Share

บทที่ 296

Penulis: ปลาคาร์ปตัวน้อย
เจี่ยนหลานขับรถไปเอง โดยไม่ได้เรียกคนขับรถหรือฉีโหลวเจ๋อ

หลังจากขึ้นมาบนรถ ฉีโหลวเจ๋อก็โทรมาหา

เจ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci
Komen (1)
goodnovel comment avatar
สินีนาฏ วรมุสิก
ลงให้อ่านยาวซะหน่อย มีแต่โฆษณามากมาย ดูจบก็กดอ่านไม่ได้บ่อยมาก
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 660

    อาเฟิงกำลังโฆษณาสรรพคุณดักแด้ไหมให้เพื่อน ๆ ฟังอย่างออกรสออกชาติ แต่กลับไม่มีใครตอบรับเขาเลยแม้แต่คนเดียว ยิ่งกว่านั้นหร่านเฉินยังถอยห่างจากเขาด้วยความรังเกียจ เจี่ยนจือหันไปมองเมิ่งเฉิงซ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะแกล้งแหย่เขา “นายชอบของแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”เมิ่งเฉิงซ่งส่ายหน้าพัลวัน “เป็นไปไม่ได้!ฉันไม่มีทางกินของแบบนี้เด็ดขาด!”ก็ได้……หรือว่าจริง ๆ แล้วดักแด้ไหมจะแตกต่างจากพวกหนอนหรือแมลงทอดกันนะ?ตอนที่เวินถิงเยี่ยนเข้ามาสมทบ ข้างกายเจี่ยนจือก็ไม่มีที่นั่งว่างเหลือแล้ว ฝั่งหนึ่งคือเมิ่งเฉิงซ่ง อีกฝั่งคือหร่านเฉิน เขาจึงนั่งลงตรงข้ามกับเจี่ยนจือทุกคนกำลังช่วยกันย่างเนื้อ ส่วนเจี่ยนจือกำลังง่วนอยู่กับการย่างกุยช่ายเสียบไม้ตอนที่เวินถิงเยี่ยนนั่งลง เขาก็หยิบเนื้อวัวเสียบไม้มาหนึ่งกำใหญ่ ๆ แล้วช่วยทุกคนย่าง“พี่ใหญ่ นี่นายย่างเป็นด้วยเหรอ?” อาเฟิงรู้สึกว่าพี่ใหญ่ของเขาดูไม่ใช่คนที่จะลงมาแตะต้องเรื่องวุ่นวายบนโลกมนุษย์แบบนี้เลย พี่ใหญ่ของเขาจะมายืนท่ามกลางเนื้อย่างและควันโขมงแบบนี้ได้ยังไง?เวินถิงเยี่ยนไม่ได้สนใจเขา เพียงหยิบผงยี่หร่าโรยลงบนเนื้อย่าง กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งไป

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 659

    เพราะคุณย่าเวินเพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน “หัวเรือใหญ่” ในการจัดปาร์ตี้ครั้งนี้อย่างอาเฟิงจึงไม่ได้จัดกิจกรรมอะไรภายในบ้าน แต่เลือกจัดเตาบาร์บีคิวไว้ที่ลานบ้านของตระกูลเวินแทนตอนนี้เตาย่างบาร์บีคิวถูกเตรียมไว้ที่หน้าลานบ้านเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมของถ่านที่กำลังลุกไหม้เริ่มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เหลือเพียงรอให้ปาร์ตี้เนื้อย่างเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเท่านั้นแต่ก่อนจะเริ่ม อาเฟิงก็เสนอให้เป่าเทียนวันเกิดก่อนดังนั้น เค้กที่ทุกคนช่วยกันลงขันซื้อไว้จึงถูกนำออกมาเป็นเค้กผลไม้ธรรมดาที่มีขายตามร้านเค้กทั่วไป แต่เค้กก้อนนี้ทำออกมาได้สวยมาก แถมยังดูน่าอร่อยไม่น้อย ทว่าในตอนที่ทุกคนร้องเพลงวันเกิดเสร็จและเร่งให้เวินถิงเยี่ยนอธิษฐาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจี่ยนจือตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงกลางระหว่างหร่านเฉินกับเมิ่งเฉิงซ่ง นอกจากใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วก็ไม่มีอะไรอีก“ขอพรสิ เวินถิงเยี่ยน” หร่านเฉินพูดกับเขา“อืม” เวินถิงเยี่ยนหลับตาลงแล้วเริ่มอธิษฐานในใจ จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วเป่าเทียนตรงหน้าอาเฟิงถามขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือ “อาเยี่ยน นายอธิษฐานอะไรไปเหรอ?”เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าตัดเค้ก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 658

