Partager

บทที่ 177

Auteur: ปลาคาร์ปตัวน้อย
“แค่นี้ยังเรื่องเล็กอีกเหรอ สิบนิ้วเชื่อมใจนะ เจ็บที่นิ้วก็เหมือนเจ็บที่ใจ!” คุณย่าจับมือเจี่ยนจือไว
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 708

    “ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอ……” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจเสียอีก”“เหรอ……งั้นเหรอ?” เจี่ยนจือหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่เข้าใจ……”ตอนนี้เธออายุสามสิบแล้วนะ!จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังจะพูดอะไร? รู้แล้วก็แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้!ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนที่จับจ้องเธออยู่นั้นมีประกายไฟลุกโชนอยู่เปลวไฟแห่งความโกรธคนคนนี้เปลี่ยนไปแล้วเขาคนเมื่อก่อนนิ่งเฉยราวกับน้ำเปล่า ราวกับไม่มีอะไรสามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้ แต่ตอนนี้ แววตาของเขากลับมีประกายความรู้สึกฉายชัดขึ้นมาเพียงแต่เปลวไฟนั้นวูบไหวอยู่ไม่นานก็ดับลง แววตากลับมาสงบนิ่งดังเดิม“อย่าคิดไปเอง” เขาเอ่ย“อ้อ” เจี่ยนจือตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะ”เขามองเธอด้วยสีหน้าที่เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ ก่อนจะพูดต่อ “เมื่อกี้หร่านเฉินถามว่าฉันคิดยังไงใช่ไหม? ฉันก็แค่คิดว่า……”เจี่ยนจือเงยหน้ามองเขาเขาดูทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย “ในที่สุดเจี่ยนจือคนซื่อบื้อก็รู้จักปกป้องตัวเองแล้ว ฉันดีใจนะที่เห็นแบบนี้”เจี่ยนจือ:……ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเวินถิงเยี่ยนพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้มาก่อน ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว“ซื่อบื้อ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 707

    แค่คำว่าเพื่อนคำเดียวก็ทำให้หร่านเฉินนึกแค้นใจอีกครั้ง หร่านเฉินแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกแล้วไงว่า ในกลุ่มเพื่อนของนาย ถ้ามีเธอก็ต้องไม่มีฉัน ถ้ามีฉันก็ต้องไม่มีเธอ!ถ้านายยังบอกว่าเธอเป็นเพื่อนอีก ต่อให้นายเลี้ยงอาหารฝรั่งเศสฉันทั้งเดือน ฉันก็ไม่ให้อภัยนายหรอก!”เจี่ยนจือจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อก่อนหร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเคยทะเลาะกันแบบนี้บ่อยแค่ไหน เพราะในตอนนั้นเธอพยายามบังคับตัวเองให้ค่อย ๆ ถอยห่างจากเวินถิงเยี่ยน เช่นเดียวกับตอนนี้ที่เธอเอาแต่ใช้หลอดคนเครื่องดื่มในแก้วไปมาเงียบ ๆ“หร่านเฉิน!” ท่าทีแข็งกร้าวของหร่านเฉินทำเอาเวินถิงเยี่ยนไปต่อไม่ถูก “เธอจะอะไรนักหนา?เธอกับลั่วอวี่เฉิงไม่ได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งอะไรกันสักหน่อย แล้วจะคอยตั้งแง่ใส่เธอทำไม?”เจี่ยนจือยกยิ้มบาง แค่ประโยคเดียวก็พิสูจน์ได้แล้วว่า ใจของเขามันเอนเอียงไปทางนั้นหร่านเฉินกำลังจะใช้ออเดิร์ฟขนมปังจิ้มซอส แต่พอได้ยินแบบนั้นก็หยิบถ้วยซอสเขวี้ยงใส่เวินถิงเยี่ยนทันที “เวินถิงเยี่ยน นายลองถามใจตัวเองดูเถอะ เธอไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกันงั้นเหรอ?เธอขโมยหัวข้อของเจี่ยนจือนะ แบบนี้เรียกไม่ขัดแย้งกัน?ถ้าไม่ใช่เพราะเจี่ย

