chapter 14

“นี่ท่าน!” เก้าเทียนรุ่ยได้แต่กัดฟันกรอด ๆ “หากมิเชื่อก็คอยดูละกัน อีกสักสองสามวัน นายของท่านจะต้องลุกขึ้นมาเอ่ยชวนท่านประมือเป็นแน่...มาก็ดีแล้ว ช่วยประคองนายของท่านลุกขึ้นนั่งหน่อยละกัน ข้าจะได้ป้อนยาให้สะดวก ๆ หน่อย” เขาจะได้ไม่ต้องป้อนแบบปากต่อปากอีก แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เกิดความรู้สึกแปลก ๆ มิค่อยมั่นใจเอาเสียเลย หางตามันกระตุกถี่ระรัวอย่างไรพิกล

“เอ้อร์เอ๋อร์”

“มิเป็นไรขอรับท่านแม่” เก้าเทียนรุ่ยพยักหน้าให้กับท่านแม่ที่ยังออกอาการหวาดผวาอย่างชัดเจน คิดว่าหลังจากนี้เขาคงจะต้องไถ่ถามให้ได้รู้ความ เหตุใดท่านแม่ถึงได้เกรงกลัวต่อแม่ทัพปีศาจที่ยังมิฟื้นเช่นนี้

“เจ้าว่า...เมื่อครู่ได้ประมือกับท่านแม่ทัพใหญ่”

“ฮื่อ” เก้าเทียนรุ่ยพยักหน้ารับ ขณะเริ่มป้อนผักเคี่ยวสูตรพิเศษให้กับท่านแม่ทัพที่วันนี้มิรู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่ ทำไมแม่ทัพตัวร้ายถึงไม่ยอมกินยา ทำต้องกลั่นแกล้งเขาเช่นนี้ด้วย...

“ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่...แม่ทัพของท่านแกล้งข้า” เก้าเทียนรุ่ยกล่าวน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ เพราะมิว่าจะทำอย่างไรท่านแม่ทัพก็มิยอมกินผักเคี่ยวยาสูตรพิเศษก็ยังคงเหลือเท่าเดิม

“ท่านแม่ทัพคงจะชอบของแปลก”

ทั้งน้ำเสียงที่เหมือนจะหัวเราะและสายตาที่เหมือนกำลังยิ้มอยู่ของรองแม่ทัพทำให้เก้าเทียนรุ่ยหน้าร้อนผ่าว อยากบีบคอทั้งผู้เป็นลูกน้องที่ปากเสียจนน่าจะเอาที่ครอบปากสุนัขมาครอบไว้และเป็นเจ้านายที่นอนเป็นภาระที่แสนหนักอึ้งให้เขาต้องคิดว่าทำยังไงอีกฝ่ายถึงจะยอมกินยาเสียที

“ลองคิดหาวิธีอื่นดูไหมลูก”

“ข้าคิดและลองมาหลายวิธีแล้วขอรับท่านแม่ แต่ก็มิได้ผลเลย จะป้ายบนริมฝีปากแล้วให้ไหลซึมลงไปเอง มันก็ได้อยู่ แต่ผลที่เกิดขึ้นน่าจะช้ามาก...ความจริงข้าอยากจะบีบจมูกและเปิดปากแล้วกรอกยานี้อยู่นะขอรับ”

“หากเจ้ากล้าก็ลองดู”

เห็นไหมล่ะ เพียงแค่นี้สายตาของท่านรองแม่ทัพก็เป็นดั่งกระบี่ที่พร้อมจะทิ่มแทงร่างกายของเขาแล้ว หากทำจริง...เก้าเทียนรุ่ยผู้นี้คงจะหายไปจากภพนี้โดยมิทันจะได้หายใจด้วยซ้ำ

“หากมิทำเช่นนั้นก็เห็นจะเหลือเพียงแค่วิธีนั้นวิธีเดียว”

“แล้วเจ้าคิดรออันใดอยู่ ในเมื่อเคยกล้าที่จะทำมาแล้ว ทำซ้ำอีกหลาย ๆ ครั้งก็คงจะมิเป็นไร”

แม่มัน! มิคิดว่าเขาจะอับอายเลยหรือไง “วิธีนั้นก็ดี...ดีอยู่นะ อย่างไรแล้วท่านก็เป็นลูกน้องที่ใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพ...”

“หน้าที่นี่เป็นของเจ้ามิใช่ข้า...ได้เจ้าป้อนเช่นนั้น มิแน่ ท่านแม่ทัพของข้าอาจจะดีวันดีคืน พรุ่งนี้ฟื้นขึ้นมาอย่างที่เจ้ากล่าวก็เป็นไปได้”

เก้าเทียนรุ่ยได้แต่ทำเสียงขลุกขลักกลั้วคอพร้อมกับกลอกตาไปมา พยายามคิดว่ายังมีวิธีใดอีกที่พอจะทำได้อีกบ้าง หากในสมองมันว่างเปล่า คิดสิ่งใดมิออกก็เลยจำใจยอมแพ้และจัดการป้อนน้ำผักเคี่ยวผสมยาให้กับท่านแม่ทัพอีกครั้งโดยมีท่านแม่และรองแม่ทัพหน้าตายปากเสียเฝ้ามองตาแทบมิกะพริบ...คนหลังมองพร้อมกับคอยจับผิดด้วย

กว่าจะเสร็จภารกิจป้อนยาแบบปากต่อปาก มันมีบางสิ่งบางอย่างที่เก้าเทียนรุ่ยรู้สึกว่าผิดปกติ...หากก็คิดมิออกว่าผิดปกติไปอย่างไร

