จอมพลัง

หลิวซื่อพยักหน้ารับคำสามี นางมองดูลูกสาวที่กำลังดูดนมอย่างหิวโหยด้วยความเอ็นดู เมื่อครู่นางคิดว่าลูกสาวจอมพลังของนางจะดูดเสียจนนางทนรับไม่ไหว แต่ยังดีที่ลูกน้อยเหมือนจะรู้ความจึงได้ดูดกินเพียงเบา ๆ เท่านั้น ทำให้หลิวซื่อไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

เตียงเหล็กถูกเจ้าของร้านตีเหล็กพาคนงานยกเข้ามาส่งในเรือนของปู้ซาน เขาจ่ายเงินเพิ่มให้เจ้าของร้านอีกสองตำลึงเป็นค่าเตียงที่เหลือค้างจ่ายอยู่ สภาพเตียงไม้หลังเก่าตอนนี้เละจนดูไม่ได้แล้ว ปู้ซานต้องหาไม้มารองปิดรูเอาไว้หลายแผ่นกว่ามันจะทนได้จนถึงวันนี้

“ขอบคุณท่านมากเถ้าแก่ที่นำเตียงมาส่งบ้านข้า” ปู้ซานกล่าวหลังจากพาพวกเขายกเข้าไปวางในห้องเล็กที่สร้างเอาไว้นานแล้ว ส่วนเตียงไม้หลังใหม่ในห้องเขากับเมียก็ถูกยกมาเตรียมเปลี่ยนอยู่ก่อนแล้ว ช่วงนี้หลิวซื่อจะไปนอนห้องเล็กกับลูกสาวแทนการนอนห้องใหญ่

“ไม่เป็นไร ๆ เจ้าเป็นคนแรกในเมืองเลยนะที่กล้ามาจ้างข้าสร้างเตียงเหล็กเนี่ย” เถ้าแก่พูดอย่างอารมณ์ดี เขาไม่รู้หรอกว่าเหตุใดสองผัวเมียจึงต้องใช้เตียงเหล็ก ครั้นจะพูดถามเรื่องบนเตียงผู้อื่นก็คงจะดูไม่งามสักเท่าไหร่นัก

“พวกท่านเดินทางกลับดี ๆ นะขอรับ หากมีสิ่งใดต้องการอีก ข้าจะไปรบกวนใหม่” ปู้ซานบอกลาเพื่อจะได้ไปช่วยหลิวซื่อดูแลลูกสาว ก่อนหน้านี้เขาเข้าป่าไปล่าสัตว์มาขายนานสามวันกว่าจะหาเงินเข้าบ้านได้สิบตำลึงเพื่อเป็นค่าเตียงเหล็กหลังนี้

“ได้ ได้ ข้าขอตัวก่อน” เถ้าแก่โบกมือเรียกคนงานให้ตามไปขึ้นเกวียนกลับเข้าเมืองฝูเป่ย เพราะที่นี่คือหมู่บ้านปู้เหยาซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นหมู่บ้านพรานป่าที่มีชื่อเสียง ยิ่งตระกูลปู้ที่ทำอาชีพพรานป่ามาตลอดหลายร้อยปีด้วยแล้ว พวกเขาถือว่าเป็นตระกูลเก่าแก่เลยก็ว่าได้

ปู้ซานมองตามหลังพวกเขาไปจนกระทั่งเห็นเกวียนขับออกจากหน้าประตูรั้วบ้านใหญ่ของเขาไปแล้วจึงเดินกลับเข้าเรือนเพื่อไปหาหลิวซื่อ

“พวกเขาไปแล้วหรือท่านพี่” หลิวซื่อถามเบา ๆ เพราะปู้จิงกำลังนอนหลับอยู่

“อืม… ไปแล้วล่ะ ว่าแต่เจ้าจะให้ข้ายกเตียงใหม่เปลี่ยนให้เลยไหม” ปู้ซานเป็นชายที่มีพละกำลังมากมาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงแม้อย่างนั้น เขาก็ไม่ทรงพลังเท่าลูกสาวตัวน้อยอยู่ดี

“ท่านรีบไปเปลี่ยนเถอะ คืนนี้จะได้นอนดี ๆ หน่อย ข้าจะนอนกับลูกที่นี่เอง” หลิวซื่อพยักหน้าบอกพร้อมรอยยิ้มบาง นางแต่งงานกับปู้ซานมาได้กว่าสองปีแล้วจึงมีลูกสาวคนนี้ ซึ่งกว่าจะได้แต่งงานกันก็ไม่ใช่ง่าย ๆ เพราะปู้ซานเป็นคนซื่อบื้อจนไม่รู้ว่านางแอบชอบเขามานานแล้ว หากว่านางไม่อ่อยเขาอยู่นานล่ะก็ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะถูกสาวใดแย่งไปครอง

ปู้ซานพยักหน้ารับคำเมียรัก เขาเดินดุ่ม ๆ เข้าห้องนอนใหญ่ไปลากเตียงเก่าออกมาไว้ที่ห้องรับแขกด้านนอก ก่อนจะกลับเข้าไปยกเตียงไม้หลังใหม่วางกลับไปแทนที่อย่างไม่หนักแรงอะไร ตัวเขาสามารถลากหมูป่าหนักสามร้อยชั่งได้ด้วยตัวคนเดียว แค่ยกเตียงเบา ๆ เขาจึงไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าอะไรแม้สักนิด

