ตอนที่ 10  เสียใจไหม?

คิรันจ้องมองเธอเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงดึงร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ อ้อมกอดครั้งนี้ปราศจากความดุดันหรือการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความเงียบงันและไออุ่นที่โอบล้อมกายเธอไว้ คล้ายเป็นที่พักพิงเดียวท่ามกลางพายุ

“เสียใจไหม” เสียงทุ้มต่ำถามชิดใบหู ปั้นหยาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ใจหนึ่งเธอบอกว่าควรตอบว่าเสียใจและผลักไสเขาออกไปให้ไกล ทว่าสุดท้ายเธอกลับเลือกที่จะซื่อสัตย์ต่อความสับสนของตัวเอง

“ไม่รู้”

คิรันหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“คำตอบโคตรปั้นหยา”

“อย่ามาล้อฉัน”

“ไม่ได้ล้อ”

เขาผละออกเพียงเล็กน้อยพอให้ได้ก้มสบตาคนในอ้อมแขน

“ฉันชอบที่เธอซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง”

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าชอบคุณ”

“แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเกลียดฉันแล้ว”

คำต้อนถูกจุดสำคัญทำให้เธอนิ่งไปทันที คิรันยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จนปั้นหยาหมั่นไส้จนนึกอยากจะประทุษร้ายเขาขึ้นมาจริง ๆ ทว่าก่อนจะได้โต้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของลูกน้องที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้นทำลายจังหวะ ชายคนนั้นรีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดจนผิดปกติ

“นายครับ” คิรันตวัดสายตาไปมองเข้มขรึม

“ว่า”

“เราเจอคนปล่อยข่าวเรื่องข้อมูลแล้ว”

บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา แววตาของคิรันแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ทว่าแฝงด้วยรังสีคุกคามที่ชวนให้หายใจลำบาก

“ใคร?”

ลูกน้องมีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบด้วยน้ำเสียงเบา

“คนในของเราเองครับ”

ปั้นหยาชะงักไปกับข้อมูลใหม่ ขณะที่คิรันกลับนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความเงียบนั้นกดดันเสียจนบรรยากาศรอบตัวดูมืดดำและน่ากลัวขึ้นถนัดตา ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความปรานี

“ชื่อ”

ลูกน้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเค้นเสียงตอบ

“จีนครับ”

“อืม...ไปกันเถอะ”

บรรยากาศภายในรถเงียบสงัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางแผ่วสม่ำเสมอกับแสงไฟริมถนนที่วูบผ่านเข้ามาเป็นระยะ ปั้นหยาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ทว่าในสมองกลับหมุนวนอยู่กับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ จีนคือคนทรยศ คิรันกำลังถูกคนใกล้ชิดที่สุดหักหลัง และที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด คือการที่เธอพบว่าตัวเองเริ่มเป็นห่วงผู้ชายคนนี้ขึ้นมาจริง ๆ

หญิงสาวลอบสังเกตคนข้างกายผ่านเงาสะท้อน คิรันนั่งเอนพิงเบาะในท่าทีผ่อนคลาย ทว่าสายตายังคงจดจ้องไปยังเบื้องหน้าอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงราบเรียบและดูไร้ความรู้สึก คล้ายไม่มีสิ่งใดดึงทึ้งอารมณ์เขาได้ ทว่าปั้นหยารู้ดีว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นตอนที่อยู่กับเธอ

“มองอะไร”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำลายความเงียบ ทั้งที่เจ้าของเสียงไม่ได้หันมามอง ปั้นหยาหน้าถอดสีและสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“เปล่า”

“โกหก”

มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ

“เธอมองฉันตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว” หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันควันพยายามซ่อนอาการลนลาน

“คุณก็อย่ามั่นใจตัวเองนักสิ”

“แล้วตกลงมองทำไม”

เธอเงียบไปครู่ใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ

“ฉันสงสัยอะไรอย่าง”

“ว่ามา”

ปั้นหยากำมือบนตักแน่นเพื่อระงับอาการประหม่า

“ทำไมคุณถึงรู้สึกกับฉันเร็วขนาดนี้”

คำถามที่ตรงไปตรงมานั้นทำให้อากาศในรถหนักอึ้งขึ้นทันที คิรันค่อย ๆ หันมาสบตาเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นดูสงบนิ่งเสียจนหัวใจของคนถูกมองเริ่มเต้นระรัว

“เธอคิดว่าฉันรู้สึกอะไร”

“คิรัน”

“ตอบก่อน”

ปั้นหยาหลบสายตาคมที่ดูคล้ายจะอ่านใจเธอได้ทุกอย่าง

“ก็ แบบที่คุณพูด”

“แบบไหน”

“คุณจะให้ฉันพูดเองจริง ๆ เหรอ”

“อืม ฉันอยากฟัง”

ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้จงใจปั่นหัวเธอ สุดท้ายจึงทำได้เพียงถอนหายใจยาวก่อนจะโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว

