تسجيل الدخولمشاركة
chapter 22
تاريخ النشر:
2025-01-03 14:39:10เขามิเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเหตุมาจากร่างกายที่กรำศึกมายาวนานเกิดประท้วง จะต้องมีผู้หนึ่งผู้ใดเป็นผู้กระทำแน่นอน ที่เขาจะต้องรีบสืบหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังให้ได้อย่างเร็วที่สุด ก่อนที่มันผู้นั้นจะทำเรื่องร้ายแรงเช่นนี้กับผู้อื่นอีก อีกทั้งยังมีอีกเรื่องที่สำคัญยิ่งมิแพ้กัน...
เขามองร่างเล็กเพรียวที่ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความโมโห “เจ้ากล่าวว่า ข้าเพิ่งจะฟื้นไข้ จำเป็นต้องได้รับการรักษาและพักผ่อนอย่างเพียงพอ”
“ใช่”
“ถ้าเช่นนั้นก็...นอนกัน”
“ท่านเข้าใจบ้างไหม ท่านเป็นนายและเป็นคนป่วย ส่วนข้าเป็นแค่บ่าวไพร่ที่มาดูแลรักษาให้ท่านหายดี หยุดเอาแต่ใจสักทีได้ไหมท่านแม่ทัพ”
น้ำเสียงเหมือนแมวขู่ที่ ทำให้เขาอยากจะยั่วโทสะเจ้าตัวเล็กมากยิ่งขึ้น
“นอนกอดกัน ถือว่ารักษาไหม” หากเจ้าตัวเล็กกลับบอกว่าจะไปตามชิงชวนมาให้มานอนกอดกับเขาแทนเสียนี่
“ข้าต้องการเพียงเจ้า...อาซวง!” เจ้าตัวเล็กจะโต้ตอบเขากลับมาเช่นไรนะ
“ข้าอยากมีเจ้านอนร่วมเตียง...อาซวง” หากเจ้าตัวเล็กก็ยังหาทางออกจากวาจากระเซ้าเย้าหยอกของเขาได้และยังจะยอมแพ้โดยที่ข้าถึงกับคาดมิถึง มันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่า...คนเช่นนี้แหละที่ข้าปรารถนาจะอยู่ใกล้ชิด เหมาะสมที่อยู่เคียงข้าง!
“ไหนเจ้าว่าจะขอนอนต่ออีกสักหน่อยไง”
ถามมาได้ หากตื่นมาแล้วรู้ว่าความอบอุ่นที่โอบล้อมมาจากร่างกายและอ้อมกอดของท่าน ใครมันจะไปนอนหลับได้อีกล่ะ...วะ!
“นอนเต็มอิ่มแล้ว มีหน้าที่ต้องไปทำ...ท่านก็เช่นกัน เตรียมตัวเถอะ” รังแกกันดีนัก เดี๋ยวจะจัดให้หนักเลย ฮึ!
“เตรียมตัว”
เก้าเทียนรุ่ยได้แต่กลอกตาไปมา “เตรียมตัวเจอกับลูกน้องผู้ภักดีของท่าน...รองแม่ทัพชิงชวนอย่างไรเล่า อ๋อ...กินยาและแช่สมุนไพรด้วย อย่าคิดว่าฟื้นแล้วสองอย่างนี้จะมิทำนะขอรับ ท่านยังมิแข็งแรงพอที่จะหยุดทั้งคู่”
“เอ้อร์เอ๋อร์...ป้อน”
เพราะเข้าใจสิ่งที่ท่านแม่ทัพปีศาจสื่อมา มันทำให้หางตาเก้าเทียนรุ่ยกระตุกเช่นเดียวกับมือที่กำหมัดแน่น
ไม่โว้ย! เขาทั้งอยากหลับมิต้องตื่นและอยากทึ้งดึงผมตัวเองมากเลยตอนนี้
“หากท่านอยากให้ข้าป้อนด้วยวิธีนั้น ก็ได้นะขอรับ หากว่าท่านจะยอมให้ข้าใช้ไม้ฝาดหัวแรง ๆ หลาย ๆ ที...ข้าก็ยอมเสียเปรียบป้อนยาท่านแบบปากต่อปากก็ได้”
“เจ้า...โหดร้าย!”
