10

นางตามติดเขามาตั้งแต่นางอายุห้าขวบ คอยเอาขนมมาประจบสอพลอ มานั่งอ่านตำราข้างกายเขาอยู่บ่อยครั้ง หากวันไหนอวิ๋นซีไม่อยู่ นางก็มาเกาะแกะเขา นางจะไปชอบอวิ๋นซีได้อย่างไร

หญิงแพศยา! กล้ามายุ่งวุ่นวายกับน้องอวิ๋น ใช้อุบายปล่อยเพื่อจับ ล่อเหยื่อให้ติดกับ น่าเสียดายที่เขาไม่อ่อนต่อโลกเหมือนน้องชาย

“อาจื่อ แม่ว่าคุณหนูปีศาจนั่นต้องหอบขนมสกปรกมาให้เจ้าอีกแน่ เจ้าระวังตัวด้วยนะรู้ไหม นางคงอยากได้ทั้งพี่ทั้งน้อง”

“ข้ามิได้สนใจนาง ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ที่น่าห่วงคงเป็นน้องอวิ๋น”

“อวิ๋นซีรึ... จะไปห่วงทำไม? เลิกพูด ๆ” มารดาสะบัดพัดในมืออย่างไม่พอใจ

พูดถึงคุณหนูตระกูลเสิ่น นางได้รับป้ายผ่านทางจากผู้นำตระกูลคนเก่าซึ่งเป็นสหายแม่ทัพ แลกกับสัญญาหมั้นหมายมาตั้งแต่เล็ก ๆ บ่าวรับใช้จึงให้การต้อนรับนางทุกครั้ง นางมาเที่ยวแค่เดือนละสองถึงสามครั้ง ส่วนใหญ่นางมาหาจื่อหาวกับอวิ๋นซี คนอื่นในจวนจะยอมพบนางหรือไม่เป็นอีกเรื่อง

“นางหนูปีศาจเดินเข้าออกจวนเสนาบดียังกับเป็นบ้านตนเอง แค่เราถือสัญญาหมั้นตระกูลเสิ่น แม่ว่าคืนนางไปเถอะ จะได้เอาป้ายผ่านทางคืนมา”

“ข้าจะปรึกษาเรื่องนี้กับท่านพ่อ อีกไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว”

“ลงมือตอนนี้ดีกว่าตอนท่านพ่อเจ้ากลับมา... เจ้าก็รู้...”

ซูจื่อโม่เคยรับปากอาวุโสว่าเขาจะปฏิบัติตามระเบียบของตระกูล ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ในเงื่อนไขว่าต้องไม่มีใครไปยุ่งกับเขาเรื่องอนุภรรยา เขาจะรับเข้าจวนมากี่ร้อยคนให้เป็นเรื่องของเขา ทว่าเขาก็ร้ายเหลือเกิน อุตส่าห์ได้ภรรยาใหม่เป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง มีบิดาเป็นผู้บัญชาการทหารชายแดน  อนุทั้งสองแม้เป็นสามัญชนก็งามนัก เขาก็ยังไม่เลิกเจ้าชู้

จื่อหาวเป็นบุตรชายที่ดี ไม่กล้าข้ามหน้าข้ามตาบิดา เขาลังเลที่จะรับปาก มารดาตีแขนเบา ๆ

“นี่แน่ะ แม่จะบอกให้ ต่อให้เจ้ารับนางมาเป็นอนุ นางไม่ใช่ผู้ที่จะรับมือง่าย ขืนรับนางเข้าจวนมา อาการเครียดของเจ้ามิแย่ไปกว่านี้หรอกหรือ ทางที่ดีตระกูลซูควรตัดขาดนางไปเสีย อย่าให้นางมาสร้างปัญหา”

ฮูหยินซูนอนคิดมาหลายวัน จะรับสะใภ้ทั้งทีควรหาคนเชื่อฟังเหมือนอนุอีกสองที่ไม่กล้าขัดคำสั่งนาง เมื่อทำผิดก็คุกเข่าขอโทษ ยอมรับความผิดแต่โดยดี นางหาสารพัดข้ออ้างมาเกลี้ยกล่อมบุตรชาย

“นางปีศาจนั่นเสแสร้งบีบน้ำตา ทำตัวน่าสงสาร ลับหลังนางแทบจะเอามีดแทงคอเราให้ตายทั้งจวน เมื่อก่อนแม่ก็เคยคิดนะว่าจะรับนางมาเป็นอนุเจ้า รังแกนางให้อยู่มิสู้ตาย จนเจ้ามาล้มป่วย แม่ขอยอมเสียสละสักเรื่อง”

จื่อหาวเห็นด้วยกับมารดา พลันนึกถึงภาพหญิงสาวร้องไห้ฟูมฟาย อาการเจ็บปวดบนขมับก็พุ่งเข้ามา ราวศีรษะถูกตีด้วยค้อน เขาพิงหลังนอนหลับตาในรถม้าสักพักหนึ่ง มารดายังคงต่อว่าคุณหนูเสิ่น

บุตรชายฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เมื่อใช้พลังงานไปกับการมองภาพในหัว