“ก็แบบที่คุณหวงฉัน! แบบที่คุณพูดว่าจะไม่ปล่อยฉันไป มันเหมือนคุณชอบฉันอย่างนั้นแหละ”

คิรันมองนิ่งคล้ายกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดเหล่านั้น ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“แล้วเธอไม่ชอบ?”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น”

“งั้นก็ดี”

เขาตอบสั้น ๆ ด้วยท่าทีเป็นต่อ จนเธออยากจะคว้าอะไรสักอย่างมาขว้างใส่อย่างนึกหมั่นไส้ ปั้นหยากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าที่จริงจังกว่าเดิม

“ฉันแค่ไม่เข้าใจ” เธอลดระดับเสียงลงคล้ายกำลังพูดกับตัวเอง

“เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ”

“อืม แล้วไง”

“ก่อนหน้านี้ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา คุณเองก็ไม่เคยรู้จักฉัน”

คิรันยังคงนิ่งฟังโดยไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้เธอได้พูดตามแต่ใจต้องการ

“แต่คุณกลับ” เธอหยุดเว้นวรรคไปครู่หนึ่งอย่างชั่งใจก่อนเอ่ยต่อ

“เหมือนกลัวจะเสียฉันไปจริงๆ”

แววตาคมกริบของชายหนุ่มไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาที ปั้นหยายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นโดยไม่กะพริบตา เพื่อค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่

“มันเร็วเกินไปไหม”

คำถามที่ตรงไปตรงมานั้นทำให้คิรันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แสงไฟจากท้องถนนวูบผ่านใบหน้าคมสันของเขาเป็นจังหวะตามความเร็วของรถ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับฟังดูแผ่วและนุ่มนวลกว่าครั้งไหน ๆ

“ฉันก็เคยคิดแบบนั้น”

ปั้นหยาชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง คิรันค่อย ๆ เบี่ยงหน้ากลับมาสบตาเธอตรง ๆ แววตาของเขาดูสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น

“ปกติฉันไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยาก” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ

“ผู้หญิงก็เหมือนกัน”

“…..”

“ที่ผ่านมา ถ้าเริ่มเบื่อ... ฉันก็แค่เดินออกมาได้เลยทันที”

ปั้นหยาเม้มปากแน่น ความรู้สึกหน่วงที่ขั้วหัวใจแล่นริ้วขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อได้ยินเรื่องราวในอดีตของเขา คิรันจ้องมองเธอนิ่งคล้ายจะอ่านใจเธอออก รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากหยัก

“แต่กับเธอ มันไม่เหมือนกัน”

หัวใจของเธอไหววูบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ฟัง

“ฉันเองก็ไม่เข้าใจ” เขาเอ่ยสารภาพออกมาตรง ๆ “ตอนแรกฉันแค่ตั้งใจจะใช้เธอเป็นเหยื่อล่อไอ้เหนือ”

ใบหน้าของปั้นหยาหมองลงเล็กน้อย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าจุดเริ่มต้นคือความลวง แต่พอได้ยินความจริงจากปากเขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บแปลบ คิรันสังเกตเห็นแววตาที่หม่นลงของเธอ เขาจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“แต่พอเห็นเธอร้องไห้...” จังหวะคำพูดของเขาช้าลงคล้ายกำลังนึกถึงภาพในวันนั้น

“ฉันดันรู้สึกอยากฆ่าทุกคนที่ทำเธอเสียน้ำตา”

เสียงหัวใจของปั้นหยาเต้นรัวแรงจนเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบในอกขณะฟังอย่างตั้งใจ

“ตอนที่รู้ว่าเธอหายไปจากห้อง” มือหนาที่กุมพวงมาลัยอยู่กระชับแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือด

“ฉันแทบคลั่ง”

ปั้นหยานิ่งฟังทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมา

“มันเร็วไปจริง ๆ นั่นแหละ” เขาหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ

“แต่ฉันหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว”

อากาศในรถเงียบสงัดลงอีกครั้ง เงียบเสียจนเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอดังสะท้อนชัดอยู่ในโสตประสาท ปั้นหยาตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจออกมาด้วยเสียงอันเบา

“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อฉันล่ะ”

คำถามนั้นทำให้คิรันหันขวับมามองเธอทันที แววตาของเขาดูนิ่งสงบและหนักแน่นเสียจนเธอเริ่มใจส่อแววเสียที่ถามออกไป ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมานั้น...

“ไม่มีวัน”

เขาตอบสวนขึ้นมาทันควันโดยปราศจากความลังเล ปั้นหยาชะงักนิ่งไป คิรันเอื้อมมือหนามากุมท้ายทอยเธอไว้อย่างเบามือ ก่อนจะโน้มร่างเธอเข้ามาใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกันเบา ๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าเปี่ยมไปด้วยพลัง

“คนอย่างฉัน...” เสียงทุ้มพร่าดังก้องอยู่ชิดติดใบหู

“ถ้ารักอะไรแล้ว จะไม่มีวันปล่อยมือ”