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 706

    ลั่วอวี่เฉิงหันมองไปรอบ ๆ ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลงไปอีก พอตั้งสติได้ เธอก็รีบกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองถนัด—บีบน้ำตา ทำตาแดง และทำตัวให้น่าสงสาร“อาเยี่ยน……” ลั่วอวี่เฉิงพูดทั้งน้ำตา “ ขอโทษนะ……ฉัน……กลัวว่าจะทำให้นายเดือดร้อน……ฉันไม่ใช่……ฉันกลัวว่ามันจะกระทบกับนายจริง ๆ นะ……นายดีขนาดนั้น ทั้งเรียนเก่ง ทั้งความประพฤติดี……”“ถ้าบริสุทธิ์ใจก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว” เวินถิงเยี่ยนตัดบท พร้อมเหลือบมองพนักงานร้านหม้อไฟที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ด้านหลังเธอ “ถ้าเธอยังอยากทำงานที่ร้านหม้อไฟต่อ ก็ไม่มีผลกระทบอะไรหรอก”พูดจบ ก็หันมาหาเจี่ยนจือและหร่านเฉิน “ไปเถอะ”“ไปไหน?” หร่านเฉินถามอย่างไม่พอใจ พวกเธอตั้งใจมากินข้าวแท้ ๆ แต่ยังไม่ทันได้กินสักคำ ก็ต้องมาอารมณ์เสียกับเรื่องแบบนี้ แล้วจะให้เดินออกไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?“มากินข้าวไม่ใช่เหรอ?”เวินถิงเยี่ยนพูดเสียงเรียบ“นายจะเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการขอโทษพวกฉันเหรอ? ระดับไหนล่ะ? ขอดูก่อนนะว่าดีพอให้รับหรือเปล่า!” ถึงหร่านเฉินจะพูดแบบนั้น แต่ขาของเธอเดินตามเขาไปแล้ว ใช่ ไม่ว่ายังไงหร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนก็ยังเป็นเพื่อนก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 705

    ข้อมูลที่เจี่ยนจือรับรู้ได้จากสายตาของลั่วอวี่เฉิงคือ:เวินถิงเยี่ยนเป็นคนให้ของพวกนี้งั้นเหรอ?ไม่ว่าเมื่อไหร่เวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนที่ใจกว้างเรื่องเงินแบบที่เธอจินตนาการไม่ถึงจริง ๆ ……“อ้อ ของปลอมเหรอ?” เจี่ยนจือถามต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน “รองเท้าเธอก็ของปลอมเหรอ?ตอนนี้รองเท้าคู่นี้กำลังเป็นกระแสเลยนะ ถ้าเป็นของแท้ราคาก็น่าจะไม่ต่ำกว่าสามหมื่นห้าเลยมั้ง?”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนเริ่มเอนเอียงไปอีกทาง“นั่นสิ ไหนบอกว่าทำงานเก็บค่าเทอมไง แค่ของที่อยู่บนตัวเธอตอนนี้ก็เท่ากับค่าเทอมสามปีแล้วมั้ง”“แต่เธอบอกว่าของปลอมนี่ อาจจะเป็นของปลอมจริง ๆ ก็ได้นะ?”“ใครจะไปรู้ล่ะ……”จากนั้น เจี่ยนจือก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้าเองอีก เพราะคนที่ชอบเรื่องดราม่าแบบนี้ตะโกนขึ้นมาว่า “งั้นเอาลิงก์ที่ซื้อมาให้ดูสิ จะได้รู้ว่าเป็นของปลอมหรือของจริง?”ลั่วอวี่เฉิงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เธอเอาแต่เหลือบมองเวินถิงเยี่ยนแล้วพูดจาอึกอัก แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ฉัน……ฉันซื้อมาจากร้านแผงลอย……จะมีลิงก์ได้ไงล่ะ……”ยังมีคนเสนอว่า “ชั้นล่างมีเคาน์เตอร์แบรนด์นี่ ลงไปให้พนักงานเช็คดูก็รู้แล้ว”“ฉัน……ฉันไม่ไป…… มีสิทธิ์อะ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 704

