Share

บทที่ 125

Author: ปลาคาร์ปตัวน้อย
เจี่ยนจือมองไปทางลั่วอวี่เฉิงที่อยู่ตรงหน้า เธอเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้ น้ำตาเม็ดใหญ่ไ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (5)
goodnovel comment avatar
กิ๊บบบบบ เก๋
รู้สึกโมโหตัวพระเอกของเรื่อง โง่ ลั่วเฉิงตอแหลแล้วตอแหลอีกเชื่อไปหมด แต่เมียกูไม่เชื่อ
goodnovel comment avatar
Papat Tanan
ยิ่งเขียนยิ่งขยายอ่านแล้ววนไปบนมา
goodnovel comment avatar
ขนมตาล บ้านอุดม
รู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันถูกดึงมากเกินไป
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 696

    เพราะแม่ของลั่วอวี่เฉิงย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลในเขตนี้ ลั่วอวี่เฉิงก็เลยต้องย้ายมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่รู้ว่าการที่เจี่ยนจือคนเดิมไม่ข้องเกี่ยวกับเวินถิงเยี่ยนมาตลอดหนึ่งปี เป็นเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า……ถ้าใช่ เจี่ยนจือก็เข้าใจความรู้สึกของเจี่ยนจือคนเดิมดี เพราะเธอเองก็เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน หลังผ่านความผิดหวังมาครั้งแล้วครั้งเล่า การเดินออกมาคือทางเลือกที่ดีที่สุดในวันแข่งขัน เจี่ยนจือกับเมิ่งเฉิงซ่งเป็นตัวแทนจากสายศิลป์ทดลองห้องสอง ทั้งสองคนมาจับฉลากหมายเลขผู้เข้าแข่งขันเจี่ยนจือจับได้เป็นคนสุดท้ายส่วนลั่วอวี่เฉิงเป็นคนที่สาม“เป็นยังไงบ้าง? พร้อมหรือเปล่า?” เมิ่งเฉิงซ่งนั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาจับได้หมายเลขเจ็ดเธอพยักหน้าเบา ๆ พลางอมยิ้มและในตอนนี้ เวินถิงเยี่ยนที่จับได้หมายเลขสองกำลังเริ่มกล่าวสุนทรพจน์แล้วเวินถิงเยี่ยนในวัยเยาว์พูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว จังหวะและโทนน้ำเสียงน่าฟัง ลีลาการพูดให้กลิ่นอายของนักเรียน เขาถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างดีเยี่ยมถึงแม้เขาจะเป็นคนเย็นชา แต่ทักษะการพูดของเขากลับมีพลังในการโน้มน้าวสูงมาก ทำให้ผู้ฟังรู้สึกเลือดร้อน

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 695

    แทบไม่มีใครคิดว่าเจี่ยนจือจะชนะได้หลังจากหร่านเฉินรู้ว่าเธอลงแข่งด้วยก็หอบหนังสืออ้างอิงภาษาอังกฤษกองโตมาหาเธอ แถมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “จือจือ การแข่งของเธอก็เหมือนการแข่งของฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเราสองคนจะเอาชนะลั่วอวี่เฉิงไม่ได้!”หร่านเฉินไม่แม้แต่จะเก็บซ่อนความเกลียดที่ตัวเองมีต่อลั่วอวี่เฉิงเลยที่หร่านเฉินมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเธอเขียนบทสุนทรพจน์เจี่ยนจือหัวเราะออกมาเพราะหร่านเฉิน คนในระดับชั้นมีตั้งมากมายรวมถึงคณะครูด้วย แต่คนที่เชื่อว่าเธอจะเอาชนะลั่วอวี่เฉิงในการแข่งขันสุนทรพจน์ได้ มีแค่หร่านเฉินคนเดียวอ้อ ใช่ ยังมีเมิ่งเฉิงซ่งอีกคนเธอถามหร่านเฉิน “เธอเชื่อมั่นในตัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้น?”หร่านเฉินกะพริบตาปริบ ๆ “ก็เพราะเธอสวยไง”เจี่ยนจือ:……จากนั้นหร่านเฉินก็โผเข้ากอดเธอ “จือจือ ฉันล้อเล่นนะ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ ต้องซัพพอร์ตเธออยู่แล้วสิ!ซัพพอร์ตแบบไม่มีเงื่อนไข!เอาล่ะ ตอนนี้เรามาเขียนร่างสุนทรพจน์กัน!”“ไม่ต้องหรอก ฉันเขียนเสร็จหมดแล้ว” เจี่ยนจือว่าพลางตบไหล่หร่านเฉินเบา ๆ “งั้นฉันช่วยฝึกให้ไหม?” หร่านเฉินตั้งใจ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 694

