เจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า

เป็นแฟนกันมาเจ็ดปี จี้สวินไม่เคยยอมให้ฉันแตะต้องคอมพิวเตอร์ของเขาเลยครั้งนี้เขาไปทำงานต่างเมือง แต่ลืมปิดคอมพิวเตอร์ไว้ตอนที่ฉันกำลังทำความสะอาดห้องทำงาน ก็บังเอิญเห็นหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา[พี่จี้ วันนี้พี่จัดงานแต่งงานกับโม่ลี่ที่สวิตเซอร์แลนด์จริง ๆ เหรอ][ถึงจะไม่ได้จดทะเบียนสมรส แต่พี่ไม่กลัวว่าถ้าหลินหว่านรู้เข้าแล้วจะอาละวาดใส่พี่หรือไง][กำหนดวันแต่งงานของพวกพี่ในประเทศเหลืออีกแค่สามวันสุดท้ายแล้วนะ][พี่ดึงสติหน่อยเหอะ!]เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่เด็กของจี้สวินกำลังเค้นถามเขาในโปรแกรมแชตฉันเอามือยันโต๊ะทำงานไว้ เกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปหลีโม่ลี่ ก็คือรักแรกในวัยสิบแปดปีของจี้สวินต่อมาเพราะอยู่คนละเมือง ทั้งคู่จึงเลิกรากันไปจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาแปดปีแล้วจะเป็นไปได้ยังไง ที่จี้สวินจะไปจัดงานแต่งงานกับเธอในเวลาที่เราใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้วหลังมือกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา ฉันจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตตาไม่กะพริบ อยากรู้ว่าจี้สวินจะตอบกลับมาว่ายังไงจี้สวินตอบกลับเร็วมาก[เรื่องจริง ฉันมีสติดี][นี่เป็นสัญญาตอนฉันกับโม่ลี่อายุสิบแปด เธอขอร้องฉันแค่เรื่อ

พอเขาพูดถึงตรงนี้ ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านข้าง"อาสวิน นายช่วยดูให้หน่อยสิว่าแหวนเพชรฉันหลวมหรือเปล่า"จี้สวินเอียงหน้าตอบรับคำหนึ่ง "แป๊บหนึ่ง"เขากลอกสายตากลับมามองฉันอีกครั้ง"หว่านหว่าน เธอมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะวางสายก่อนนะ"ฉันลดสายตาลง มองผู้ชายในหน้าจอ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "จี้สวิน นายอยากแต่งงานกับฉันจริง ๆ หรือเปล่า"จี้สวินชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะออกมา"แน่นอนสิ พวกเราอยู่ด้วยกันมาเจ็ดปีแล้วนะ "ชีวิตคนเราจะมีเจ็ดปีสักกี่ครั้ง ฉันก็ต้องอยากแต่งงานกับเธออยู่แล้ว"ฉันพยักหน้านิ้วมือหยุดค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกลุ่มครอบครัวของจี้สวินเมื่อสามนาทีก่อน ฉันพิมพ์ข้อความไว้แถวหนึ่ง [จากการปรึกษาหารือของทั้งสองฝ่าย งานแต่งงานที่กำหนดไว้ในวันมะรืนนี้ขอยกเลิก]ตอนนั้นฉันยังอยากจะไว้หน้าเขาอยู่บ้างแต่ตอนนี้ ฉันลบมันออกทีละตัวอักษร"เข้าใจแล้ว"วันต่อมา ฉันส่งกระเป๋าเดินทางกลับบ้านเกิดแม่ของจี้สวินโทรศัพท์เข้ามา"หว่านหว่าน เที่ยงนี้มาทานข้าวที่บ้านสิ อาสวินกลับมาแล้วนะ"อีกฝ่ายชะงักไป หัวเราะแล้วพูดเสริมอีก"เขายังพาเพื่อนอีกคนมาด้วยนะ ชื่อหลี

วินาทีที่ประตูถูกผลักเปิดออก เรือนหอกลับเงียบสงบราวกับซากปรักหักพังไม่มีตัวอักษรมงคลสีแดงไม่มีลูกโป่งไม่มีดอกไม้สดและเทียนหอมที่ฉันอดนอนเพื่อเลือกสรรอย่างดีแม้แต่ตู้เสื้อผ้าก็ยังว่างเปล่าเหลือแค่โต๊ะน้ำชากลางห้องรับแขก และแหวนหมั้นวงหนึ่งที่วางอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโต๊ะจี้สวินยืนอยู่ตรงประตู ในมือยังคงถือช่อดอกไม้สำหรับเจ้าบ่าวรอยยิ้มบนใบหน้าของค่อย ๆ แข็งค้าง ญาติพี่น้องด้านหลังรู้ตัวก่อน"นี่มันเกิดอะไรขึ้น""เจ้าสาวล่ะ?""ไหนบอกว่าแปดโมงจะมารับเจ้าสาวไง ทำไมคนถึงไม่อยู่""บ้านหลังนี้ทำไมเหมือนถูกย้ายของออกไปหมดแล้ว"กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวก็ตกตะลึงไปเหมือนกันมีคนถามเสียงเบา ๆ"จี้สวิน นายทะเลาะกับหลินหว่านเหรอ""ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนสถานที่กะทันหันหรอกนะ""นายพูดอะไรหน่อยสิ"จี้สวินเหมือนกับไม่ได้ยินเขาเดินผ่านทุกคนไป ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้องรับแขกพื้นรองเท้าเหยียบลงบนพื้นห้องที่ว่างเปล่า ส่งเสียงดังขึ้นเบา ๆแต่เสียงนั้นกลับเหมือนกำลังกระแทกเข้าที่หัวใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าหวังฮ่าว เพื่อนสนิทวัยเด็กของจี้สวินยืนอยู่ท้ายสุดของฝูงชนพอเขาเห็นภาพนี้ สีหน้าก็เ

