Home / มาเฟีย / ปั้นรักมาเฟียร้าย / ตอนที่ 9 มีเวลาทั้งชีวิต

Share

ตอนที่ 9 มีเวลาทั้งชีวิต

last update publish date: 2026-06-21 12:38:08

ทั่วทั้งโกดังตกอยู่ในความเงียบงันอย่างสมบูรณ์ ปั้นหยาเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง

“คิรัน”

“ฉิบหายแล้ว” พี่ชายของเธอกลับสบถออกมาแผ่วเบา

เขาย้ำคำนั้นออกมาอย่างหมดแรง ส่วนปั้นหยาในตอนนี้สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เธอมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

“คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม”

“รู้”

“แต่ฉันไม่รู้!” ปั้นหยาแผดเสียงขึ้นมาทันที ความอัดอั้นทำให้หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมด

“คุณจะไม่ปล่อยฉันไปหมายความว่ายังไง!”

คิรันหมุนตัวกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขาราบเรียบสนิทจนดูคล้ายผิวน้ำที่นิ่งสงัด ทว่าลึกลงไปกลับมีความกดดันมหาศาลซ่อนอยู่จนปั้นหยาเริ่มหวาดหวั่นในคำตอบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“หมายความว่าเธอต้องอยู่กับฉัน”

“บ้าไปแล้ว”

“ก็อาจจะ” เขาตอบกลับด้วยโทนเสียงเรียบดั่งคนไร้ความรู้สึก

“แต่ฉันเอาเธอออกไปจากชีวิตไม่ได้แล้ว”

ถ้อยคำนั้นดุจแรงกระแทกที่พุ่งตรงเข้ากลางใจ เธอควรจะโกรธ ควรจะหวาดกลัว หรือควรจะหาทางหนีไปให้ไกลที่สุดจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการกระหน่ำเต้นรัว เพียงเพราะประโยคเดียวจากปากเขา พี่ชายของเธอสบถออกมาอีกครั้งด้วยความขัดใจพลางยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

“นายนี่มัน”

“เก็บแรงไว้หายใจเถอะ” คิรันตัดบทอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“พามันไปหาหมอ”

“ครับนาย”

ชายฉกรรจ์สองคนรีบเข้าไปประคองร่างที่บอบช้ำของพี่ชายปั้นหยาออกไปทันที ทว่าก่อนจะพ้นเขตประตู พี่ชายของเธอกลับฝืนหันมาจ้องหน้าคิรันอีกครั้งด้วยสายตาแน่วแน่

“ถ้านายทำให้น้องฉันร้องไห้” ดวงตาที่อ่อนแรงคู่นั้นหรี่ลงอย่างคาดโทษ

“ฉันจะกลับมายิงหัวนายแน่”

บรรดาลูกน้องที่ยืนรายล้อมถึงกับนิ่งขรึมจนแทบไม่กล้าหายใจ ทว่าคิรันกลับเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกขัน

“ถ้านายยังมีแรงอะนะ”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

ปั้นหยามองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่ถูกพาตัวออกไป จนกระทั่งเสียงฝีเท้าจางหาย ความเงียบก็เข้าปกคลุมโกดังร้างทันที

เหลือเพียงเธอกับเขาท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจนอึดอัด อากาศรอบตัวดูหนักอึ้งและแฝงไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น

“คุณพูดแบบนั้นทำไม” เธอเค้นเสียงถามแผ่วเบา

คิรันสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด

“แบบไหน”

“เรื่องที่ฉันต้องอยู่กับคุณ”

“เพราะมันจริง”

“คุณจะบังคับฉันไปถึงเมื่อไหร่”

“จนกว่าเธอจะยอมอยู่เอง”

“ไม่มีวัน”

“งั้นฉันก็มีเวลาทั้งชีวิต”

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบทันที ผู้ชายคนนี้ช่างพูดเรื่องที่น่าหวั่นใจที่สุดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทราวกับเป็นเรื่องธรรมดา คิรันเอื้อมมือขึ้นมาแตะไล้แก้มเธออย่างเบามือ

“หนีออกมาคนเดียว” น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจคุกรุ่นอยู่ลึก ๆ

“รู้ไหมว่าฉันอยากลงโทษเธอแค่ไหน”

“ฉันแค่อยากจะช่วยพี่เหนือ...” ปั้นหยาพึมพำเสียงแผ่วพยายามหาข้ออ้างให้ความบุ่มบ่ามของตัวเอง