น้องเล็กสวมชุดเสนาบดีสีแดงชาด ถือเป็นขุนนางระดับสูงขั้นสี่ถึงขั้นห้า ผิดจากความเป็นจริงของขุนนางอวิ๋นผู้เป็นเพียงขุนนางขั้นแปด เพิ่งรับราชการมาแค่สามปี สวมชุดสีน้ำเงินเข้ม น้องชายเดินไปมาในห้องนอนของเขา หยิบกระดาษมาให้แผ่นหนึ่ง พากันไปนั่งในสวนหย่อมด้านหลังเรือน เจรจาเรื่องเสบียงทหารไม่นาน น้องชายก้มหน้าอ้อนวอนเขา

‘พี่ใหญ่ อาหรูแต่งเข้าจวนท่านมาสองปี ถูกทอดทิ้งลำพัง ไม่เคยร่วมหอกับสามี นางถูกดูแคลน คนในตระกูลซูรังแกนางสารพัด แม้แต่ข้าวดี ๆ ก็ไม่มีให้นางกิน ข้าพยายามจะช่วยนาง แต่ท่านแม่ขังนางไว้ในเรือน’

ซูจื่อโม่ทูลขอฮ่องเต้ให้ส่งบุตรชายคนเล็กไปตรวจความไม่โปร่งใสในต่างแคว้น จะได้เตรียมเลื่อนขั้นเป็นผู้ตรวจการ อวิ๋นซีจึงไม่สามารถช่วยเหลือนางได้ ครั้นจะส่งคนมาช่วยอีกแรง ฮูหยินซูใช้อำนาจทางทหารของบุตรชาย สังหารคนของเขาหมด

จื่อหาวมองเห็นภาพเคลื่อนไหวในหัวเวลากลางวันหากงีบหลับ กลางคืนก็ฝันเรื่องเดิม ๆ เรื่องราวเหล่านั้นต่อเนื่องชัดเจนราวกับว่าเคยเกิดขึ้นจริง

‘ท่านเองก็หมางเมินนาง อย่ารั้งนางเอาไว้เลย ได้โปรดมอบใบหย่าให้นาง... กลับไปใช้ชีวิตของนางเถิด’

‘จะเป็นไปได้ยังไง นางเป็นคนของข้า หากนางจะตาย ก็ต้องเป็นผีตระกูลซู’

‘ข้าขอร้องท่านในฐานะน้องชายสักครั้ง... ได้หรือไม่? หากวันหน้าท่านต้องการความช่วยเหลือในราชสำนัก ข้าจะเข้าข้างท่านโดยไม่ลังเล ข้ากำลังจะได้รับพระราชทานตำแหน่งในฝ่ายบริหารราชการ ข้ารับปากท่านว่าจะสนับสนุนท่านเรื่องการทหาร ผู้ที่ให้ร้ายท่านในท้องพระโรงเมื่อวันก่อน ข้ามีวิธีจัดการ...’

‘มีอำนาจมั่นคงในราชสำนักก่อน ค่อยมาเจรจากับข้า’

เขาปฏิเสธน้องชายอย่างเด็ดขาด เรื่องหย่ากับฮูหยิน จะไม่มีวันเกิดขึ้น วันนั้นเขาพึ่งกลับมาจากชายแดน รีบเข้าไปพบนาง ขดตัวนอนไม่รู้เรื่องรู้ราว

หาได้รู้ไม่ว่าทำไมถึงเป็นคุณหนูเสิ่น... เขาเคยแต่งนางเข้าจวนเมื่อใด?

ใบหน้างามหมดจดคล้ายสตรีที่พบคืนก่อน ทว่านางผ่ายผอมจนมองเห็นโครงหน้ากระดูก ร่างกายดูอ่อนแอแตกต่างจากคุณหนูเสิ่นคนปัจจุบันราวว่าเป็นกระดูกเดินได้ เขาจับข้อมือนาง ไร้ผิวพรรณผุดผ่อง กระดูกไหปลาร้าก็เห็นได้ชัด นางหายใจแผ่วเบา สาวใช้นางร้องไห้อยู่ข้างเตียง ทั้งสองเพิ่งได้รับอนุญาตให้เข้ามาดูคุณหนู ตอนรองแม่ทัพกลับจวนมา

‘ไปไหนกันหมด ไปตามหมอมาเร็วเข้า มาดูฮูหยินข้า นางเป็นอะไร!?’

ชายที่หน้าตาเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เสียงดังมาก แต่นางก็ไม่ได้ยิน

ท่านหมอหลวงมาดูอาการให้ฮูหยินถึงจวนเสนาบดี แจ้งว่านางเป็นโรคขาดสารอาหารอย่างหนัก มีอาการช้ำในจากการถูกทุบตี ท้องเสียเพราะกินอาหารและดื่มน้ำที่ไม่สะอาด หากไม่รีบรักษา จะมีอันตรายถึงชีวิต

ระหว่างท่านหมอตรวจอาการ ตาคมมองไปบนโต๊ะ มีข้าวเหลือของสุนัขในจานสกปรก ปริมาณอาหารในจาน อย่าว่าแต่ให้สุนัขกินเลย แมวหรือหนูก็ยังกินไม่อิ่ม น้ำดื่มเป็นสีดำ ไม่ใช่น้ำชาแน่ ๆ

หัวใจของเขาบีบรัดตัวรุนแรง เมื่อท่านหมอแจ้งอาการเพิ่มอีกสองอาการ

ร่างกายนางเย็นเฉียบจากภายในเพราะอยู่ในอากาศหนาวเป็นเวลานาน หัวเข่าใช้การไม่ได้ นางกำลังจะพิการ!