“ข้าก็มิได้บอกว่าเป็นคนใจดีนี่” เก้าเทียนรุ่ยคลี่ยิ้มเล็กน้อยอย่างพึงพอใจเมื่อพอจะรู้วิธีรับมือกับบุรุษตรงหน้าได้แล้ว
“ข้าคิดว่าเมื่อมีคนล่วงรู้ว่าท่านฟื้นแล้วก็คงจะรีบมาเยี่ยมเยือนกัน ท่านรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเถอะ ส่วนตัวข้าเองก็มีหน้าที่ต้องทำเช่นกัน” หากท่านแม่ทัพกลับมิสนใจ แล้วยังจะเอ่ยออกมาว่า
“ข้า...ง่วง”
ว่าแล้วท่านแม่ทัพเอนตัวตะแคงพร้อมกับโอบแขนกอดรัดตัวเขาเข้าไปแนบชิดอกกว้างที่มันทำให้เขาอ่อนใจแกมสงสัยว่าบุรุษผู้นี้สามารถควบคุมดูแลเหล่าทหารนับหมื่นนับแสนได้อย่างไรกัน เท่าที่เห็นนี่...นิสัยเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจมากถึงมากที่สุด หากก็นะ...เราจะตัดสินผู้อื่นโดยมิรู้จักตัวตนของเขาก็มิได้เช่นกัน บางคนต่อหน้าใจดีและใสซื่อแต่เมื่อลับหลังกลับเป็นผู้ร้าย หรือแม้กระทั่งบางคนที่เรามองว่าเขาทำแต่เรื่องร้าย ๆ แต่เนื้อแท้เขาอาจเป็นพวกปากร้ายแต่ใจดีก็ได้
“ท่านอาจจะหน้าหนา มิอับอายใด ๆ ถ้าจะมีคนมาพบเห็นว่าอยู่กับข้าในสภาพนี้ หากท่านก็ควรสงสารข้าบ้างนะขอรับ ข้าคงจะมิรู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเป็นแน่ หากมีผู้ใดมาเห็นว่านอนอยู่ในอ้อมกอดของท่าน...อีกทั้งท่านยังต้องกินอาหารที่ข้าปรุงและก็ยาด้วย ท่านมิอยากรีบหาย เพื่อไปตามสืบหาผู้ที่ทำให้ท่านต้องนอนเป็นผักนานแรมเดือนร่วมปีหรืออย่างไรกันละขอรับ” เก้าเทียนรุ่ยพยายามหยิบยกเอาเหตุผลที่พอจะนึกออกมากล่อมให้ท่านแม่ทัพยอมปล่อยตัวเขาออกจากอ้อมกอดเสียที อยู่เช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ อย่างที่อธิบายมิถูก
“นะขอรับ...ท่านแม่ทัพ”
“หากเจ้าจะเรียกข้าว่า...พี่ลิ่วหลาง หากจะให้ดีกว่านี้ก็เรียก...ท่านพี่”
เขาคิดว่าท่านแม่ทัพคงจะต้องพูดเล่น ด้วยตัวเขาเป็นเพียงแค่เด็กชาวบ้านธรรมดาผู้หนึ่ง ที่ถึงจะช่วยให้หลายคนหายป่วยได้โดยมิได้เรียนรู้ แต่เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะได้รับความเอ็นดูจากบุรุษที่มีอำนาจถึงเพียงนี้
เมื่อได้มองสบตากับท่านแม่ทัพ เก้าเทียนรุ่ยก็อึ้งไปเหมือนกัน...เอาจริงหรือนี่ ให้เขาเรียกว่าพี่ลิ่วหลางจริงเหรอ ดูมิน่าจะแปลกอันใดนี่น่า หากทำไมรอยยิ้มของท่านแม่ทัพถึงได้ดู...แปลก ๆ อย่างไรก็มิรู้ หากตอนนี้เขามิอยากคิดหาเหตุผล
“จะมิมีผู้อื่นต่อว่าข้าใช่ไหมขอรับ หากเรียกท่านว่า...พี่ลิ่วหลาง” เก้าเทียนรุ่ยไถ่ถามออกไปเสียงแผ่วเบา