“แล้วถ้าวันนี้ฉันมาช้า?” คิรันสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ขณะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธออย่างคาดคั้น

“ถ้ามันยิงเธอขึ้นมาจริงๆ ล่ะ”

น้ำเสียงของเขากดต่ำลงทุกขณะจนฟังดูคล้ายเสียงคำรามในลำคอ

“เธอคิดว่าฉันจะอยู่ยังไง”

“คุณ...” หัวใจของปั้นหยาไหววูบคล้ายตกจากที่สูง คิรันโน้มใบหน้าลงมาหาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนของเขาปัดผ่านผิวแก้มของเธอ

“ฉันเกือบเสียสติระหว่างทางมาที่นี่ตอนที่สายส่งข่าว”

ถ้อยคำนั้นหนักแน่นและจริงจังเสียจนเธอเถียงไม่ออก ปั้นหยาเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นด้วยความสับสนที่ตีตื้นขึ้นมาในอก

“คุณไม่ควรพูดแบบนี้กับฉัน”

“ทำไม”

“เพราะฉันเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าคุณพูดจริง หรือแค่ต้องการควบคุมฉัน”

คิรันชะงักไปทันที แววตาที่เคยแข็งกร้าวมีอาการสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายถ้อยคำของเธอพุ่งเป้าเข้าจุดสำคัญ ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้ามากกว่าจะนึกขำ

“แล้วต่างกันตรงไหน”

“ต่างสิ!” ปั้นหยาใช้มือยันอกแกร่งของเขาออกห่างเว้นระยะคุกคาม

“ฉันไม่อยากเป็นแค่คนที่คุณหวงเพราะเป็นของสะสมหรือของเล่นของคุณ”

ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายทันที คิรันนิ่งเงียบไปเนิ่นนานจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัด ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เชยคางเธอขึ้นมาสบตาอีกครั้ง ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องลึกคล้ายจะพันธนาการเธอไว้ไม่ให้หลบหนีไปไหนได้อีก

“งั้นถ้าฉันบอกว่า” เขาหยุดชะงักไปเสี้ยววินาทีเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ “ฉันหวงเพราะเธอเป็นปั้นหยา ไม่ใช่เพราะเธอเป็นของสะสมของฉันล่ะ”

หัวใจของหญิงสาวกระตุกแรงจนรู้สึกเจ็บ ลมหายใจติดขัดคล้ายมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ เธอนิ่งมองใบหน้าคมสันของเขาอย่างค้นหา ร่องรอยของการล้อเล่นหรือคำลวงไม่มีปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นจริงจังเกินไป จริงจังเสียจนเธอเริ่มหวาดหวั่นที่จะรับมือ

“คุณ...” เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นพร่า “อย่าพูดแบบนี้”

“ทำไม”

“เพราะฉันไม่รู้จะเชื่อคุณยังไง”

คิรันไม่ได้ตอบในทันที สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านประตูโกดังที่เปิดอ้าเข้ามา หอบเอาความหนาวชื้นและกลิ่นของดินปืนให้ลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างเขากับเธอนั้นกลับกดดันและลึกซึ้งยิ่งกว่า

“ก็ไม่ต้องเชื่อ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ทว่ามั่นคง

“ก็ไม่คิดจะเชื่ออยู่แล้วล่ะ”

“แค่ดูว่าฉันทำอะไรกับเธอ”

ปั้นหยาชะงักนิ่ง คิรันยกมือขึ้นลูบเรือนผมของเธออย่างเบามือ สัมผัสที่โหยหาและอ่อนโยนนั้นช่างขัดกับคราบเลือดที่ยังเปื้อนติดอยู่บนฝ่ามือเขาอย่างสิ้นเชิง

“ฉันไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับใคร” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงคล้ายกำลังเปิดเผยความในใจ

“เธอเป็นคนแรก”

หัวใจของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือมัจจุราชที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง คือคนที่สามารถปลิดชีพผู้อื่นได้โดยไม่กะพริบตา แต่ในนาทีนี้... เขากลับกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาวรณ์ คล้ายกับว่าเขากำลังหวาดกลัวการสูญเสียเธอไปจริง ๆ

“ฉันงงไปหมดแล้ว” ปั้นหยาเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบนั้นแทบไม่ทัน ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด

“งั้นก็ไม่ต้องคิด”

“จะไม่ให้คิดได้ยังไง! ชีวิตฉันพังเพราะคุณนะคิรัน”

