต่งงานของฉันกับเสิ่นตู้อวิ๋น ก็เพื่อความสุขแท้ๆแต่สุดท้ายกลับเพิ่งพบว่า ที่แท้คนที
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 5
"เป็นไปได้ยังไง!""ฉันจะไปติดหนี้ฮั่วฉี่เหยียนเยอะขนาดนี้ได้ยังไง! เธอเป็นแค่แม่บ้านธรรมดาๆ แท้ๆ!"“เธออยู่ไหน? ทำไมถึงเป็นเธอที่ขึ้นไปแทน! แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย!” เสิ่นตู้อวิ๋นมองตัวเลขสิบล้านบาทอย่างไม่อยากเชื่อสายตา มันลดลงจนเหลือศูนย์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะดิ่งลงจนกลายเป็นติดลบส่วนตัวเลขติดลบบนหัวของเพื่อนสนิท กลับค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นทีละน้อย จนพุ่งสูงถึงสิบล้านบาทคนที่มายืนดูเรื่องสนุกล่างเวทีเริ่มเอะอะโวยวาย ต่างพากันบอกว่าการที่เพื่อนสนิทขึ้นไปแทนฉันแน่นอนว่าเป็นการโกงจางรั่วหลินถึงกับหยิบขวดน้ำแร่จากพื้น ปาใส่เพื่อนสนิทของฉัน "ระบบเฮงซวยอะไรกัน ที่แท้ก็เอาไว้หลอกคน! ให้ฮั่วฉี่เหยียนออกมาใช้หนี้นะ!” “ใช่! ใช้หนี้! ใช้หนี้!” ผู้คนรอบข้างต่างตะโกนตามกัน ขวดน้ำพุ่งตรงไปหาเพื่อนสนิท ฉันรีบเข้าไปยืนบังโดยสัญชาตญาณ แต่ทำได้เพียงมองมันทะลุผ่านร่างของตัวเอง โชคดีที่รองหัวหน้าทีมฉินเฟิง ปรากฏตัวขึ้นและช่วยรับขวดน้ำไว้ "ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"เพื่อนสนิทส่ายหน้าทั้งสองหันกลับไปมองจางรั่วหลินด้วยความโกรธแค้น แต่เธอกลับยังมีสีหน้าภาคภูมิใจ เจ้าหน้าที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ออกม
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง บทที่ 4
หลังผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อน จางรั่วหลินก็เหนื่อยจนหลับไปไม่รู้เพราะอะไร อยู่ๆ เสิ่นตู้อวิ๋นก็เกิดนึกถึงเมียร่วมทุกข์ร่วมสุขอย่างฉันขึ้นมาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ไล่ค้นหารายชื่อติดต่อทีละชื่อเมื่อเห็นข้อความประจำตัวว่า “รักเสิ่นตู้อวิ๋นตลอดไป” เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนส่งข้อความหาฉันราวกับกำลังสงเคราะห์"เลิกงอแงได้แล้ว ผมไม่เอาเงินคืนจากคุณจริงๆ หรอก ขอแค่ยอมปลูกถ่ายผิวหนังให้รั่วหลินก็พอ""เธอยังเป็นเด็กสาวอยู่ ถ้ามีแผลเป็นแล้วจะแต่งงานออกไปได้ยังไง? รีบกลับมาซะ ผมรอคุณอยู่ที่โรงพยาบาล"แต่หน้าจอโทรศัพท์สว่างแล้วก็ดับ ดับแล้วก็สว่าง กลับไม่มีข้อความตอบกลับจากฉันเลยแม้แต่ข้อความเดียวเขาระบายอารมณ์ด้วยการก้มลงจูบแก้มจางรั่วหลินฉันฝืนยิ้มบางๆ ทั้งรู้สึกน่าเวทนา และในขณะเดียวกันก็รู้สึกโชคดีสิ่งที่น่าเศร้าก็คือ ฉันคนเดิมผู้โง่เขลาในอดีต คงจะดีใจจนเนื้อเต้นและรีบตอบกลับไปจริงๆไม่มีวันคิดเลยว่า ความอ่อนโยนที่เขามีให้เป็นครั้งคราว แท้จริงแล้วเกิดจากความรู้สึกผิดหลังนอกใจ ส่วนสิ่งที่โชคดีก็คือ... ฉันลูบท้องที่ราบเรียบของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียว
Anda juga akan menyukai
สุดปลายของหมอกขาว ไม่มีผู้ใดกลับมา
เค้กครีมเผือก6.8K Dibacaหลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่
หรงเซิง20.7K Dibacaข้ามพันธนาการรัก สู่ชีวิติใหม่
ใบไม้16.9K Dibacaความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน
หยวนเจิน11.0K Dibacaเพื่อนวัยเด็กที่แอบรัก ดันอยากเป็นแฟนฉัน
สตาร์ส966 Dibacaยามเย็นแห่งบั้นปลาย
บัณฑิตหนานจิง2.7K Dibacaห้วงรักในรอยน้ำตา
เจ้าปลาตัวน้อย1.3K Dibacaเจ้าสาวผู้เดินจากไป
นิรนาม958 Dibaca