    ครั้งนี้เจี่ยนจือเองก็กำลังลองเดิมพันอยู่เหมือนกันถ้าแพ้ เธอก็จะเปลี่ยนแผนใหม่แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ยังไม่มีใครรู้ว่าผลแพ้ชนะจะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ได้เป็นฝ่ายแพ้“ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงลงแข่งกล่าวสุนทรพจน์ล่ะ?” หลังจากทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่ง เวินถิงเยี่ยนก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน“นายไม่คิดจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารเมื่อกี้เหรอ?” เจี่ยนจือคิดว่าเขาจะถามถึงเรื่องนี้เสียอีกเวินถิงเยี่ยนเงียบไปเจี่ยนจือยังคงไม่ละสายตาจากเขา และในที่สุดเขาก็พูดขึ้นว่า “ไม่สำคัญหรอก”“ไม่สำคัญ?” หมายความว่ายังไงกัน?เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เจี่ยนจือ เธอไม่เคยร้องไห้แบบนี้มาก่อนนะ ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”เจี่ยนจือลองนึกย้อนกลับไป เป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ นั่นแหละ ตลอดเวลาที่เขารู้จักกับเธอมา เธอมักไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาให้คนอื่นเห็น เวลาดีใจก็ไม่เคยดีใจจนออกนอกหน้า และแน่นอนว่าไม่เคยแสดงออกว่าเสียใจเช่นกัน“ถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ชอบลั่วอวี่เฉิง ไม่ชอบที่เธอเข้ามาใกล้นาย นายจะคิดยังไง?” เธอพูดออกมาตรง ๆ อย่างกล้าหาญ ทั้งที่คำพูดแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 693

    ตอนแรกที่ลั่วอวี่เฉิงเห็นเธอก็ชะงักไปเหมือนกัน แววตาฉายแววลนลานออกมาวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นรอยยิ้มจริงใจแล้วเอ่ยทักเธอก่อนว่า “เจี่ยนจือ สวัสดีจ้ะ!”ราวกับเมื่อกี้ไม่เคยพูดเรื่องเธอมาก่อนเจี่ยนจือเองก็ไม่ได้คิดจะต่อปากต่อคำกับเธอในห้องน้ำ เพียงเดินออกมาเงียบ ๆต่อมาที่โรงอาหาร เจี่ยนจือก็เจอกับลั่วอวี่เฉิงอีกครั้งลั่วอวี่เฉิงเดินเข้ามาทักทายเธอก่อนเหมือนพวกเธอสองคนสนิทกันมานานมาก พร้อมคลี่ยิ้มหวาน “เจี่ยนจือ ทำไมเธอไม่สนใจฉันเลยล่ะ?หรือว่าเข้าใจผิดเรื่องที่พวกเราพูดกันวันนี้?”“พวกเธอพูดอะไรกันเหรอ?” เจี่ยนจือถามออกไปตรง ๆ พอถูกต้อนแบบนี้ลั่วอวี่เฉิงก็พูดไม่ออก แต่ไม่นานเธอก็คลี่ยิ้มเหมือนเดิม แถมยังยื่นมือมาหมายจะจับมือเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ พวกเราไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ แค่……ปกติคนส่วนใหญ่ก็มีอคติกับเด็กสายศิลป์อยู่แล้ว พวกเราก็แค่หวังดีกับเธอ ฉันคิดว่าไหน ๆ ฉันกับเวินถิงเยี่ยนก็ต้องลงแข่งเหมือนกัน งั้นพวกเรามาซ้อมท่องบทด้วยกันดีไหม ……”เจี่ยนจือปัดมือเธอออก “ขอบใจนะ แต่ไม่ต้อง”จากนั้นลั่วอวี่เฉิงก็ร้อง “โอ๊ย” ออกมาเหมือนเจี่ยนจือใช้ความรุนแรงกับเธอ ก่อนจะก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 692

