ตอนที่ 7 ผู้ชายอันตราย

ปั้นหยาชะงักนิ่งเมื่อถูกดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งตรึงไว้แน่น สายตาของคิรันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนเธอไม่อาจโต้แย้ง

“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเสี่ยง”

หัวใจของเธอไหววูบ ทั้งที่ควรจะขุ่นเคืองในความเผด็จการ แต่ลึก ๆ กลับมีความอบอุ่นบางอย่างซึมลึกเข้ามาจนเธอนึกหงุดหงิดตัวเอง

“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน”

คิรันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ

“งั้นถ้าฉันไม่กลับมา”

ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นอย่างแรง ทำให้ปั้นหยาเงียบไปทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างเบามือ

“ห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม” สัมผัสอ่อนโยนและน้ำเสียงนุ่มนวลลงกว่าทุกครั้ง ทำให้เธอเผลอใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ เขาหมุนตัวหมายจะเดินจากไป แต่ในจังหวะที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูออก ปั้นหยากลับหลุดปากเรียกเขาไว้ด้วยความพลั้งเผลอ

“เดี๋ยว”

เท้าชะงักกึก ปั้นหยากำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น พยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือให้ออกมาเบาที่สุด

“ระวังตัวด้วยนะ”

คำพูดนั้นทำให้มือที่จับลูกบิดประตูชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ทว่าปั้นหยากลับสังเกตเห็นมันได้อย่างชัดเจน คิรันหันกลับมาสบตาเธอ ดวงตาคมนิ่งงันคล้ายกำลังประมวลผลคำพูดที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากเธอ

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ”

ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วใบหน้าทันทีที่รู้ตัวว่าหลุดปากออกไป

“ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตาย”

คิรันจ้องมองเธออยู่เนิ่นนาน ก่อนที่มุมปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่หาดูได้ยาก

“ห่วงฉัน?”

“ไม่ได้ห่วง!” เธอรีบสวนกลับทันควัน

“ฉันแค่ไม่อยากติดอยู่ที่นี่คนเดียวต่างหาก”

“อืม”

เขาพยักหน้ารับช้า ๆ แม้จะทำท่าเหมือนเชื่อ แต่สายตาแพรวพราวนั้นบอกชัดว่าเขาอ่านความรู้สึกของเธอออกทะลุปรุโปร่งจนน่าโมโห

“จะไปก็รีบไปสิ!”

เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงยังไม่ทันสงบ คิรันก็เดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้เธอได้รับรู้อุณหภูมิร่างกายและลมหายใจของเขา

“ถ้าฉันกลับมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำรั้งรออยู่ในที

“เธอต้องเลิกโกหกตัวเองก่อน”

“อะไรของคุณ”

“ว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน”

ถ้อยคำนั้นพุ่งตรงเข้าชนกลางใจปั้นหยาอย่างจัง

“คุณมั่นใจตัวเองเกินไปแล้ว!”

“แล้วเธอล่ะ” เขาก้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

“ทำไมต้องหน้าแดง”

“คิรัน!”

หญิงสาวรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกเขาออก ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่าในวินาทีถัดมา บรรยากาศขี้เล่นก็มลายหายไป กลับกลายเป็นความเคร่งขรึมของชายที่กุมอำนาจไว้ในมือ คิรันแตะแก้มเธอเบา ๆ เป็นครั้งสุดท้าย

“ล็อกประตูไว้ดี ๆ อย่าไปไหน” น้ำเสียงเข้มขึ้นและจริงจัง

“รู้แล้วน่า”

“ถ้าไม่ใช่ฉัน ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาด”

ปั้นหยากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพยักหน้ารับคำ คิรันจ้องมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไปจริง ๆ

ความเงียบงันโรยตัวลงมาทันทีที่สิ้นเสียงประตูปิดลง ปั้นหยายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือของเธอเย็นเยียบเฉียบและสั่นเทาขณะที่หัวใจยังคงเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอทั้งสับสนและโกรธตัวเองที่เริ่มเป็นห่วงผู้ชายที่อันตรายที่สุด คนที่ลากเธอเข้ามาพัวพันกับโลกมืดมิดใบนี้

แต่ภาพที่เขาปกป้องเธอ และสายตาที่มองมาเมื่อครู่กลับวนเวียนอยู่ในหัว หญิงสาวถอนหายใจยาวพยายามสลัดความวุ่นวายออกไป ทว่ายังไม่ทันจะได้พักใจ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่เครื่องของเธอ

มันเป็นโทรศัพท์สำรองของคิรัน หน้าจอสว่างวาบพร้อมข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด

‘ถ้านายยังอยากให้ผู้หญิงคนนั้นมีชีวิตอยู่ อย่าพาตำรวจมา’

