chapter 15

“แม่รู้แล้ว”

“ท่านบอกลูกน้องด้วยนะท่านรองแม่ทัพ ให้คอยดูแลช่วยเหลือแม่ข้า อย่าให้แม่ข้าต้องเหนื่อย มิเช่นนั้นข้าจะให้ท่านแม่ทัพเอาเรื่องพวกเจ้า!”

“เจ้าคิดว่าทำได้ รู้หรือไม่ บ้านมีกฎบ้าน ทหารก็มีกฎของทหาร”

“ก็พอรู้นิดหน่อย แต่ท่านควรจะรู้นะท่านรองแม่ทัพ...ผักพวกนั้นเป็นอาหารและวัตถุดิบที่ใช้ผสมทำยารักษานายของท่านให้หาย หากดูแลมันมิดี เติบโตไม่ทันท่วงที นายของท่านนั่นแหละที่จะมีปัญหา” เอาสิ...ศึกนี้ใครมันจะเป็นฝ่ายมีชัย

“มิต้องห่วง ข้าจะเป็นคนคอยดูแลท่านแม่เจ้าให้เอง”

“รับปากแล้วทำมิได้ ท่านก็เป็นลูกเต่า”

“เอ้อร์เอ๋อร์”

หากเก้าเทียนรุ่ยเลือกที่จะมิสนใจคำตักเตือนของท่านแม่และยังส่งยิ้มออดอ้อนไปอีก “หากมิเป็นการรบกวนท่านรองแม่ทัพจนเกินไป...ช่วยนำถังอาบน้ำพร้อมกับน้ำที่ต้มพออุ่นมาให้ข้าด้วยนะขอรับ”

หากจำมิผิด มีบางตัวยาที่เผลอหยิบมาโดยมิตั้งใจเมื่อวันไปหาซื้อยากับรองแม่ทัพยังอยู่ในกระเป๋าย่าม ตอนนี้ท่านแม่ทัพเริ่มจะรู้สึกตัวแล้ว เขาควรเร่งฟื้นฟูร่างกายเพิ่มเติม

“เจ้าคิดทำสิ่งใด”

“ในเมื่อท่านมอบอำนาจในการรักษาท่านแม่ทัพให้ข้าแล้ว...ข้าจะทำสิ่งใดเพื่อให้นายของท่านหาย มันก็ล้วนขึ้นอยู่กับข้ามิใช่หรือ ท่านมีหน้าที่เพียงแค่ ทำตามที่ข้าต้องการมิใช่หรืออย่างไร” หากบอกเรื่องที่เขาตั้งใจจะทำให้รองแม่ทัพหน้าตายได้รู้ เขาได้อับอายจนมิรู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่ เรื่องนี้ต้องปกปิดเป็นความลับอย่างที่สุด!

“อ๋อ...ถังใหญ่ ๆ ที่พอจะนั่งได้สองคนนะ”

คอยดูนะ การรักษาครั้งนี้เสร็จสิ้นลงเมื่อใด เขาจะเรียกค่าเสียหายให้ได้เป็นหลายร้อยตำลึงทองเลย!

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่...เก้าเทียนรุ่ยมองไปยังคนบนเตียง คิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะพาอีกฝ่ายมาลงถังได้โดยไม่ต้องพึ่งพาทหารที่อยู่ด้านนอก

แม้ว่าท่านแม่ทัพจะนอนเป็นผักมิไหวติง หากถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นบุรุษที่ทั้งสูงและใหญ่ ต่างจากตัวเขาที่เป็นเพียงบุรุษร่างเล็ก เพรียวและบาง การจะพยุงอีกฝ่ายที่มิได้สติมาลงถังน้ำ...ดูไปแล้วก็ยากมิน้อย

“ท่านนะ รีบฟื้นมาได้แล้ว...ภาระจริง ๆ เลย” เก้าเทียนรุ่ยบ่นพึมพำ ที่ผ่านมาคนที่เขาให้การช่วยเหลือ ให้ผักหญ้าไปกิน จะได้ช่วยไม่ให้ตนเองเจ็บป่วยหนักหนาสาหัสจนต้องใช้ระยะเวลาที่ยาวนานในการรักษา แม้อีกฝ่ายจะฟื้นแล้ว เขาก็ยังมิมั่นใจเลยว่าจะหายเป็นปกติหรือไม่ แต่...ขอให้ฟื้นมีสติมาก่อนเถอะ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ค่อยคิดต่อไป

“ท่านช่วยให้ความร่วมมือกับข้าด้วยนะ” เก้าเทียนรุ่ยจับเอาสองขาของท่านแม่ทัพให้ห้อยลงมาเท้าแนบกับพื้น ก่อนจะทั้งผลักและดันกายใหญ่ให้ลุกขึ้นนั่ง หากเพราะยังเป็นคนป่วยที่มิได้สติ การจะทำให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งนั้นเป็นไปได้ยาก กว่าจะทำให้อีกฝ่ายนั่งเอนตัวอิงกับร่างผอมบางของตนเองได้ ก็ทำเอาเขาถึงกับได้เหงื่อและเหนื่อยหอบเลยทีเดียว