    เรื่องที่เวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงจะไปเข้าร่วมการแข่งขันสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษด้วยกันยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ แต่ข่าวกลับแพร่ไปทั่วกลุ่มนักเรียนม.6 แล้วบางคนไม่สนใจ บางคนบอกว่าเวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนที่ผลการเรียนดีที่สุดอยู่แล้ว และยังมีบางคนตั้งคำถามว่าเกณฑ์การคัดเลือกคืออะไรสุดท้าย เรื่องนี้ถึงขั้นถูกเอาไปโพสต์บนเพจของโรงเรียนจนเกิดกระแสไม่น้อยผลก็คือโรงเรียนออกมาปฏิเสธข่าวลือนี้โดยตรง พร้อมประกาศว่าจะจัดการแข่งขันสุนทรพจน์ระดับโรงเรียนในวันศุกร์นี้ ทุกห้องสามารถสมัครเข้าร่วมได้ แล้วคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันที่โดดเด่นที่สุดสองคนเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งขัน โดยแต่ละห้องส่งได้ไม่เกินสองคนเจี่ยนจือไปสมัครโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยไม่ว่าสุดท้ายผู้เข้าแข่งขันอีกคนที่ถูกเลือกจะเป็นใคร หนึ่งในนั้นจะต้องเป็นเธอความจริงมีคนอยากเข้าร่วมการแข่งขันประเภทสุนทรพจน์แบบนี้ไม่มากนัก โดยเฉพาะเมื่อขึ้นม.6 แล้ว ถ้าเป็นการแข่งขันประเภทอื่น เช่น การแข่งขันที่เน้นทักษะจริง มีคุณค่า และเป็นประโยชน์ต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทุกคนอาจจะสนใจ ส่วนถ้าเป็นการแข่งขันด้านศิลปะหรือกีฬา ก็อาจมีนักเรียนบางคนที่อย

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 691

    “ไม่เป็นไร เธอก็ไม่ได้พูดผิด เธอทำงานอยู่ที่ร้าน จะพูดว่า ร้านของพวกเรา ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร” เวินถิงเยี่ยนเอ่ย “ไม่ต้องดูแลพวกเรา พวกเขาเป็นเพื่อนเก่าของฉันทั้งนั้น ไม่ต้องรับรอง ไปทำอย่างอื่นเถอะ”“ได้...ได้...” ลั่วอวี่เฉิงเดินจากไป แต่ก่อนจะไป ดวงตาของเธอก็ยังแดงขึ้นมาเล็กน้อย ดูน่าสงสารมากเจี่ยนจือคุ้นเคยวิธีแบบนี้เสียยิ่งกว่าคุ้นเคย ต่อจากนี้หร่านเฉินต้องโดนว่าแน่นอนแล้วก็เป็นอย่างที่คิดอาเฟิงเป็นคนพูดก่อน “หร่านเฉิน ทำไมเธอต้องดุลั่วอวี่เฉิงขนาดนั้นทุกครั้งด้วย? เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เธอเสียหน่อย ทุกครั้งที่เจอก็เป็นมิตรกับเธอตลอด”หร่านเฉินยิ้มเย็น “แค่นายพูดกับฉันแบบนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่ได้เป็นมิตรกับฉัน!”“มันเป็นเหตุผลแบบไหนกัน?” อาเฟิงไม่เข้าใจ“เหตุผลอะไรน่ะเหรอ? ที่นายไม่เข้าใจก็เพราะนายโง่ ส่วนที่ฉันเข้าใจก็เพราะฉันเองก็ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนเป็นเหมือนกัน” หร่านเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา“เธอ...” อาเฟิงโมโหจนหัวเราะออกมา “แค่จะเอาชนะฉันก็ไม่เห็นต้องด่าตัวเองไปด้วยเลยมั้ง?”“ฉันพูดเรื่องจริง!” หร่านเฉินหยิบของว่างก่อนอาหารชิ้นใหญ่มากัดคำโต“ลูกพี่ เจี่ยนจือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status