Share

บทที่ 598

Penulis: ปลาคาร์ปตัวน้อย
เจี่ยนจือถือโทรศัพท์ ก้มหน้าพิมพ์ข้อความหาแอนนา แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็มองตัวหนังสือบนหน้าจอไม่ชัด จนกร
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 600

    เวินถิงเยี่ยนถูกส่งเข้าไอซียูแล้ว นั่นก็หมายความว่าตอนนี้พวกเธอจะไม่ได้เจอเขาอีกภายใต้การเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเจี่ยนหลาน แอนนากับเจี่ยนจือถึงยอมออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับบ้านเจี่ยนจือวางใจเรื่องแอนนาไม่ได้จริง ๆตลอดทาง แอนนาเอาแต่นิ่งเหม่อราวกับยังไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับเวินถิงเยี่ยนได้เลยคำพูดมากมายของเจี่ยนจือ ทั้งคำขอโทษ คำสัญญา คำรับรอง...ไม่มีคำไหนเลยที่เธอจะพูดออกมาได้พอแอนนาเดินออกจากอาคารผู้ป่วย ก็เดินตรงไปทางนอกโรงพยาบาล ถึงขั้นลืมไปด้วยซ้ำว่าต้องขึ้นรถของพวกเขา“แอนนา...” เจี่ยนจือเรียกเธอเอาไว้แอนนาหันกลับมาด้วยท่าทางเหม่อลอย“แอนนา” พอเห็นแอนนาเป็นแบบนี้ เจี่ยนจือก็แทบร้องไห้ออกมา “ถ้างั้นช่วงนี้เธอไปพักที่บ้านฉันสักระยะดีไหม?”เธอกังวลว่าแอนนาจะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ด้วยตัวคนเดียวไม่ไหวแต่แอนนากลับยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้าเธอยังยิ้มได้ยังไงกัน...หัวใจของเจี่ยนจือเปรี้ยวฝาดราวกับมะนาวลูกหนึ่งที่กำลังถูกบิดจนแหลกเพื่อคั้นน้ำออกมา“แอนนา” เจี่ยนจือกลั้นไม่ไหวอีกครั้ง เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น “ไปอยู่กับพวกเราก่อนเถอะ จะได

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 599

    เจี่ยนจือกับแอนนารออยู่นอกห้องฉุกเฉินนานมาก นานแสนนานจนกระทั่งฟ้ามืดสนิท ทั้งสามคนจึงทยอยถูกเข็นออกมาคนแรกที่ออกมาคือเซนต์ หรือก็คือบอดี้การ์ดที่ถูกยิง เขาได้รับบาดเจ็บตรงหัวไหล่ ตอนถูกเข็นออกมา บริเวณแผลถูกพันด้วยผ้าก๊อซ และตัวเขาก็มีสติแจ่มชัดแล้ว นอกจากสีหน้าจะซีดเล็กน้อยแล้ว ดูท่าทางสภาพจิตใจยังดีอยู่ หลังจากบอกเจี่ยนหลานว่าตัวเองไม่เป็นไรมาก ก็ถูกส่งตัวไปยังห้องพักผู้ป่วยจากนั้นก็เป็นบอดี้การ์ดที่ถูกรถชน เขากระดูกขาหัก ตอนถูกเข็นออกมา ขาข้างหนึ่งใส่เฝือกไว้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้วเจี่ยนจือมองขาของบอดี้การ์ดที่ถูกหุ้มด้วยเฝือก ความทรงจำอันห่างไกลช่วงหนึ่งพลันไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างรุนแรงราวกับคลื่นยักษ์ที่กำลังซัดกระหน่ำเธอกำเสื้อของเจี่ยนหลานแน่น “พี่ เขาจะขาเป๋ไหม?”บอดี้การ์ดก็เป็นคน ไม่ใช่เครื่องจักร เขาเพียงแค่ทำงานที่มีความเสี่ยงสูงงานหนึ่งเท่านั้น ถ้าต้องพิการเพราะเรื่องนี้...อาจเป็นเพราะตัวเธอเองเคยผ่านประสบการณ์แบบเดียวกันมาก่อน ดังนั้นเมื่อเห็นเฝือก จึงยิ่งรู้สึกบีบหัวใจเป็นพิเศษเจี่ยนหลานตบมือเธอเบา ๆ ก่อนจะไปถามรายละเอียดจากหมอ หลังจาก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 598