คำพูดนั้นคล้ายหมัดฮุกที่ต่อยเข้ากลางใจจนชายหนุ่มนิ่งงันไป ปั้นหยากัดริมฝีปากจนเจ็บเพื่อสะกดอารมณ์ก่อนจะเค้นเสียงพูดต่อ

“ฉันถูกไล่ล่า ถูกจับตัว ถูกเอาปืนจ่อหัว... ทั้งหมดก็เพราะฉันหลงเข้าไปอยู่ในโลกของคุณ”

ขอบตาของหญิงสาวเริ่มร้อนผ่าวและเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

“แต่ที่แย่ที่สุดคือ...” เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นเครือ หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยประโยคถัดมา

“ฉันดันเริ่มรู้สึกดีกับคนที่อันตรายที่สุด”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 95 จนต้องหลั่งน้ำตา

    ตอนที่ 95จนต้องหลั่งน้ำตาสามสัปดาห์ผ่านไปแบบแทบไม่ได้นอน โรงแรมหรูถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานวิวาห์ตลบอบอวลด้วยดอกไม้สีขาวและครีมสุดอลังการ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวนิยาย ทว่าเบื้องหลังคือสภาพศพเดินได้ของทีมงานคีร์นั่งหมดสภาพบนเก้าอี้ เสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำดำเป็นแพนด้า"กูประกาศเลย... ชาตินี้กูจะไม่จัดงานแต่งให้ใครอีกแล้ว"ซิ่วอิงที่สภาพยับเยินไม่แพ้กันพิงโซฟาหลับตาแน่น"เห็นด้วย... ครั้งเดียวพอ"ส่วนมิ้นท์กับทีมงานนอนแผ่หราอยู่มุมฮอลล์"ฉันปวดหลังมาก""ฉันปวดไปหมด""ฉันเห็นดอกไม้แล้วจะร้องไห้" เสียงบ่นดังระงมปั้นหยาหัวเราะเบา ๆ มองทุกคนด้วยแววตาซาบซึ้ง"ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ นะคะที่เหนื่อยเพื่อฉันขนาดนี้""หยุดเลยยัยปั้น!"ทีมงานรีบสวน "งานอลังการขนาดนี้ พวกหนูเอาไปเล่าได้ทั้งชีวิต!""จริง! ถึงจะใกล้ตายก็ยอม!"เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นคิรันที่เพิ่งวางสายก็เดินเข้ามา ว่าที่เจ้าบ่าวยังดูหล่อเนี้ยบเป๊ะราวกับไม่เคยผ่านนรกสามสัปดาห์มาเลยสักนิด คีร์มองแล้วหมั่นไส้"มึงไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไงวะ""เหนื่อย" คิรันตอบนิ่ง ๆ "...แต่คุ้ม"ปั้นหยาหน้าแดงก่ำ ส่วนคีร์ได้แ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 94 งานระดับชาติ

    ตอนที่ 94งานระดับชาติช่วงเย็นวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูหลังงามของคิรัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของปั้นหยากับมิ้นท์ที่เพิ่งกลับจากทริปช้อปปิ้ง ถุงสินค้าแบรนด์เนมวางเรียงรายระเกะระกะเต็มโซฟา จนป้าแย้มเดินผ่านมาเห็นแล้วต้องส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู"คุณคิรันคะ นี่พากันไปเหมาทั้งห้างเลยหรือเปล่าเนี่ย""ของลูกผมน่ะครับป้าแย้ม" คิรันตอบหน้าตายปั้นหยาหันขวับไปมองค้อนทันควัน "ลูกยังไม่ทันจะปฏิสนธิเกิดมาเลยนะคะคุณคิรัน!""ก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าสิ""คุณคิรัน!"มิ้นท์หลุดหัวเราะคิก "ฉันว่านะปั้นหยา พอน้องเกิดมาเมื่อไหร่ ต้องโดนคุณคิรันสปอยล์จนเสียคนแน่ ๆ""ก็ลูกผมนี่" คิรันตอบเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ปั้นหยายยกมือขึ้นกุมขมับทันทีทว่ายังไม่ทันจะได้เถียงอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังประสานกันขึ้นหลายเครื่องคีร์ที่นั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วสูง "ไลน์กลุ่ม?"ซิ่วอิงก้มมองหน้าจอแล้วอ่านออกเสียงตามตัวอักษร"พวกมึงมาที่บ้านกูด่วน มีเรื่องสำคัญจะแจ้ง"คีร์เงยหน้าสบตากับคิรันทันที"ไอ้คิรัน ตัวมึงนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้กับพวกกูเ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 93 ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เอง