“ช่างน่าเสียดายนัก แต่มิเป็นไร ข้ายังมีเวลามากพอที่จะทำให้เจ้าเรียกขานข้าว่า...ท่านพี่”
ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินบางคำที่หลุดออกมาจากปากหนานั่นด้วย หากฟังมิชัดเจนมากพอจนจะจับคำได้
“ข้าเรียกอย่างที่ท่านต้องการแล้ว ท่านก็ยอมให้ข้าลงจากเตียงได้แล้วใช่ไหมขอรับ...พี่ลิ่วหลาง” เกือบไปแล้ว ดีที่เขาจับสังเกตท่านแม่ทัพได้ทัน ทำให้รู้ว่าเผลอทำสิ่งใดผิดไป จึงรีบแก้ตัวในทันที ไม่เช่นนั้น...เขาคงจะถูกก่อกวนจนปวดหัวเป็นแน่ แล้วทำไมวันนี้ท่านรองแม่ทัพชิงชวนถึงได้มาช้านัก เห็นปกติป่านนี้มาป่วนเขาแล้วนี่น่า
“ช่างน่าเสียดาย...นัก”
น้ำเสียงเหมือนมิค่อยพึงพอใจกับสายตาที่บ่งบอกว่าเสียดายอย่างที่สุดทำให้เก้าเทียนรุ่ยถึงกับหางตากระตุก รู้สึกอยากให้มือและเท้ากระตุกใส่ท่านแม่ทัพที่ตอนนี้ยอมลุกขึ้นจากเตียงโดยง่ายบ้างเหมือนกัน
“ขอบคุณขอรับ” อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เพิ่งจะฟื้นจากอาการป่วยไข้ แม้จะเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์เก่งกล้าเพียงใดก็ยังควรจะได้รับการดูแลเช่นชาวบ้านที่ไร้วรยุทธ์ เก้าเทียนรุ่ยจึงเลือกที่จะให้ท่านแม่ทัพนั่งอยู่บนเตียงไปก่อน ส่วนตนเองก็รีบออกไปจากห้องเพื่อจะไปนำเอาน้ำมาให้อีกฝ่ายล้างหน้าล้างตา ส่วนเรื่องอาภรณ์ที่จะสวมใส่ เขาค่อยบอกให้รองแม่ทัพชิงชวนจัดการ
“อาซวง...จะไปไหน”
ท่านแม่ทัพจับแขนเขาดึงไปหาตนเอง มิเพียงแค่นั้นยังจะจับเอาตัวเขาขึ้นไปนั่งบนตักอีกด้วย ขณะเดียวกันประตูห้องก็เปิดออกโดยมิมีการบอกกล่าว
أحدث فصل
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 124 - จบ
“แล้วเด็กสองคนนั้น” เสวียนลิ่วหลางเอ่ยถามเพราะหนานชวนส่งข่าวให้รู้บ้างแล้ว“ดูเป็นเด็กดีอยู่ขอรับ” นับตั้งแต่ที่เขาอยู่กับเสวียนลิ่วหลางมา มิเพียงแค่ร่างกายที่เปลี่ยนไป หากรับรู้ว่าภายในกายเริ่มมีพลังลมปราณมากพอที่จะสัมผัสได้ว่าใครมีวรยุทธ์และพอจะมองออกว่าผู้ใดมาดีหรือร้าย ทำให้มองออกว่าเด็กน้อยสองคนเป็นเด็กดีจริง ๆ จึงยินดีเป็นอย่างมากที่มารดามีคนดี ๆ มาคอยดูแล“แล้วท่านพี่ละขอรับ พบเจอเรื่องใดหรือไม่”หากเสวียนลิ่วหลางมิทันจะได้บอกกล่าวเรื่องที่ได้ไปตรวจสอบมา...