    เจี่ยนจือถือโทรศัพท์ ก้มหน้าพิมพ์ข้อความหาแอนนา แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็มองตัวหนังสือบนหน้าจอไม่ชัด จนกระทั่งน้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมาหยดใส่หน้าจอ เธอจึงได้รู้ว่าน้ำตาบดบังสายตาของเธอมานานแล้วเธอยกมือเช็ดน้ำตาอย่างแรง ก่อนจะเช็ดโทรศัพท์ให้สะอาด แล้วจึงบอกแอนนาว่าทั้งสามคนถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว ส่วนเป็นโรงพยาบาลไหน เธอยังต้องถามอีกทีแต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้งครั้งนี้เป็นเจี่ยงอวี๋ฝานเจี่ยงอวี๋ฝานโทรหาเธอตอนนี้ทำไม?“พี่! พี่อยู่ไหนน่ะ?” เสียงของเจี่ยงอวี๋ฝานฟังดูร้อนรนไม่แพ้กัน“ฉันอยู่ที่บ้าน” เจี่ยนจือปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ“อ๋อ ค่อยยังชั่ว ดีแล้ว” เจี่ยงอวี๋ฝานถอนหายใจอย่างเห็นได้ชัด “พี่ ช่วงนี้ถ้าไม่มีธุระก็อย่าออกไปไหนนะ ถ้ามีธุระด่วนต้องออกไปจริง ๆ ก็ต้องพาบอดี้การ์ดไปหลาย ๆ คน”“เธอ...ทำไม?” หรือเจี่ยงอวี๋ฝานก็รู้อะไรบางอย่างเหมือนกัน?“พี่ มีคนคิดจะทำร้ายพี่ คนนามสกุลลั่ว พี่ต้องระวังตัวให้ดีนะ”“เธอรู้ได้ยังไง?” เจี่ยนจือตกใจ“หนู…”เจี่ยงอวี๋ฝานยังพูดไม่ทันจบ สายก็ตัดไปเสียก่อนเจี่ยนจือเริ่มเป็นห่วงขึ้นมา เจี่ยงอวี๋ฝานคงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเห

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 597

    พอหลับตาลง เสียงปืนก็ดังขึ้นข้างหู ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์คำราม ภาพคนที่ถูกชนจนกระเด็นลอยไปปรากฏขึ้นตรงหน้า รวมถึงกองเลือดบนพื้นที่ไหลออกมาหลังจากบอดี้การ์ดถูกยิงจนล้มลงจากนั้นเธอก็ได้รับสายจากแอนนาเสียงของแอนนาดังมาจากปลายสายอย่างร้อนรนเป็นพิเศษ “เจี่ยน เธออยู่ไหน? รีบกลับบ้านเร็ว มีคนคิดจะทำร้ายเธอ”ที่แท้แอนนาก็โทรหาเธอเพราะเรื่องนี้เอง...เจี่ยนจืออยากพูด แต่เสียงทั้งหมดกลับติดอยู่ในลำคอ พูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียวเธอรู้สึกผิดต่อแอนนา“เจี่ยน เวินไปหาเธอแล้ว! เธอเจอเขาหรือยัง? ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” แอนนาร้อนใจและก็เป็นห่วงเธอมาก แน่นอนว่าเธอก็คงกำลังเป็นห่วงเวินถิงเยี่ยนอยู่ด้วยแต่เจี่ยนจือจะพูดกับเธอยังไงดี?“แอนนา...” เจี่ยนจือเอ่ยปาก เสียงของเธอแหบพร่าไปหมดแล้ว “เวินถิงเยี่ยนเขา...ขอโทษนะ...เวินถิงเยี่ยนเขา...ถูกรถชน...”ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา อารมณ์ของเธอก็พังทลายลงในชั่วพริบตา“ขอโทษนะแอนนา...ขอโทษ...” เธอพยายามอย่างมากที่จะกลั้นเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ออกมาแอนนาเงียบไปนานมาก ราวกับต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งกว่าจะตั้งสติได้ ก่อนจะถามเธอว่า “ตอ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 596