    ตอนที่ 93ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เองคีร์หมุนตัวเดินกลับไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ทอดสายตามองตรงมาด้วยประกายตาเอ็นดูระคนขบขัน"อยากจะลงเล่นสนุกบทไหน เชิญตามสบายเลยครับ ผมพร้อมเปิดทางให้คุณอาละวาดได้เต็มที่"ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์กระตุกไหวให้กับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความตามใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวแสร้งกระแอมกลบเกลื่อนความเขิน"ถ้าอย่างนั้น... ช่วยซัพพอร์ตฉันหน่อยนะคะคุณคีร์""ได้เสมอครับ" คีร์สวนกลับทันควัน "อยากได้ระดับความรุนแรงเบอร์ไหนดีล่ะ"มิ้นท์จุดรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก"เอาแบบ... เจ็บลึกจนไม่มีวันลืมเลยค่ะ"คีร์หลุดหัวเราะในลำคอ "โหมดนี้ก็น่ากลัวใช่ย่อยแฮะ""ก็แค่อยากเปลี่ยนมาลองสวมบทผู้ล่าดูบ้าง" หญิงสาวหันไปสบตากับชายหนุ่ม "เชิญตัวแทนจากไอวาร่า ครีเอทีฟ เข้ามาได้เลยค่ะ"คีร์เอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมต่อสายหาเลขาฯ หน้าห้องทันทีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ผู้จัดการหนุ่มใหญ่แห่งไอวาร่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียดและหวาดวิตกจนปิดไม่มิด ทว่าทันทีที่เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่คีร์ ร่างทั้งร่างก็ชะงักกึกตาค้าง"มิ้นท์?!"หญิงสาวไม่มีแม้แต

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 92 การเอาคืนที่สะใจ

    ตอนที่ 92การเอาคืนที่สะใจทว่าหลังจากก้าวขึ้นมานั่งประจำที่บนรถสปอร์ตได้ไม่นาน มิ้นท์ก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นทิศทางเส้นทางบนท้องถนน“เดี๋ยวค่ะคุณคีร์... นี่มันไม่ใช่เส้นทางที่จะไปร้านอาหารนี่นา”“อือ” คีร์พยักหน้ารับสั้น ๆ“แล้วคุณกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย”“ไปบริษัท”“หา?!” หญิงสาวหันขวับมามองตาโตทันที “บริษัทอะไรอีกคะ!”“บริษัทที่ทำงานของผมเอง” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพึมพำเรื่องดินฟ้าอากาศมิ้นท์อึ้งค้างเติ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเกิดอาการระแวดระวังภัย“คุณคิดจะวางแผนทำอะไรแปลก ๆ อีกแน่ ๆ”“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินข้าว”“แล้วทำไมต้องถ่อไปกินถึงบริษัทของคุณด้วยฮะ”“ก็เพราะว่าผมยังเคลียร์สงานของตัวเองไม่เสร็จน่ะสิ” คีร์หันมาโปรยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตรงมุมปาก“และที่สำคัญคือ อยากพาคุณไปอยู่ข้าง ๆ ด้วย”ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์สะดุดกึกอีกหน ทว่าหญิงสาวต้องรีบดึงสติกลับมาจากภวังค์หวานนั้น“ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณซะหน่อย”“ก็ลองย้ายมาเป็นดูสิ”“คุณคีร์!”ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจทันควัน ก่อนจะบังคับรถสปอร์ตหรูเลี้ยวผ่านป้อมยามเข้าสู่เขตอาคารสำนักงานใหญ่ของ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 91 ความวุ่นวายสุดน่ารัก