    เจี่ยนจือ:???เปลี่ยนไปแล้วเหรอ?ตอนแรกลั่วอวี่เฉิงตั้งใจจะแสดงบทนางเอกเจ้าน้ำตา แต่พอได้ยินคำพูดของเวินถิงเยี่ยน ใบหน้าที่เตรียมจะร้องไห้ก็แข็งค้างไปทั้งอย่างนั้น“หร่านเฉินเป็นคนใจกว้างและตรงไปตรงมา รักพวกพ้องมาก ส่วนเจี่ยนจือเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดี ใสซื่อบริสุทธิ์ด้วย พวกเธอไม่ใช่คนแบบที่เธอคิดหรอก” เวินถิงเยี่ยนย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิมเจี่ยนจือหันมาสบตากับหร่านเฉิน:โอ้โห นี่เขากำลังช่วยพูดแทนพวกเธอสองคนอยู่เหรอ?ลั่วอวี่เฉิงฝืนเล่นละครต่อไม่ไหวแล้ว สีหน้าที่กำลังจะร้องไห้จึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะกลับมาทำท่าน่าสงสารอีกครั้ง“งั้น……งั้นฉันน่าจะเข้าใจผิดไปเอง……ฉันไม่รู้จักพวกเธอดีพอ……ขอโทษนะ ฉันต้องขอโทษพวกเธอด้วย……”พูดจบ ลั่วอวี่เฉิงก็เดินเข้ามาหาพวกเธอ ใบหน้ายังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เธอพยายามฝืนยิ้มให้ “เจี่ยนจือ หร่านเฉิน ขอโทษนะ พวกเธอให้อภัยฉันได้ไหม?อันที่จริงฉัน……ฉันอยากเป็นเพื่อนกับพวกเธอมากนะ แต่ว่า……ฉันกลัวมาตลอดเลย……กลัวว่าพวกเธอจะไม่ยอมรับฉัน……”ในตอนนั้น คนที่เมื่อครู่พากันกรูเข้าไปในร้านของเวินถิงเยี่ยนก็ทยอยออกมากันบางส่วน เพราะในร้านมีที่นั่ง

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 703

    ตอนนั้นเจี่ยนจือยังไม่รู้ว่าลั่วอวี่เฉิงขโมยตัวตนที่เธอขอเป็นอาสาสมัครนิรนามของคุณย่าไป ในเวลานั้น เธอเพียงไม่เข้าใจว่าทำไมเวินถิงเยี่ยนถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องออกหน้าปกป้องลั่วอวี่เฉิงถึงขนาดนั้นตอนที่เวินถิงเยี่ยนยืนกรานจะปกป้องลั่วอวี่เฉิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้สลักสำคัญอะไร หร่านเฉินก็โกรธจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอยกมือชี้ตัวเองแล้วตะคอกถามเวินถิงเยี่ยนว่า:“เวินถิงเยี่ยน นี่หมายความว่าจะไล่พวกเราออกจากร้านใช่ไหม?”เวินถิงเยี่ยนถูกเธอคาดคั้นจนเงียบไปหร่านเฉินโกรธจนตะโกนเสียงดังกว่าเดิม “ตอบสิ!พวกเรารู้จักกันมาตั้งนาน เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี แล้วนายจะห้ามไม่ให้พวกฉันเข้าร้านนายเพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?”เจี่ยนจือเข้าใจความรู้สึกของหร่านเฉินดีหร่านเฉินไม่เหมือนเธอเธอเพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งนี้ในฐานะนักเรียนโควตาสายเต้นรำ ขณะที่หร่านเฉินกับเวินถิงเยี่ยนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่มัธยมต้นคำคาดคั้นของหร่านเฉินทำให้ท่าทีของเวินถิงเยี่ยนอ่อนลงเล็กน้อย เขาจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า “ฉันแค่ไม่อนุญาตให้คนที่ต่อต้านลั่วอวี่เฉิงเข้าร้าน

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status