chapter 16

“คนอะไรจะหนักขนาดนี้เนี่ย” เก้าเทียนรุ่ยอดบ่นมิได้ เพราะน้ำหนักที่ทิ้งลงมาทำให้เขายืดตัวแทบมิขึ้น สองขาก็สั่น หากเพียงแค่ลมหายใจมิทันจะหมด ความหนักที่เจอก็ลดน้อยลงไปและยังจะพาท่านแม่ทัพไปที่ถังน้ำได้โดยง่ายอีกด้วย

“หากมิคิดว่าคนข้างนอกจะรีบเข้ามาจับกุมข้านะ ข้าจะปล่อยให้ท่านล้มคะมำหัวจุ่มลงไปในถังน้ำอุ่นผสมยาไปเลย” หากสิ่งที่เขาทำได้นะหรือ พยายามประคองร่างที่สูงเพรียวเอาไว้ ขณะเดียวกันก็พยายามยกขาของอีกฝ่ายให้เข้าไปอยู่ในถังน้ำอุ่นผสมยาที่กว่าจะเสร็จ ก็ทำเอาเก้าเทียนรุ่ยถึงกับได้เหงื่อ

จัดให้อีกฝ่ายแช่น้ำอุ่นผสมยาสมุนไพรพร้อมกับจัดท่าทางให้ท่านแม่ทัพจมอยู่ในน้ำยามากที่สุดได้แล้ว เก้าเทียนรุ่ยก็ยืนหายใจหอบแรงอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

จุ่มมือลงไปในน้ำก็เห็นว่าสำหรับท่านแม่ทัพใหญ่คงจะกระตุ้นเลือดลมให้ไหลเวียนได้ดี หากสำหรับตัวเขาแล้วมันร้อนไปสักเล็กน้อย หากทำอย่างที่คิดไว้ตอนแรก ลงแช่สมุนไพรเพื่อช่วยนวดกระตุ้นร่างกายให้อีกฝ่ายคงจะ...มิไหว จะใช้มือตักน้ำมาราดรดบนไหล่ แผ่นหลังและหน้าอกบางส่วนอาจจะทำให้มือมีปัญหาได้ น่าจะต้องใช้ผ้าผืนเล็กมาช่วย คิดได้อย่างนั้นก็รีบไปค้นหาผ้าที่พอเหมาะมือและไม่อุ้มน้ำไว้มากเกินไปมาจุ่มน้ำอุ่นผสมยาในถังแล้วโปะไปบนร่างกายของท่านแม่ทัพ

“ข้ามาอยู่ที่นี่ก็...เจ็ดวันแล้วนะ ในหนึ่งวันหากข้ามิไปดูลูกน้องของท่านพรวนดิน รดน้ำผักที่ข้าต้องเป็นคนปลูกเอง...ก็ต้องไปหาซื้อยามาต้มให้กับท่านดื่มและก็อยู่แต่ในห้องนี้กับท่านโดยมีรองแม่ทัพและคนของท่านคอยจับตามองอยู่ตลอดเวลา คิดถึงท่านแม่ก็ไปหามิได้ ท่านรู้บ้างไหมว่าข้าเหงาแค่ไหน นี่หากท่านยอมฟื้นมาทะเลาะกับข้าบ้าง มิดีหรืออย่างไร มันแต่นอนอยู่นั่นแหละ นี่หากข้ากับท่านแม่ถูกคนพวกนั้นรู้เข้า ใคร...ใครหน้าไหนจะช่วยปกป้องพวกข้าฮึ”

มิรู้ทำไมเขาถึงคิดว่าสตรีนางนั้นจะมิเชื่อว่าเก้าเทียนรุ่ยกับมารดาสิ้นชีพแล้ว อาจเป็นเพราะคำกล่าวที่...หากยังมิตายก็ต้องเห็นหน้า ตายก็ต้องเห็นศพก็เป็นไปได้ อีกทั้งความแน่นอนคือความมิแน่นอน แม้ทุกครั้งที่ทำการรักษาผู้คน จะปกปิดชื่อแซ่ของตนเองกับท่านแม่เอาไว้ แต่ใครจะไปรู้ได้ละว่า สิ่งที่ปกปิดไว้จะเป็นความลับได้ตลอดไป หากเมื่อใดที่เขารักษาท่านแม่ทัพเป็นผลสำเร็จ...ย่อมมิอาจปกปิดชื่อเสียงที่มีได้ ถึงตอนนั้นก็มิอาจทำอย่างที่คิดได้แล้ว มินานสตรีนางนั้นก็จะต้องรู้และตามหาตัวจน

“ข้ากล่าวผิดไปแล้ว...ข้ามิได้หวังให้ท่านช่วยเหลือจริง ๆ หรอกนะ หากเพียงแค่อยากให้ท่านรีบฟื้น ท่านรู้ไหมว่าท่านเป็นที่รักของผู้ใดบ้าง มีแต่คนอยากให้ท่านฟื้นมาทั้งนั้น ท่านจะทอดทิ้งพวกเขาให้ต้องทนทุกข์กับการรอคอยจริงหรือ รู้ไหมว่าทหารที่อยู่ด้านนอก ก็มีบ้างนะที่หลุดปากกล่าวออกมาว่าท่านเข้มงวดและเด็ดขาดมาก มีหลายอย่างที่พวกเขาคิดว่าท่านทำเกินไป หากก็มีมิน้อยที่กล่าวว่า ท่านเป็นคนยุติธรรม เมื่อมีคนทำผิด ท่านมิสนใจว่าคนผู้นั้นเป็นลูกหลานผู้ใด มีฐานะและยศถาบรรดาศักดิ์แค่ไหน เมื่อทำผิดต้องรับโทษทัณฑ์”