    ตอนที่ 91ความวุ่นวายสุดน่ารักเช้าวันต่อมาภายในคฤหาสน์หลังงามของคิรันค่อนข้างวุ่นวาย ป้าแย้มพร้อมด้วยกลุ่มแม่บ้านอีกหลายชีวิตกำลังช่วยกันจัดวางอาหารมื้อเช้าอย่างพิถีพิถันสุดฝีมือ หลังจากเมื่อคืนนี้ท่านประธานคิรันรัวสั่งเพิ่มเมนูพิเศษสำหรับคนท้องยาวเหยียดจนทุกคนแทบจำไม่หวาดไม่ไหว‘ห้ามรสจัดห้ามหวานเกินไป ห้ามของมัน ของดิบทุกชนิดห้ามเด็ดขาด แล้วผลไม้ต้องคัดสดใหม่ทุกวัน น้ำดื่มต้องอุ่นพอดี กาแฟงด ชางด น้ำเย็นงด ส่วนพวกของหมักของดองห้ามเอาเข้ามาใกล้รั้วบ้าน’น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดของคิรันเมื่อคืนยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวป้าแย้มจนสลัดไม่หลุด แม่บ้านบางคนถึงกับแอบขยับมากระซิบกระซาบปนขำขัน“คุณคิรันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าคนท้องเองอีกนะคะป้า”“นั่นสิ เมื่อคืนป้ายังเห็นคุณเขานั่งหน้าเครียดอ่านข้อมูลเรื่องคนท้องในแท็บเล็ตอยู่เลยจนถึงตีสองนู่น” ป้าแย้มหลุดหัวเราะเอ็นดู “คุณเขาเห่อลูกมากจริง ๆ”จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก้าวสม่ำเสมอก็ดังแว่วมาจากทางโถงบันได ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียวทันที ปั้นหยาค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาช้า ๆ ในชุดเดรสเนื้อนุ่มสีอ่อนสบายตา ฝ่ามือน้อยเกาะกุมราวบันไดไว้หลวม ๆ ใบหน้าหวาน

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 90 น่าจะใช่

    ตอนที่ 90 น่าจะใช่มิ้นท์ถึงกับนิ่งอึ้งสนิทของจริง คราวนี้อุณหภูมิความร้อนเริ่มแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ส่วนคนจุดชนวนระเบิดก็ยังคงบังคับรถหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้เพิ่งโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่หัวใจของใครบางคน หญิงสาวรีบหันหน้ากลับไปมองวิวข้างทางด้านนอกทันควัน พึมพำเสียงอุบอิบในลำคอ“คนเจ้าชู้...”คีร์แว่วได้ยินคำประนามนั้นชัดเจน เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี และนี่นับเป็นครั้งแรกที่การร่วมทางกลับบ้านของคนทั้งคู่ ไม่ได้มีเพียงแค่ความวุ่นวาย และเสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมารถสปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวฝ่าความมืดของถนนยามวิกาลอย่างเงียบ ๆ ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ และเสียงเพลงสากลคลอเคลียแผ่วเบา มิ้นท์ยังคงนั่งกอดกระเป๋าคู่ใจไว้แน่น พยายามจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลบหนีสายตาของคนข้าง ๆ หลังจากโดนอีกฝ่ายหยอดคำหวานจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะมาตลอดทาง ส่วนคีร์ก็ยังคงขับรถด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจจู่ ๆ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของมิ้นท์ก็แผดเสียงดังขึ้น หญิงสาวรีบกดปุ่มรับสายทันที“ค่ะพี่...”ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา สีหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนไปในทันใด“ตอนนี้เลยเหรอคะ... ค่ะ ๆ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 11 หนีไม่พ้น

    หัวใจของปั้นหยาสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ความใกล้ชิดในระดับที่ลมหายใจอุ่นของคิรันปะทะเข้ากับผิวแก้วนั้น รุนแรงและจู่โจมความรู้สึกเธออย่างหนักหน่วง ใกล้เสียจนเธอรู้ดีว่านาทีนี้ เธอหนีหัวใจตัวเองไม่พ้นอีกแล้ว“คุณพูดเหมือนคนคลั่งรักฉันงั้นแหละ”ปั้นหยาพยายามเค้นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่ามันกลับแ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 10  เสียใจไหม?

    คิรันจ้องมองเธอเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงดึงร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ อ้อมกอดครั้งนี้ปราศจากความดุดันหรือการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความเงียบงันและไออุ่นที่โอบล้อมกายเธอไว้ คล้ายเป็นที่พักพิงเดียวท่ามกลางพายุ“เสียใจไหม” เสียงทุ้มต่ำถามชิดใบหู ปั้นหยาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ใจหนึ่งเธ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 8 ไม่มีวันปล่อย

    ปัง!ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขา

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 7 ผู้ชายอันตราย

    ปั้นหยาชะงักนิ่งเมื่อถูกดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งตรึงไว้แน่น สายตาของคิรันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนเธอไม่อาจโต้แย้ง“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเสี่ยง”หัวใจของเธอไหววูบ ทั้งที่ควรจะขุ่นเคืองในความเผด็จการ แต่ลึก ๆ กลับมีความอบอุ่นบางอย่างซึมลึกเข้ามาจนเธอนึกหงุดหงิดตัวเอง“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน”คิรันจ้องลึกเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status