หัวใจของปั้นหยาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ความตระหนกยังไม่ทันจางหาย ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นพร้อมรูปภาพที่ทำให้ใบหน้าของเธอซีดเผือด ในรูปนั้นคือพี่ชายของเธอที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม เลือดเปรอะเปื้อนเต็มหน้า โดยมีปากกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ศีรษะ

มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ลมหายใจเริ่มขาดช่วงขณะที่เธอกดอ่านข้อความถัดไปด้วยความลนลาน

‘ถ้าอยากช่วยมัน รีบมาคนเดียว’

พิกัดสถานที่คือท่าเรือร้างห่างไกล สมองของปั้นหยาขาวโพลนไปหมด ความขัดแย้งตีกันยุ่งเหยิงระหว่างการรอคอยคิรันกับความตายของพี่ชายที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

เธอกัดริมฝีปากจนเจ็บแปลบ คำเตือนของคิรันยังก้องอยู่ในหู

“ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาด”

แต่ในยามนี้ คนที่กำลังจะสิ้นลมคือสายเลือดเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เธอไม่มีเวลามากพอจะรอใครได้อีกแล้ว ปั้นหยาจ้องรูปพี่ชายในโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

“พี่”

ต่อให้รู้ว่าปลายทางคือกับดักที่วางไว้เพื่อล่อเธอออกไป แต่เธอไม่อาจปล่อยให้พี่ชายตายต่อหน้าต่อตาได้ หญิงสาวรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วแง้มประตูห้องออกอย่างระมัดระวัง ทางเดินที่เคยพลุกพล่านกลับเงียบสงัด คาดว่าพวกการ์ดคงตามคิรันไปจนหมด

ปั้นหยากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนนิ้วขาวซีด เธอเร่งฝีเท้าไปทางบันไดหนีไฟที่หลบสายตาผู้คน ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แม้จะรู้ดีว่ากำลังฝ่าฝืนคำสั่งของผู้ชายที่น่ากลัวที่สุด แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่อีกแล้ว

หนึ่งชั่วโมงถัดมา รถแท็กซี่ก็ชะลอตัวลงจอดนิ่งหน้าท่าเรือเก่าริมแม่น้ำ ปั้นหยาก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ลมกลางคืนที่หอบเอาความชื้นจากผิวน้ำมาปะทะร่างทำเอาเธอขนลุกชันไปทั้งตัว บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดเสียจนเสียงฝีเท้าของตัวเองฟังดูน่าหวั่นใจ แสงไฟราง ๆ จากหลอดไฟเหนือโกดังเก่ากะพริบถี่คล้ายจะดับ ๆ ติด ๆ แลดูวังเวง

กลิ่นฉุนของสนิมเหล็กและน้ำมันดิบคละคลุ้งอยู่ในอากาศชวนให้อึดอัด หญิงสาวก้มมองพิกัดในมือถือเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าก้าวเท้าเข้าไปภายในความมืดมิดของโกดัง

“พี่...?”

เสียงเรียกนั้นแผ่วเบาจนถูกความเงียบกลืนกิน ไม่มีสัญญาณตอบรับใด ๆ ปั้นหยาขยับลึกเข้าไปอีกเพียงนิด ทันใดนั้นเอง...ปัง!

เสียงบานประตูเหล็กด้านหลังปิดกระแทกใส่กรอบดังสนั่น หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวรีบหันขวับไปมอง ทว่าทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อร่างทึมเทาค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมมืดล้อมรอบเธอไว้ทุกทิศทาง ปั้นหยาใจเสียจนทำอะไรไม่ถูก

“พี่ฉันอยู่ไหน!”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพช ดังมาจากเบื้องบน เธอเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงก่อนที่หัวใจจะร่วงหล่นไปกองที่พื้น ชายคนหนึ่งนั่งพิงตู้คอนเทนเนอร์สูงอย่างไม่ทุกข์ร้อน ปลายนิ้วคีบบุหรี่ที่ส่งควันกรุ่น ขณะดวงตาคมกริบจ้องลงมายังเธอด้วยความนิ่งเฉยดุจน้ำแข็ง

“มาง่ายกว่าที่คิดนะ”

ปั้นหยากำหมัดแน่นพยายามระงับอาการสั่นกลัว

“คุณตั้งใจส่งข้อความมาให้หาฉันเห็น?”