หากเรือนของท่านแม่มีคนเช่นนี้บ้างก็คงจะดี เขากับท่านแม่จะได้มิต้องตกระกำลำบากเช่นนี้ แต่ก็นะ...มิมีใครกำหนดสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้

“ตอนนี้...พวกเขาเสียขวัญเสียกำลังใจ ท่านเป็นนายของพวกเขา ท่านจะทอดทิ้งพวกเขาได้ลงคอเชียวเหรอ” ที่กล่าวออกไปก็มิรู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่านะ หากคิดว่าการชวนอีกฝ่ายที่ยังคงหลับมิได้สติอยู่พูดคุยบ้าง จะช่วยไปปลุกคนขี้เซาให้รีบตื่นขึ้นมา มีเรื่องอีกมากมายที่เขาอยากจะนำมาบอกเล่าให้อีกฝ่ายได้ฟัง หากคงต้องรอแช่สมุนไพรในครั้งต่อไปแล้วล่ะ ด้วยว่าตอนนี้น้ำยาในถังมันเริ่มเย็นแล้วควรนำคนป่วยขึ้นไปนอนพัก

“น้ำเริ่มจะเย็นแล้ว เอาไว้ข้าค่อยหาเรื่องอื่นมาเล่าให้ท่านฟังอีกนะ” แต่เฉพาะตอนที่ท่านแม่ทัพยังมิฟื้นนะ “ตอนนี้ร่างกายท่านได้ยาช่วยกระตุ้น ทำให้เลือดลมในกายที่มันติดขัดอยู่ไหลเวียน หากหลังจากนี้...คงมิมีใครช่วยท่านได้แล้วนอกจากตัวท่านเอง”

สมุนไพรที่แช่และผักที่ทำหน้าที่ราวกับเป็นยารักษาที่เขาปรุงให้กินเข้าไป อย่างไรก็เพียงแค่กระตุ้นและทำการซ่อมแซมรักษา หากนั่นมิใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด เก้าเทียนรุ่ยคิดว่าเหตุที่ท่านแม่ทัพยังมิฟื้น ก็เนื่องมาจากใจที่คงจะยังมิพร้อมที่จะตื่น มิรู้ว่าได้ไปเจอเรื่องหนักหนาอะไรขึ้นมา ถึงได้หมดใจจนมิยอมตื่นมาเช่นนี้ แต่ก็นะ...คนเราย่อมมีเรื่องให้ยิ้มอย่างมีความสุข หากก็มีเรื่องให้ทุกข์ใจเช่นกัน ในตอนนี้เขาควรทำหน้าที่ของตนเองให้ดี ไม่มัวไปคิดวุ่นวายกับเรื่องของผู้อื่น นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว 

เก้าเทียนรุ่ยประคองท่านแม่ทัพให้ลุกขึ้นเพื่อจะพาออกจากถังน้ำเพื่อชำระล้างยาและสวมใส่อาภรณ์ตัวใหม่ ทว่า...

“ท่าน!” เก้าเทียนรุ่ยได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองคนตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงและคิดอันใดมิออก ก่อนปากจะเอ่ยพึมพำเสียงแผ่วเบาไปว่า...

“ท่านฟื้นแล้ว”

ทั้ง ๆ ที่เฝ้ารอคอยให้ท่านแม่ทัพฟื้นคืนสติขึ้นมาโดยเร็ว หากเมื่อถึงตอนที่อีกฝ่ายมายืนอยู่ตรงหน้า เก้าเทียนรุ่ยกลับรู้สึกว่ามันเหนือความคาดหมายจนมิรู้ว่าจะตั้งตัวรับเช่นไร หากสิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกได้ยามเมื่อได้สบกับดวงตาสีดำสนิทราวกับมีแรงดึงดูดเข้าหาอย่างมหาศาลคือความน่ากลัว...ที่มันทำให้เขาคิดได้เพียงแค่อย่างเดียว ควรไปจากที่แห่งนี้! ทว่า...

เก้าเทียนรุ่ยยังมิทันจะรู้ตัวว่าเกิดสิ่งใดขึ้น กายเล็กเพรียวก็ไปยืนชิดกับท่านแม่ทัพโดยมีแขนกำยำโอบรัดรอบเอว เมื่อเงยหน้าขึ้นหมายจะประท้วง อีกฝ่ายก็โน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเสียงแหบแห้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ

“น่าสนใจดี”

อะไร...อย่าว่ากันเลยนะ การเรียนหนังสือเขาฉลาดมิน้อย ถึงจะมิได้ที่หนึ่งสองสาม หากก็ติดหนึ่งในสิบตลอด แต่กับการใช้ชีวิต เขาเป็นคนที่เรียกได้ว่า ค่อนข้างที่จะโง่มาก มักตามผู้อื่นมิทัน อย่างเช่นคราวนี้ที่ได้แต่ยืนงง กว่าจะรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นก็เมื่อรับรู้ว่าริมฝีปากถูกปิด