มิได้มีสิ่งใดร้ายแรง ก็เป็นพวกมารปลายแถวกับเผ่าปีศาจที่มิชอบหน้ากันมาทะเลาะกัน แล้วกลุ่มจอมยุทธ์รุ่นใหม่เขาอยากแสดงว่าตนมีฝีมือเท่านั้น ก็มีบางคนเดินเข้ามา“มาทำไม” เสวียนลิ่วหลางเอ่ยเสียงเข้มดุ หากเด็กน้อยตรงหน้ากลับมิสนใจแล้วยังจะส่งยิ้มให้กับเก้าเทียนรุ่ยเพื่อยั่วโทสะยักษ์ใหญ่ตรงหน้าอีกด้วย“มิได้มาหาเจ้าเสียหน่อย มาหานั่น...” ปากเล็กสีแดงสดบุ้ยใบ้ไปทางเก้าเทียนรุ่ย “ต่างหากล่ะ...คิดถึงมากเลย”“ที่นี่เรือนข้า...ไปคิดถึงไกล ๆ หากมิอยากถูกจับโยนออกไป”“กล้ารึ...ข้าพี่ชายสองนะ เจ้ากล้าทำร้ายพี่ชายเมียเจ้ารึ”“ฮึ! พี่ชายที่นอก
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 123
“อึก...อ้ายฉี!” ชิงชวนร้องเรียกด้วยความเกรี้ยวกราดเพราะยังมิทันได้เตรียมกายรับอ้ายฉีก็แทรกแท่งใหญ่ร้อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วยังจะหัวเราะร่าพร้อมกับกลั่นแกล้งเขาด้วยการขยับกายออกแล้วเคลื่อนกลับเข้าไปใหม่จนสุด“ไอ้เจ้าบ้าอ้ายฉี!”“อา...ข้ามันคนบ้านี่น่า เขาว่าคนบ้าทำอะไรก็มิผิด” ว่าแล้วอ้ายฉีก็เร่งเคลื่อนกายจู่โจมเข้าในพื้นที่เร้นลับของชิงชวนอย่างหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า...จากนุ่มนวลกลับเป็นรุนแรงเมื่อถูกผนังอ่อนนุ่มบีบรัด“เจ้าว่า...ข้าจะบ้าได้มากกว่านี้ไหมอาชวน”“หยุดทำอย่างที่เจ้าคิดเลยนะอ้ายฉี” ชิงชวนห้ามปรามเมื่อพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดทำการสิ่งใด เขามิอยากเดินออกจากห้องพักอย่างอับอายเพราะถูกอีกฝ่ายจับกดจนเตียงพังอย่างเช่นโรงเตี้ยมที่ก่อนหน้าอ้ายฉีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะกล่าวออกไป “ข้ายังมิได้คิดอะไรสักหน่อย”“ฮึ! เจ้าอย่าคิดว่าข้าจะมิล่วงรู้ ข้าอยู่กับเจ้ามานานเท่าใดแล้ว ยามนี้หากมิใช่เพราะคิดว่าเดินทางกันพอแล้วกับในยุทธภพมีเรื่องมากมายชวนปวดหัว คิดว่าเจ้ากับข้าจะคิดกลับไปหาท่านแม่ทัพ...นายท่านกับคุณชายหรือไงกัน”“ครั้งนี้ข้ายอมก็ได้” หากมิใช่เพราะจะทำให้ชิงชวนอับอาย แต่เขาสัมผัสได้ว
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 122
“ใบหน้าเมียข้ายามนี้ช่างงดงามเหลือเกิน เร่งอีกหน่อยสิท่านพี่ ข้าอยากได้ยินเสียงร้องของอาเหว่ย” จวินต้าเกอเอ่ยยามทอดสายตามองใบหน้าที่แสดงออกถึงความสุขสมยามถูกกระแทกด้วยความต้องการ“ได้สิน้องข้า” เฮยต้าเกอตอบรับ ผนังอ่อนนุ่มช่างบีบรัดเสียจนเขาถึงหายใจหอบแรงทำให้เขาขยับโยกกายด้วยความหนักหน่วงรุนแรงตามความต้องการที่มันเพิ่มมากขึ้น...