“นับว่าหัวไว”

ชายคนนั้นกระโดดลงจากที่สูงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหา ยิ่งเขาก้าวเข้ามาใกล้ รังสีคุกคามก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนเธอรู้สึกหายใจลำบาก เขาไม่ใช่แค่ลูกน้องกระจอกทั่วไป แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมในแบบที่คิรันมี แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือคนตรงหน้าดูพร้อมจะปลิดชีวิตใครสักคนได้โดยไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี

“พี่ฉันอยู่ไหน”

เธอกลั้นใจถามซ้ำแม้เสียงจะเริ่มสั่นเครือ อีกฝ่ายเพียงแต่ยิ้มบางที่ดูน่าสยดสยอง ก่อนจะโยนโทรศัพท์มาให้เธอ ปั้นหยารับมันไว้อย่างงง ๆ และเมื่อคลิปวิดีโอสั้น ๆ เริ่มเล่น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้น้ำตาพรั่งพรูออกมาทันที พี่ชายของเธอถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้ในสภาพที่บอบช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

“ปั้น... อย่ามา...” เสียงในคลิปขาดหายไปพร้อมกับหน้าจอที่ดับมืดลง

“พี่!”

“ยังไม่ตายหรอก” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าขนลุก

“ถ้าเธอให้ความร่วมมือ”

“คุณต้องการอะไร” ปั้นหยาตวาดถามพลางสบตาเขาอย่างขัดขืน

“ง่าย ๆ” เขาขยับเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้นช้า ๆ

“ใช้เธอล่อไอ้คิรัน” ปั้นหยาสะบัดหน้าหนีจากการคุกคามทันที

“ฉันไม่เกี่ยว”

“แต่ไอ้คิรันมันเกี่ยว!” แววตาของชายคนนั้นกระด้างขึ้นฉับพลัน

“มันฆ่าน้องชายฉัน”

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำนั้น

“แล้วตอนนี้...” เขากรีดยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนเอ่ยต่อ

“ฉันจะเอาของสำคัญของมันคืนบ้าง”

“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ของสำคัญของเขา” ปั้นหยาถอยกรูดพลางปฏิเสธเสียงแข็ง

“งั้นเหรอ” อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอพลางชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง ภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าท่าเรือเผยให้เห็นขบวนรถสีดำหลายคันที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง และรถคันที่นำหน้ามาด้วยท่าทีดุดันนั้น...คือรถของคิรัน

ชายตรงหน้าจ้องมองอาการตื่นตระหนกของเธอด้วยความพอใจ

“ดูเหมือนมันจะไม่คิดแบบนั้นนะ”

เสียงล้อรถบดขยี้ถนนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอกโกดัง ปั้นหยาหัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมานอกอก เขามาจริง ๆ ทั้งที่เธอไม่ได้ส่งข่าว ทั้งที่เธอแอบหนีเขามาเองแท้ ๆ ชายปริศนาเอียงคอมองเธอคล้ายกำลังสนุกกับละครฉากใหญ่

“น่าสนใจดีนะ...ฉันไม่เคยเห็นไอ้คิรันรีบร้อนขนาดนี้มาก่อน”

“ปล่อยพี่ฉัน...” ปั้นหยาเค้นเสียงอ้อนวอน

“ใจเย็น ๆ สิ เดี๋ยวก็ได้เจอ” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่ยี่หระก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้อง

ทันใดนั้นเองปั้นหยาก็ถูกกระชากแขนจากทางด้านหลังอย่างแรงจนตัวปลิว

“ปล่อยนะ!” หญิงสาวพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด ทว่าอ้อมแขนกำยำของชายร่างยักษ์กลับล็อกตัวเธอไว้แน่นหนาราวกับคีมเหล็กจนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด

ในจังหวะนั้นเอง เสียงกัมปนาทจากปลายกระบอกปืนระเบิดขึ้นด้านนอกโกดัง ตามมาด้วยเสียงสาดกระสุนตอบโต้กันอย่างบ้าคลั่ง แรงสั่นสะเทือนทำเอาโกดังเก่าสั่นไปทั้งหลัง

“นายครับ มันเข้ามาแล้ว!” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนรายงานด้วยน้ำเสียงตระหนก ทว่าชายผู้กุมชะตาปั้นหยาอยู่กลับแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่รีบร้อน

“เร็วกว่าที่คิดอีก” เขาชักอาวุธปืนคู่กายขึ้นมา ก่อนจะสาวเท้าเข้าประชิดตัวเธอ

“รู้ไหม ฉันอยากเห็นสีหน้าไอ้คิรันตอนเสียเธอไปต่อหน้าต่อตามากแค่ไหน”

ปั้นหยาหน้าซีดสลับระเรื่อด้วยความเดือดดาล

“คุณมันโรคจิต!”

“อาจจะ...” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตวัดปลายกระบอกปืนขึ้นจ่อขมับหญิงสาวจนเธอตัวแข็งทื่อ

“แต่เพราะมัน น้องชายฉันถึงต้องตาย”

นัยน์ตาของชายตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่ลุกโชนจนน่าขนลุก

“วันนี้ใครสักคนต้องชดใช้”