    เจี่ยนจือหันกลับไปมองเวินถิงเยี่ยนกับบอดี้การ์ดที่นอนอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง หัวใจบีบรัดแน่นด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ยังรีบตามอัลเลนขึ้นรถไปติด ๆเสียงปืนทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจจนรีบเข้ามาดู อัลเลนเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “รีบแจ้งตำรวจ เรียกรถพยาบาลเร็ว!”พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับทั้งสามคนที่นอนอยู่บนพื้นว่า “อดทนไว้นะ ผมจะขับรถออกไปก่อน แล้วค่อยแจ้งคุณรอสซี”คุณย่าตกใจกลัวจนจับมือเจี่ยนจือไว้แน่น ทั้งที่ตัวเองหวาดกลัวมาก แต่ก็ยังปลอบเจี่ยนจือว่า “จือจือไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว หมอกับตำรวจกำลังจะมา พวกเขาสามคนจะต้องไม่เป็นอะไร”เจี่ยนจือแนบตัวอยู่กับกระจกรถ มองทั้งสามคนที่ค่อย ๆ ห่างออกไป รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวของเธอมีแต่เสียงหึ่ง ๆ ดังไม่หยุด ส่วนหัวใจก็เหมือนมีใครถือกลองใบใหญ่มาทุบอย่างแรง ตึก…ตึก…ตึก… ทุบเสียจนใจเธอสั่นราวกับจะกระเด็นออกมา แม้แต่ในหู ในสมอง ก็เหมือนมีใครกำลังทุบดัง ตึก…ตึก…ตึก… อยู่ตลอดเวลาเธอกุมหน้าอกพลางหอบหายใจแรง “คุณย่า หนูไม่เป็นไร หนูไม่ได้กลัว แล้วคุณย่าล่ะ? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”“ย่าไม่เป็นไร

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 595

    ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้วถึงแม้ตัวจะอยู่ที่ต่างประเทศ แต่สำหรับคนตระกูลเจี่ยนตรุษจีนยังคงเป็นเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปีโดยเฉพาะกับคุณย่า พอถึงช่วงนี้ทีไรท่านก็มักจะยุ่งอยู่กับการเตรียมงานฉลองตามขนบธรรมเนียมเดิมที่คุ้นเคย ซึ่งเรื่องพวกนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องที่คนงานที่บ้านคุณป้าจัดการไม่ได้ จึงกลายเป็นหน้าที่ของคุณป้า เจี่ยนจือและเจี่ยนหลานที่ต้องช่วยคุณย่าจัดเตรียมทุกอย่างเองโดยเฉพาะเจี่ยนจือที่ยังไม่เปิดเทอม จึงมีเวลาช่วยคุณย่ามากกว่าคนอื่นทั้งเตรียมเนื้อเค็ม ตัดกระดาษมงคลตกแต่งหน้าต่างและประตู แถมยังถึงขั้นที่ไปซื้อโม่เล็ก ๆ มาอันหนึ่ง ตั้งใจจะบดข้าวเหนียวสำหรับทำบัวลอยจีนไม่มีทั้งคำพูดที่ว่า “ที่บ้านมีแฮมสเปนชั้นดีอยู่แล้วจะยังทำเนื้อเค็มไปทำไม” หรือแม้แต่ “ในซูเปอร์มาเก็ตจีนก็มีเม็ดบัวลอยสำเร็จรูปขายตั้งเยอะ นั่งโม่เองลำบากจะตาย” ทุกคนต่างเต็มใจทำตามขนมธรรมเนียมที่คุณย่ายึดถือ และที่สำคัญพวกเขาเองก็มีความสุขกับการได้ทำสิ่งเหล่านี้ไปด้วยกันถึงขนาดที่เจี่ยนหลานสนใจเครื่องโม่หินมาก เขาถึงขั้นเปิดดูคลิปสอนวิธีใช้ตามอินเทอร์เน็ต จำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งเขาถึงกับตื่นเช้ามาโม่ถั่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status