และมากขึ้นจางเหว่ยสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลพุ่งเข้าสู่ร่างกายพร้อมกับเสียงครางของเฮยต้าเกอ ก่อนคลื่นความร้อนครั้งใหม่จะถาโถมเข้าหา“ข้าถูกพี่ใหญ่กลั่นแกล้ง แล้วยังจะต้องพาหมูป่ากลับมา ระหว่างทางก็ยังจะพลัดตกลงไปในแม่น้ำด้วย กว่าจะถึงบ้านก็เหนื่อยมิใช่น้อย เมียข้าช่วยปลอบโยนข้าหน่อยนะ” จวินต้าเกอเอ่ยขณะสองมือใหญ่ลูบคลำไปทั่วร่างกายพร้อมกับใช้แท่งใหญ่ยักษ์ของตนเองกดรุกล้ำเข้าไปในร่องทางด้านหลังของจางเหว่ยยามถูกผนังอบอุ่นห่อหุ้มและรัด ความต้องการของจวินต้าเกอก็เพิ่มมากขึ้น เขาขยับกายตัวราวกับพายุฝนที่กำลังกระหน่ำสาดซัดอย่างรุนแรง“หากเมียข้ายังจะทำสีหน้าเช่นนั้น...วันนี้เราคงจะมิได้ไปหานายท่านกับคุณชายเป็นแน่” เฮยต้าเกอกล่าวขณะวางมือลูบไล้บนอกเมียรัก“ข้า
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 121
“ท่าน...ท่านพี่” จางเหว่ยเอ่ยทักสองบุรุษที่เดินเข้ามาในบ้านเสียงแผ่วเบา ด้วยอย่างไรเขาก็ยังมิชินกับการเป็นฟูเหรินของบุรุษด้วยกัน แต่มิใช่เพราะเขาจำต้องผูกพันธสัญญาหรือมิเต็มใจอยู่กับกระทิงสองพี่น้องหรอกนะ แต่เพราะใจของเขาก็รู้สึกดีกับทั้งสองคนอยู่มิน้อย ยิ่งเมื่อผ่านพ้นค่ำคืนผูกพันธสัญญาไปแล้ว เฮยต้าเกอและจวินต้าเกอก็ดูแลเขาอย่างดี“มิสบายหรือเมียข้า” เฮยต้าเกอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ข้ามิได้เป็นอะไร หากแต่ท่านพี่กับท่านพี่จวิน เหตุใดถึงได้กลับมาเรือนเร็วเช่นนี้ ยังมิทันจะเที่ยงเลย ท่านมิสบาย...บาดเจ็บใช่หรือไม่” จางเหว่ยเอ่ยถามพลางมองดูว่าบุรุษตรงหน้ามีบาดแผลที่ส่วนใดของร่างกายบ้าง“มิได้เป็นเช่นนั้น วันนี้โชคดี ได้หมูป่าตัวใหญ่มา เลยคิดกันว่ารีบกลับบ้านจะดีกว่า หมูป่าตัวใหญ่เช่นนี้ถ้าได้นั่งล้อมวงกินกันหลาย ๆ คนคงจะดีมิใช่น้อย อาเหว่ยอยากพามันไปกินกับนายท่านกับคุณชายหรือไม่” เฮยต้าเกอกล่าวถึงเสวียนลิ่วหลางกับเก้าเทียนรุ่ย“แต่กว่าท่านพี่จะจับมันได้...มิง่ายเลยนะขอรับ” แม้จะดีใจที่กระทิงสองพี่น้องยังคิดถึงความรู้สึกของเขา“สัตว์มีอยู่เต็มป่า จะจับเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นายที่ดีอย่างนายท่
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 120
