ตอนที่ 8 ไม่มีวันปล่อย

ปัง!

ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขา

คิรันก้าวเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายเรียบสนิทไร้ซึ่งความรู้สึก มือข้างหนึ่งถือปืนมั่นคง ขณะที่อีกข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงกว้างก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของเธอ เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หน้ากากความไร้อารมณ์ของเขาก็พังทลายลง

“ปั้นหยา!”

น้ำเสียงที่หลุดออกมานั้นสั่นคลอนหัวใจเธออย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับรู้ได้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของเขา

“คิรัน!”

เธอกำลังจะถลาไปหา ทว่าชายที่จ่อปืนเธออยู่กลับกระชากร่างเธอเข้าไปเป็นโล่มนุษย์อย่างแรง

“อย่าเข้ามา!”

ปากกระบอกปืนถูกกดเน้นเข้าที่ขมับอีกครั้ง คิรันหยุดชะงักกึกทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงครอบคลุมไปทั้งโกดัง

แม้แต่ลูกน้องทั้งสองฝ่ายยังต้องหยุดมือ เพราะรู้ดีว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของฝ่ายนั้นขยับเพียงนิด วิญญาณของหญิงสาวตรงกลางจะหลุดลอยไปทันที คิรันจ้องมองศัตรูตรงหน้าด้วยสายตาที่คมกล้าดุจใบมีด

“ปล่อยเธอ” น้ำเสียงของเขาต่ำลึกและนิ่งสงบ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจคุกคามจนคนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

“ทำไมวะ” อีกฝ่ายแค่นหัวเราะพลางกดกระบอกปืนแรงขึ้นจนปั้นหยาต้องหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว

“มึงก็แค่เอ็นดูของเล่นชิ้นใหม่ไม่ใช่เหรอ”

ทันใดนั้นเสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด ทว่าคราวนี้มันไม่ได้มาจากฝั่งของคิรัน ร่างที่ซ้อนอยู่ด้านหลังปั้นหยาชะงักกึก ก่อนที่เลือดสีสดจะฉีดพุ่งออกมาจากหน้าท้อง เขาเบิกตาค้างมองแผลตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เช่นเดียวกับปั้นหยาที่มองภาพตรงหน้าด้วยความช็อก เพราะคนที่ลั่นไก...คือพี่ชายของเธอเอง

“พี่เหนือ!”

เมื่อร่างของศัตรูล้มลงพื้น ปั้นหยาได้รับอิสระเธอก็หมายจะวิ่งไปหาพี่ชายทันที แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นระยะ ร่างทั้งร่างก็ถูกอ้อมแขนทรงพลังฉุดเข้าไปกอดไว้แน่นจากทางด้านหลัง คิรันกอดรัดเธอไว้สุดแรงคล้ายกลัวว่าเธอจะสลายหายไปจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“ใครบอกให้ออกมา” เสียงทุ้มดังกดต่ำชิดใบหู แม้ถ้อยคำจะดูเย็นชา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นพร่าที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

ปั้นหยาเบี่ยงหน้ากลับไปมองเขา แล้วเธอก็ต้องนิ่งอึ้งไป... เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นความหวาดกลัวอย่างที่สุดฉายชัดอยู่ในดวงตาของชายที่ชื่อคิรัน

“ฉัน...”

เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด มือหนาทั้งสองข้างก็คว้าใบหน้าเธอไว้แน่น สายตาของเขาไล่ตรวจตราไปทั่วทุกตารางนิ้วด้วยความกังวลใจ

“ถ้าเธอเป็นอะไรไป...”

คิรันหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างอุกอาจและรุนแรง สัมผัสร้อนจัดที่ทาบทับลงมาทำเอาปั้นหยาช็อกจนสมองขาวโพลน โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงปืนหรือเสียงตะโกนรอบข้างถูกตัดขาดหายไป เหลือเพียงสัมผัสที่ดุดันและโหยหา จูบนั้นเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ ทั้งความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความปรารถนาที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งในที่สุด

ระยะห่างระหว่างสองคนลดน้อยลงจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนความรู้สึกปะปนกันมั่วซั่วไปหมด ก่อนที่เขาจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นประสาทจนหัวใจเธอแทบหยุดทำงาน

“เธอกำลังจะฆ่าฉันรู้ไหม”

“คิรัน”

ปั้นหยาแข็งทื่อไปทั้งร่าง ริมฝีปากยังคงทิ้งความรู้สึกวูบวาบจากรสจูบที่เพิ่งจางหายไป หัวใจของเธอกระหน่ำรัวจนเกรงว่ามันจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวสบตาคนตรงหน้านิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด ในดวงตาคมเข้มคู่นั้นอัดแน่นไปด้วยห้วงอารมณ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันทั้งดุดัน คุกคาม และเปี่ยมไปด้วยความจริงจังจนน่าหวั่นใจ