    แล้วอีกอย่าง ตอนนี้คุณย่าเวินต้องเข้ารับการผ่าตัดก่อนกำหนด ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเธอ แต่เวินถิงเยี่ยนก็คงไม่มีทางได้พบกับลั่วอวี่เฉิงอีกแล้ว เธอจึงเหลือแค่เป้าหมายเดียว ——ตีตัวออกห่างจากเวินถิงเยี่ยนแต่เธอกลับทำมันไม่สำเร็จเพราะอาเฟิง หร่านเฉิน แล้วก็อดีตเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคนบุกมาดักรอถึงหน้าห้องเรียนสายศิลป์แล้วเธอกับเมิ่งเฉิงซ่งจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องออกไปด้วยกัน“ไปไหม?” เมิ่งเฉิงซ่งเอ่ยถามเธอเจี่ยนจือจำได้ว่าเมิ่งเฉิงซ่งตั้งใจจะไปอยู่แล้วเมิ่งเฉิงซ่งกับเวินถิงเยี่ยนเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่ทีมบาสเกตบอลทีมเดียวกัน งานวันเกิดแบบนี้เขาย่อมไม่พลาดอยู่แล้วสุดท้าย เจี่ยนจือก็ถูกเพื่อนหลายคนลากตัวออกไปด้วยกัน“เจี่ยนจือ พวกเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว กว่าจะนัดรวมตัวกันได้ยากออก อุตส่าห์ได้มีโอกาสทั้งทีนะ!”“ใช่แล้ว เจี่ยนจือ นอกจากเรียนแล้วเธอยังต้องซ้อมเต้นอีก พวกเราจะหาโอกาสเจอเธอที่โรงอาหารยังยากเลย”“ไม่ได้มีแค่งานวันเกิดหรอกนะ หลัก ๆ เลยคืออาเฟิงอยากจะใช้โอกาสนี้นัดรวมตัวทุกคนน่ะ”ก็จริง นอกจากเวินถิงเยี่ยนแล้ว บนโลกใบนี้เธอยังมีเพื่อนอย่างหร่าน

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 657

    คืนนั้น หลังจากดูการแสดงจบ เมิ่งเฉิงซ่งก็เป็นคนไปส่งเจี่ยนจือกลับบ้านปกติแล้วพี่ชายจะคอยรับส่งเธอเวลาไปเรียนหรือกลับจากโรงเรียน แต่วันนี้เธอออกมาดูการแสดง จึงบอกพี่ชายเอาไว้ล่วงหน้าแล้วก่อนการแสดงจะเริ่มขึ้น พวกเธอฝากโทรศัพท์มือถือและกระเป๋านักเรียนไว้ในล็อกเกอร์ด้านนอกโรงละคร แต่ตอนที่ออกมาหลังจากชมการแสดงเสร็จก็พบว่าโทรศัพท์ของเธอกับเมิ่งเฉิงซ่งต่างก็แบตหมดสนิทด้วยกันทั้งคู่เมิ่งเฉิงซ่งไม่วางใจให้เธอนั่งรถโดยสารกลับบ้านคนเดียวในเวลาดึกดื่นแบบนี้ จึงอาสาไปส่งเธออย่างไรเสีย เขาก็คุ้นเคยกับเส้นทางนี้อยู่แล้ว……โชคดีที่ในยุคนั้น การชำระเงินทางอิเล็กทรอนิกส์ยังไม่ได้เข้ามาแทนที่การใช้เงินสดทั้งหมด ทั้งสองจึงใช้เหรียญจ่ายค่าโดยสารรถประจำทางกลับบ้านด้วยกันใครจะคิดว่าคุณย่าและคุณป้าของเจี่ยนจือจะออกมายืนรอเธออยู่ที่ลานหน้าบ้าน พอเห็นเธอ คุณป้ากับคุณย่าก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “กลับมาสักทีนะ พี่ชายออกไปรับหลานน่ะ แต่โทรศัพท์หลานปิดเครื่อง”“พี่ชายหนูล่ะคะ?” เจี่ยนจือไม่เห็นแม้แต่เงาของเจี่ยนหลาน“ออกไปตามหาหลานจนทั่วเลยน่ะสิ!” คุณป้าตอบเจี่ยนจือรู้สึกผิดขึ้นมาทันที “ขอโทษนะคะ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 656