“อ่า...รอค่ำคืนนี้ก่อนนะเมียรักของข้า รุ่งสางแล้วเราต้องเร่งทำเวลา” ยามนี้จวนแม่ทัพยังมีงานให้เขาทำอยู่ อีกทั้งยังบางคนที่มิอยากให้เขาออกไปใช้ชีวิตที่อื่นก็มาคอยอ้อนวอนขอร้อง“อื้อ...” เก้าเทียนรุ่ยรับคำก่อนจะยกตนเองขึ้นเพื่อตอบรับเจ้ายักษ์ใหญ่ที่ค่อย ๆ สอดดันเข้ามาในร่างก่อนจะถอนออกอย่างเชื่องช้า แล้วย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งจะลึกขึ้นเรื่อย ๆร่างเล็กบางไหวโยกตามแรงเคลื่อนไหว ผนังด้านในรับรู้สึกแท่งร้อนที่บุกรุกเข้ามาในกายครั้งแล้วครั้งเล่า บ้างก็เชื่องช้า บ้างก็รวดเร็ว“ท่านพี่”ใบหน้าแดงระเรื่อของเก้าเทียนรุ่ย ดวงตากลมใสที่ยามนี้ฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจนทำให้เสวียนลิ่วหลางยิ่งถาโถมแท่งร้อนบุกรุกเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามด้วยความปรารถนาที่รุนแรง เสียงสะท้อนของร่างกายที่กระทบกันดังทั่วห้องเช่นเดียวกับเสียงหอบของสองคนที่ดำดิ่งกับความใกล้ชิดเสวียนลิ่วหลางพลิกกายบางให้ลงนอนคว่ำ ใบหน้าเก้าเทียนรุ่ยแนบกับหมอนหนุน แขนแกร่งสอดรัดเอวเล็กขณะกดสะโพกพาแท่งเหล็กร้อนให้ดำดิ่งสอดแทรกไปในช่องทางที่อ่อนนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนเสียงคำรามจะแผดดังขึ้นพร้อมกระแสความร้อนไหลพุ่งเข้าสู่
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 119
“เอาเป็นข้า...” เด็กน้อยเคลื่อนไหวกายเพียงเล็กน้อยแต่กลับรวดเร็วเสียจนแทบจะมองมิทัน เพียงแค่มิถึงหนึ่งจิบชาดูเหมือนว่าทุกคนที่ยังคงอ่อนแรงยกเว้นเสวียนลิ่วหลางก็ดีขึ้น“ข้าช่วยพวกเจ้าได้เพียงแค่นี้ ส่วนที่เหลือก็เป็นเรื่องของพวกเจ้าเองแล้ว”“เดี๋ยว!” เก้าเทียนรุ่ยร้องเรียกเด็กน้อยตรงหน้าที่หันกายจะจากไป“มีอะไรอีก ข้ามิได้คิดร้ายกับพวกเจ้านะ”“เปล่า ข้ามิได้คิดเช่นนั้น แต่...” เก้าเทียนรุ่ยขบเม้มปากเข้าหากัน มิรู้ว่ามันเป็นความรู้สึกของเขาเองหรือเปล่าที่รู้สึกคุ้นเคยกับเด็กน้อยตรงหน้าประมาณหนึ่ง จนมันอดที่จะคิดมิได้“หากเจ้ามิพูดอะไร ข้าจะไปแล้วนะ”“เจ้า...คุณเป็นหนึ่ง” เก้าเทียนรุ่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบา“หือ...” คิ้วของเด็กน้อยเลิกขึ้น“ใช่หรือไม่”เด็กน้อยคลี่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “จะใช่หรือมิใช่ จะมีสิ่งใดแตกต่างไปล่ะ ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมิอาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้แล้ว เจ้านั่นแหละ...ได้โอกาสแล้วก็ใช้ชีวิตนับจากนี้ไปให้มีความสุขเถอะ” กล่าวจบเด็กน้อยที่มิบอกกล่าวให้ทุกคนรู้เป็นผู้ใดจากไปพร้อมกับร่างของเสวียนลิ่วหลางที่ทรุดล้มลงศีรษะแนบชิดกับลำคอเก้าเทียนรุ่ย“ท่านพี่!”“ท่านแม่ทัพ!”