“ท่านนี่นะ...กินอะไรเข้าไปหนักหนา ทำไมตัวถึงได้หนักแบบนี้”

ปากก็บ่น มือก็จัดการถอดเสื้ออีกฝ่ายจนเหลือเพียงแค่...ผิวกายสีน้ำตาลอ่อนค่อนไปทางเหลืองที่บนแผ่นหลังเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผลทั้งเก่าและใหม่ที่ทำให้ใจรู้สึกมิดี มิว่าใครต่างก็รักชีวิตของตนเองทั้งนั้น มิได้อยากที่จะห้ำหั่นหรือทำร้ายใคร หากความเป็นจริงแล้วใครแข็งแกร่งกว่าคนนั้นก็จะอยู่รอด

“ตอนบาดแผลพวกนี้เกิดขึ้น ท่านคงจะเจ็บน่าดู” เก้าเทียนรุ่ยเผลอกล่าวขณะวางมือบนผิวเนื้อพลางลูบไล้ไปตามบาดแผลที่มิได้รับการรักษาให้ดี จนเกิดเป็นแผลเป็นบ้างก็ลึกบ้างก็ตื้น

มิใช่สิ...ตอนนี้เขาควรรีบพาท่านแม่ทัพไปลงถังแช่น้ำยาสมุนไพรมิใช่เวลาที่จะมาสงสัยว่าแผลใดเกิดจากที่ไหน ไปมีเรื่องกับผู้ใดมา

“ถึงท่านจะยังมิได้สติ แต่ข้าขอร้องละนะ...ช่วยทำตัวให้เบา ให้ความร่วมมือให้ข้าพาท่านไปถึงถังน้ำเร็ว ๆ หน่อยนะ” เก้าเทียนรุ่ยค่อย ๆ ประคองร่างสูงใหญ่เอาไว้ขณะก้าวลงจากเตียงแล้วจับแขนกำยำมาพาดบนบ่าให้ร่างแกร่งเอนอิงลงมาเพื่อจะได้พาอีกฝ่ายไปแช่ในน้ำที่มียาสมุนไพรผสมไว้ ทว่า...

เคยดูทีวีผ่านตามาบ้าง ฉากที่คนตัวเล็กโอบประคองคนตัวใหญ่ อย่างนางเอกตัวเล็กนิดเดียวพาพระเอกที่ตัวใหญ่กว่ามากที่เมามิได้สติไปนอนบนเตียง ก็เห็นว่ามันมิได้ยากอะไรเลยสักนิดและยังจะได้ผลดีด้วยนี่น่า แล้วทำไมเวลาเขาทำมันถึงได้เป็นแบบนี้กันล่ะ...

“เป็นความผิดของท่านนั่นและที่ตัวหนักเกินไป” 

เก้าเทียนรุ่ยได้บ่นงึมงำใส่คนที่ยังมิยอมฟื้นมาเสียที ทว่า...เขาก็รู้สึกว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างที่แปลก ๆ อยู่นะ ทำไมคนที่ยังมิฟื้นถึงได้ทำตัวเหมือนกับว่าทิ้งน้ำหนักลงมายังตัวเขาเสียมากมายจนเกือบจะทำให้เซและล้มลง

“หากท่านมิยอมช่วยให้ข้าพาไปยังถังน้ำเพื่อแช่สมุนไพรง่าย ๆ น่ะ ข้าจะ...จะกลิ้งท่านไปแทน” เก้าเทียนรุ่ยเอ่ยด้วยความหงุดหงิด เขาเริ่มต้นประคองท่านแม่ทัพให้เดินไปที่ถังน้ำด้วยแรงทั้งหมดที่มี หากยังมิทันจะก้าวเดินเลยด้วยซ้ำ เขาก็รับน้ำหนักที่ทิ้งลงมามิไหว เลยต้องปล่อยให้ร่างสูงใหญ่ล้มลงไปบนเตียง โดยมีตัวเขานอนทับอยู่ด้านบน

“นี่ท่าน!...ข้าโกรธท่านแล้วนะ ถ้ายังจะมิช่วยกันอีก...ข้าจะกลิ้งท่านไปจริง ๆ ” เก้าเทียนรุ่ยขู่ไปเสียงเข้ม หากชักช้าไป...น้ำจะเย็นจนยาใช้มิได้ผลนะสิ

เขาจะทำอย่างไรดี!

อ๋อ...ใช่แล้ว หากให้ท่านแม่ทัพขึ้นหลัง ถึงร่างของเก้าเทียนรุ่ยจะเล็กกว่ามาก หากก็น่าจะได้ผลอยู่ มิลองก็มิรู้…

เก้าเทียนรุ่ยรีบเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของท่านแม่ทัพที่ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่งและตาก็ยังปิดอยู่ แต่มิรู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าถูกจ้องมอง!   

ก็ไม่นี่น่า...ท่านแม่ทัพยังมิได้สติสักหน่อย สงสัยว่าเขาจะคิดมากเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ เก้าเทียนรุ่ยส่ายศีรษะขณะหันกายและย่อลงพร้อมกับนำเอาสองแขนกำยำมาพาดบนไหล่ก่อนที่เขาจะยืดตัวขึ้น