ใต้ภูเขาหิมะท่ามกลางมวลดอกไม้สวยสดพวกเขาเหมือนกับคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลาไม้อย่างแท้จริงนักข่าวถาม "ทำไมถึงเลือกจัดงานแต่งงานที่สวิตเซอร์แลนด์ครับ"จี้สวินตอบว่า"เพราะภรรยาของผมชอบครับ"ในห้องรับแขกเงียบกริบเหมือนป่าช้าจากนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ระเบิดออกมา"บ้าไปแล้วแน่ ๆ !""นี่มันไม่เท่ากับจดทะเบียนซ้อนหรอกเหรอ""ถึงยังไม่จดทะเบียนก็น่าขยะแขยงอยู่ดี!""พรุ่งนี้จะแต่งงานในประเทศ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนดันไปจัดงานกับรักแรกก่อนเนี่ยนะ""ถ้าหลินหว่านรู้เรื่องแล้วไม่หนีไปก็แปลกแล้ว!"ลุงใหญ่ของจี้สวินหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่าจี้สวินอย่างโกรธจัด"เหลวไหล! แกทำตระกูลจี้พวกเราขายหน้าหมดแล้ว! ถ้าแกไม่อยากแต่งงานกับหลินหว่าน ก็บอกตั้งแต่แรกสิ! ลูกสาวบ้านอื่นเขาคอยดูแลแกมาเจ็ดปี แกย่ำยีเธอแบบนี้ได้ยังไง"จี้สวินขยับริมฝีปาก แต่กลับพูดไม่ออกสักคำเดียวหลีโม่ลี่สีหน้าซีดเผือด ยังคิดจะแก้ตัวต่อไป"มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พวกเราก็แค่ทำตามสัญญาตอนวัยรุ่นให้สำเร็จเท่านั้นเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายพวกเขานะคะ ฉันก็แค่..."ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของจี้สวินหัวเราะเยาะ"เ

"เธอคืนแหวนให้ผมแล้วเธอไม่ต้องการผมแล้ว"วิดีโอตัดจบลงตรงนี้ฉู่เหยาส่งข้อความมาหาฉัน[สะใจชะมัด][แต่ว่าหว่านหว่าน เธอไม่คิดจะคุยกับเขาให้รู้เรื่องจริง ๆ เหรอ]ฉันมองโทรศัพท์อยู่นาน ก่อนตอบเธอ[ไม่จำเป็นหรอก]ความสัมพันธ์เจ็ดปี ใช่ว่าจะไม่มีอะไรจะพูดเพียงแต่คำพูดทั้งหมดที่ควรพูด ได้พูดไปหมดแล้วในความผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วนเขาไม่ได้ฟังงั้นฉันก็จะไม่พูดอีกแล้ววันแรกที่ยกเลิกงานแต่งงาน ฉันนอนหลับไปสิบชั่วโมงตอนที่ตื่นขึ้นมา แสงแดดส่องอยู่ที่ปลายเตียงแม่ของฉันกำลังนั่งปอกแอปเปิลให้ฉันอยู่ข้าง ๆเธอไม่ได้ถามฉันว่าทำไมจู่ ๆ ถึงกลับบ้าน และไม่ได้ถามว่าทำไมงานแต่งงานถึงยกเลิกแม่แค่หั่นแอปเปิลเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วยื่นให้ฉัน"กินอะไรหวาน ๆ หน่อยสิ"ฉันปวดจมูกขึ้นมาเลย น้ำตาแทบจะร่วงออกมาหลายปีมานี้ ฉันให้ความสำคัญกับจี้สวินมากเกินไปสำคัญจนพอถึงเทศกาลก็ต้องถามเขาก่อนว่าว่างไหม สำคัญจนพอเงินเดือนเข้าก็คิดแต่ว่าจะซื้ออะไรให้เขา สำคัญจนแค่แม่ของเขาพูดไม่พอใจคำเดียว ฉันก็ทบทวนพิจารณาตัวเองไปสามวันสามคืนฉันนึกว่าการรักใครสักคน คือการลดคุณค่าตัวเองลงทีละนิดต่ำต้อยจนแทบ