    อาจารย์จ้าวได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “ขอบคุณนะ”เพราะอยู่บนเวทีจึงไม่มีเวลาพูดคุยกันมากนัก เจี่ยนจือจึงลงจากเวทีพร้อมกับความหวังว่า เธอจะได้พบอาจารย์อีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัยเมื่อออกจากโรงละคร สายลมยามค่ำคืนช่วยพัดพาความคิดฟุ้งซ่านของเจี่ยนจือให้ค่อย ๆ จางหายไป พอหันไปเห็นเมิ่งเฉิงซ่งที่เดินอยู่ข้างกาย เธอก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อยเมิ่งเฉิงซ่งคงแปลกใจแน่ ๆ ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนั้น?“ฉัน……” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ดวงตายังคงแดงระเรื่อ “น่าตลกมากเลยใช่ไหม?”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง?” ภายใต้แสงไฟริมถนน ดวงตาของเมิ่งเฉิงซ่งให้ความรู้สึกเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ดูอบอุ่นเหลือเกิน “การร้องไห้ให้สิ่งที่ตัวเองรักเป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเคารพมากนะ”นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยนจือได้ยินใครสักคนมองว่า “การร้องไห้” ก็เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้ จึงหลุดหัวเราะออกมา “เมิ่งเฉิงซ่ง นายนี่เข้าใจพูดนะ”แต่เมิ่งเฉิงซ่งกลับส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พูดไปงั้น ๆ นะ ฉันพูดจริง ๆ ฉันอิจฉาเธอมากนะเพราะฉันว่าการที่คนเราจะยึดมั่นในสิ่งที่รักมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วยิ่งสามารถหลั่งน้ำตาให้กับสิ่งนั้นได

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 655

    ณ ใต้ต้นการบูร เมิ่งเฉิงซ่งหยิบบัตรเข้าชมการแสดงออกมาสองใบ “ดูสิว่านี่อะไร?”ดวงตาของเจี่ยนจือเป็นประกายทันที “ว้าว บัตรชมการแสดงของอาจารย์จ้าวเหรอ?”เมิ่งเฉิงซ่งยกยิ้มพลางพยักหน้ารับ“นี่นายไปเอามา……?” หัวใจของเจี่ยนจือเต้นระรัวด้วยความดีใจ!อาจารย์จ้าวของเธออาจารย์จ้าวที่เคยเป็นคนผลักดันเธอสมัยเรียนอยู่สถาบันนาฏศิลป์!อาจารย์จ้าวคนที่คอยเอาใจใส่เธอถึงแม้เธอจะบาดเจ็บที่ขาจนไม่สามารถขึ้นแสดงได้อีก!และอาจารย์จ้าวที่ยืนหยัดอยู่ข้างเธอแม้ในวันที่เธอโดนกระแสบนโลกออนไลน์ถล่ม!เพียงแต่ในอีกโลกหนึ่ง อาจารย์จ้าววางมือจากการขึ้นแสดงบนเวทีแล้ว และหันมาทุ่มเทให้กับงานสอนอย่างเต็มที่ เธอไม่ได้เห็นอาจารย์จ้าวผู้เปล่งประกายเจิดจรัสอยู่บนเวทีมานานกี่ปีแล้วนะ!บัตรสองใบนี้ที่เมิ่งเฉิงซ่งหามาให้ ช่างถูกใจเธอเหลือเกิน!“เมิ่งเฉิงซ่ง!” รอยยิ้มของเธอเปล่งประกายงดงามท่ามกลางแสงแดดในฤดูร้อน “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอาจารย์จ้าว?”เมิ่งเฉิงซ่งกลับเอียงศีรษะแล้วยกยิ้มน้อย ๆ “ฉันไม่รู้หรอก ก็แค่เห็นว่าอาจารย์ท่านนี้เป็นสมาชิกคณะนาฏศิลป์ของวิทยาลัยนาฏศิลป์ในเมืองหลวง ที่นั่นคือมหาวิทยาลัยในฝันของเธอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status