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 12
“แย่แล้ว ๆ ต้องรีบหนี” ปากกล่าวเช่นนั้นหากความกลัวทำให้เก้าเทียนรุ่ยตัวสั่น แม้สมองจะสั่งการให้หนีหากตัวกลัวแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ยิ่งเมื่อแขนข้างหนึ่งถูกจับเอาไว้ก็ยิ่งทำให้เขาลนลานจนมิรู้ว่าจะทำอย่างไรดี“ปล่อยข้านะ...ปล่อย!” หากยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ แรงที่ทุ่มลงมาบนแขนก็ยิ่งมากเท่านั้น หากมิรีบ.
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 11
“หากเจ้าสามารถรักษาท่านแม่ทัพให้หายดีได้...จะให้ข้าเป็นม้า เป็นข้ารับใช้เจ้าไปตลอดชีวิตก็ได้ทั้งนั้น แล้วแต่เจ้าจะต้องการ”“ข้าจะทำเช่นนั้นไปทำไม ให้ท่านอยู่ใกล้ ข้าหายใจออก เอาเงินมิดีกว่าหรือไง อยากได้อะไรก็จะได้ซื้อได้ ดีกว่าที่ท่านกล่าวมาเป็นไหน ๆ ” ในเมื่อเขาอยากที่จะพาท่านแม่หนีไปให้ไกลจากคนพ
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 10
ก็มิได้มีสิ่งใดให้น่าแปลกใจ ความรู้สึกแรกเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนี้ หากก็ยังมีกลิ่นที่ทำให้เขาต้องรีบใช้สัมผัสที่มีหาที่มาของมัน หากมันก็เป็นเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้งเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเพียงแค่คิดมากไปเองมีอีกสิ่งที่เก้าเทียนรุ่ยสัมผัสได้หลังจากที
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 9
“ที่เจ้าทำอยู่ คงมิได้คิดจะบ่ายเบี่ยงมิยอมไปรักษานายของข้าหรอกนะ”ถามอย่างกับว่าเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างนั้นแหละ ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง...เขากับท่านแม่อยากจะหนีไปตั้งแต่ได้เห็นประตูทางเข้าที่นี่แล้ว ตอนที่ถูกบังคับให้มาด้วย ก็คิดอยู่แล้วล่ะ ผู้ที่เก้าเทียนรุ่ยต้องมาดูแลและปรุงอาหารให้ จะต้องเป็นค
قد تعجبك أيضًا
หนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ88.0K وجهات النظرเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน87.8K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat63.5K وجهات النظرรอยร้าวรัก
Sitha71.5K وجهات النظرสู่อ้อมกอดของเมฆินทร์
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา57 وجهات النظرเฮียธง ไหนว่าจะเลิกเจ้าชู้!
ฟลัตเตอร์63 وجهات النظرรักจำฝังใจ
วิฬาร์นิล12 وجهات النظرมินนี่ดาวโรงเรียน
เงาดาวตก51 وجهات النظر