เสียงเรียกขานนั้นสั่นเครือและแผ่วเบา ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว เสียงไอโขลกหนัก ๆ ก็ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดลง

“แค่ก แค่ก”

“พี่!” ปั้นหยาได้สติสะดุ้งสุดตัวแล้วรีบหันขวับไปมองต้นเสียงทันที

เธอถลาเข้าไปหาพี่ชายที่นั่งทรุดตัวพิงเสาเหล็กอย่างหมดสภาพ บาดแผลที่เห็นในตอนนี้สาหัสกว่าในคลิปวิดีโอหลายเท่าตัว ใบหน้าที่เคยคุ้นตาบวมช้ำ เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง เห็นดังนั้นน้ำตาของเธอก็รื้นขึ้นมาทันที

“พี่เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม”

“พี่ขอโทษ” คำขอโทษที่หลุดออกมาเป็นคำแรกทำเอาปั้นหยาใจสลาย เธอยิ่งส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“อย่าเพิ่งพูดตอนนี้เลยพี่ เราต้องไปโรงพยาบาลก่อน”

ทว่ามือที่สั่นเทาของพี่ชายกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลจ้องมองข้ามไหล่เธอไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

“มัน ไม่ควรดึงเธอเข้ามาเกี่ยว”

คิรันยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลัก ท่าทีสงบสงัดจนยากจะเดาความคิด

“ข้อมูลอยู่ไหน” น้ำเสียงราบเรียบที่ติดจะห่างเหินของเขาทำให้ปั้นหยาชะงักไปครู่หนึ่ง พี่ชายของเธอเม้มปากแน่นเหมือนกำลังชั่งใจ

“ถ้าฉันให้ นายจะปล่อยปั้นหยาไปไหม”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ บรรยากาศรอบข้างกลับมาเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ คิรันจ้องมองชายที่บาดเจ็บด้วยสายตาสงบนิ่งที่สุดก่อนจะเอ่ยตอบช้า ๆ

“ฉันไม่เคยทำอะไรเธอ”

“แต่เธออยู่กับนายก็อันตราย!” เหนือตะคอกกลับทันควันจนต้องไอโขลกออกมาอีกระลอก

“นายรู้ดีว่าคนพวกนั้นจะไม่หยุด!”

ปั้นหยามองชายสองคนตรงหน้าด้วยความสับสนที่ตีรวนขึ้นมามหาศาล

“เดี๋ยวก่อน ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ จนกระทั่งพี่ชายของเธอหลับตาลงคล้ายตัดสินใจเด็ดขาด เขาเค้นเสียงแหบแห้งเล่าความจริงออกมา

“ฉันไม่ได้โกงเงินมัน พี่เข้าไปทำงานบัญชีให้บริษัทบังหน้าของพวกมัน แล้วดันไปเจอข้อมูลซื้อขายอาวุธกับรายชื่อคนใหญ่คนโตเข้า”

ความรู้สึกหนาวเหน็บเริ่มเกาะกุมที่ขั้วหัวใจของปั้นหยา

“คนพวกนั้นรู้ว่าพี่เห็นข้อมูล เลยจะเก็บพี่”

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกฉัน!”

“พี่ไม่อยากดึงแกเข้ามาเสี่ยง” หยาดน้ำตาของหญิงสาวหยดลงบนพื้นทันทีที่ได้รับรู้ความจริง

“ข้อมูลอยู่ไหน” คิรันก้าวเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะย่อตัวลงเผชิญหน้ากับพี่ชายของเธอ เอ่ยถามซ้ำคราวนี้น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นและกดดันอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าฉันให้ นายต้องพาปั้นหยาออกไปจากวงการนี้” ดวงตาคมกริบของคิรันหรี่ลงเล็กน้อย

“นายไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”

“แต่ฉันมีสิทธิ์เลือกว่าจะตายคนเดียว หรือลากทุกคนลงนรกไปด้วย”

บรรดาลูกน้องรอบกายถึงกับนิ่งขรึมและกลั้นหายใจ เพราะแทบไม่มีใครกล้าใช้ถ้อยคำท้าทายเช่นนี้กับคิรัน ปั้นหยามองคนทั้งคู่ด้วยใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น คิรันก็หัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับพอใจในคำตอบ

“นายรักน้องสาวมาก”

“แน่นอน”

“งั้นนายควรรู้ไว้” คิรันค่อย ๆ หันกลับมามองปั้นหยา สายตาที่ทอดมองมานั้นทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะประกาศเจตจำนงออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ต่อให้นายไม่ขอ ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปอยู่ดี”