“มีอันใด”

“เปล่า ๆ มิมีอันใด ข้าเพียงแค่อยากจะขอให้ท่านช่วยอยู่ดูแลสังเกตท่านแม่ทัพในตอนที่ข้าพาท่านแม่ไปส่ง ไปหาอะไรกินและอาบน้ำที่ห้องท่านแม่สักหน่อยนะ...มินานหรอกน่า” เก้าเทียนรุ่ยรีบกล่าวเมื่อเห็นใบหน้าของรองแม่ทัพแสดงอาการคล้ายกำลังกล่าวหาว่าข้ามิสนใจ

“จากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หากเป็นเช่นที่ข้าคาดคิดไว้...มิเกินสามวัน ท่านแม่ทัพของเจ้าคงจะฟื้น” รองแม่ทัพมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้ารับ หากก็กล่าวสำทับออกมาว่า

“รีบไปรีบกลับ ข้ามีงานต้องไปทำ”

“ไปกันเถอะขอรับท่านแม่” หากเมื่อเขาก้มหน้าลงมองมือตนเองที่มิรู้ว่าถูกจับเอาไว้ตั้งแต่เมื่อใด

“มีอะไรหรือเปล่าเอ้อร์เอ๋อร์”

เก้าเทียนรุ่ยได้แต่ยิ้มแหย ๆ ให้กับท่านแม่ ขณะที่รองแม่ทัพมองมาด้วยความสงสัย

“ไหนเจ้าจะไปกับฮูหยิน แล้วทำไมถึงยังนั่งอยู่อีกเล่า”

“นายของท่าน...”

“ท่านแม่ทัพของข้าทำไม”

เก้าเทียนรุ่ยยกมือที่ถูกจับเอาไว้ให้รองแม่ทัพดู

“นี่หมายความว่า...”

“ข้าบอกท่านแล้วว่าแม่ทัพของท่านดีขึ้นแล้ว ท่านก็มิเชื่อ” เห็นไหมล่ะ เขามิได้โอ้อวดสักหน่อย เขาทำได้จริง ๆ หากนับจากนี้ต่างหากเล่าที่มันหนักขึ้น เพราะผักที่นำมาด้วยใกล้จะหมดลงแล้ว ที่ปลูกไว้ก็ยังมิโตเลย มันเลยค่อนข้างจะกังวล

 จะว่าไป ในเมื่อเขาคุยกับต้นไม้ใบหญ้าได้ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องคุยกับน้องผักทั้งหลายรู้เรื่องด้วยสิ ถ้าเช่นนั้น...พรุ่งนี้เขาไปคุยกับน้องผักทั้งหลายหน่อยดีกว่า บอกให้รีบโตเร็ว ๆ เขาจะได้มีผักไว้เครื่องปรุงยารักษาท่านแม่ทัพให้หายเร็ว ๆ

“ท่านแม่มีเรื่องอันใดสำคัญกับข้าหรือไม่ขอรับ” ที่คิดไว้ว่าจะไปฟังเรื่องราวของท่านแม่ทัพจากท่านแม่คงจะต้องเป็นวันต่อไป ทำไมยามที่เขาคิดอยากรู้เรื่องของคนผู้นี้ถึงได้มีอุปสรรคเสมอนะ หงุดหงิด!

“แม่เพียงแค่เป็นห่วงเอ้อร์เอ๋อร์”

น้ำเสียงอ่อนโยนอ่อนหวานมันทำให้เขารู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ที่ซึ่งจากมา...สิ้นมารดาไปก็หวังจะได้ความรักจากบิดา หากก็ได้แต่มองผู้อื่นที่ได้รับความจากพ่อและแม่ รวมถึงญาติผู้ใหญ่ด้วยความอิจฉา

“ข้ามิเป็นไรขอรับ” เขาเอ่ยบอกไปเสียงสั่น อยากโถมตัวไปกอดท่านแม่เพื่อรับเอาความรักและความอบอุ่นมาปลอบประโลมใจที่เหน็บหนาว หากเพียงแค่ขยับก็รู้สึกเจ็บที่มือแล้ว ก็เลยทำได้เพียงแค่

“ถึงจะเหนื่อยไปหน่อย แต่ข้าก็ยังไหวขอรับ มินานทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไปแล้ว” เก้าเทียนรุ่ยส่งยิ้มให้กับมารดา

“ท่านแม่อดทนรอข้าอีกนิดนะขอรับ...อีกมินาน เราจะได้กลับบ้านด้วยกัน”

“แม่รู้ เมื่อลูกแม่ตั้งใจจะทำสิ่งใดแล้ว มิมีทางที่จะเป็นไปมิได้ ทุกสิ่งย่อมจะสำเร็จสมกับความต้องการเสมอ...ดูแลคนป่วยเช่นนี้ลูกแม่ทั้งเหนื่อยและหิว แม่จะไปปรุงอาหารมาให้นะ”

“มิต้องขอรับ ยกหน้าที่นี้ให้เป็นของท่านรองแม่ทัพดีกว่าขอรับ หากท่านแม่มิเหนื่อยมากจนเกินไป ข้ารบกวนท่านแม่ไปดูแลแปลงผักดีกว่า ข้ากลัวทหารพวกนั้นจะดูแลได้มิดี...ท่านแม่แค่ไปดูแลพวกนั้นนะขอรับ ห้ามลงมือทำเอง หากมิเชื่อ...ข้าจะลงโทษ”