คนในตระกูลปู้ตอนนี้รู้กันหมดแล้วว่าปู้จิงมีร่างกายพิเศษกว่าเด็กคนอื่น พวกเขาจึงพากันมาคอยดูแลนางตลอดเวลาที่ว่าง ยิ่งกับปู้ถิงและจางซื่อ ปู่ย่าของปู้จิงด้วยแล้ว สองเฒ่าต่างเห่อหลานสาวมากกว่าหลานชายเสียอีก พวกเขามีลูกชายมาสามคนแล้ว พอมีหลานสาวโผล่มาคนหนึ่งจึงอดไม่ได้ที่จะรักมากกว่าเช่นนี้

“ตาเฒ่า แกนี่ชักช้าเสียจริง ดูสิซุปปลาของลูกสะใภ้ข้าจะเย็นหมดแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าเจ้าจะตามข้ามาทำไมกันนักหนา” จางซื่อที่ใช้วิชาตัวเบาอันล้ำเลิศมาถึงหน้าเรือนลูกชายคนเล็กได้แต่ตะโกนบ่นสามีที่เดินเร็ว ๆ ตามนางมา ถึงทั้งสองจะชราแล้ว แต่วิชาติดตัวของพวกเขาก็นับว่าเป็นหนึ่งไม่มีสองในเมืองฝูเป่ย

“โธ่ ยายเฒ่า แกก็เดินมาธรรมดาก็ได้ไหมเล่า จะใช้วิชาตัวเบาทำไมให้ลำบาก ซุปปลาเจ้าควันลอยกรุ่นเสียขนาดนั้น มันจะเย็นอย่างที่เจ้าว่าได้ยังไงกัน” ปู้ถิงที่เดินมาถึงกล่าวอย่างไม่พอใจนัก อย่างอื่นเขาก็พอจะสู้เมียได้อยู่หรอก ยกเว้นเรื่องวิชาตัวเบาที่เขาเป็นรอง

“พูดมากเสียจริง ข้าเข้าไปก่อนล่ะ” จางซื่อเดินเปิดประตูเรือนเข้าไปอย่างถือวิสาสะ นางคุ้นชินกับการเข้าออกเรือนลูกชายทุกคนเป็นอย่างดี

“อ้าว ท่านแม่มาได้อย่างไรเจ้าคะ ปู้จิงกำลังหลับอยู่พอดี” หลิวซื่อเห็นแม่สามีเปิดประตูเข้ามาจึงเอ่ยทักขึ้นทันที หลายวันมานี้พ่อแม่สามีนางมักจะมาดูหลานแทบทุกวันเลยทีเดียว

“แม่ไปจับปลาในแม่น้ำมาน่ะ เห็นว่าเจ้ากำลังอยู่ในช่วงให้นมลูก แม่เลยต้มซุปปลามาให้เจ้าบำรุงร่างกายเสียหน่อย” จางซื่อยิ้มบอกพร้อมกับชูถ้วยซุปปลาถ้วยยักษ์ให้นางดู

“ลำบากท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณมากนะเจ้าคะ” หลิวซื่อได้แต่ยิ้มแหยออกมา นางเห็นถ้วยซุปเข้าก็ได้แต่คิดว่ากี่วันจึงจะกินหมดกัน

“เจ้าวางให้ลูกสะใภ้ได้แล้วยายเฒ่า ไหนเอาหลานสาวมาให้ข้าอุ้มหน่อยหลิวซื่อ” ปู้ถิงที่เข้ามาทีหลังรีบเอ่ยขึ้นทันที เขาชอบอุ้มร่างนุ่มนิ่มของหลานสาวมากกว่าอุ้มหลานชายตัวแสบทั้งสองที่เริ่มจะซุกซนกันบ้างแล้ว

“ปู้จิงหลับอยู่เลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะอุ้มจริงหรือเจ้าคะ” หลิวซื่อกลัวว่าลูกสาวนางจะควบคุมพลังตนเองไม่ได้จนทำให้พ่อแม่สามีบาดเจ็บ

“จริงสิ ส่งมาเถอะน่า นางทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอก” ปู้ถิงรู้ดีถึงความกังวลของลูกสะใภ้

“มา ข้าอุ้มนางเอง” จางซื่อเดินปรี่เข้าไปรับห่อผ้าที่ปู้จิงกำลังนอนหลับสบายอยู่อย่างคุ้นชิน

“เอ๊ะ! ยายแก่นี่ ข้าขออุ้มหลานก่อนนะ” ปู้ถิงอดโมโหไม่ได้เมื่อถูกแย่งหลานรัก

“เจ้าจะเสียงดังทำไมเนี่ย ประเดี๋ยวหลานตื่นข้าจะกระทืบเจ้าให้” จางซื่อขู่ด้วยสีหน้าจริงจัง

ปู้ถิงเห็นเช่นนั้นก็ทำได้แค่หดคอลงอย่างหวาดกลัว เขาหรือจะกล้าหือกับฮูหยินตีนโหดได้ หลายครั้งที่เขาถูกนางระดมเตะโดยไม่สามารถหลบหลีกพ้น ใครใช้ให้เมียเขามีวิชาตัวเบาดีกว่าเล่า ไม่ว่าเขาจะหนียังไงก็ไม่เคยหนีพ้นเลยสักครั้ง

“อ้าว ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านมานานแล้วหรือขอรับ” ปู้ซานที่เพิ่งออกไปตักน้ำใส่โอ่งกลับมาเห็นพ่อแม่กำลังเถียงกันพอดี

“ไม่นานหรอก เพิ่งมาถึงน่ะ เจ้าเตรียมอะไรให้ลูกสะใภ้ข้ากินกันเล่า” จางซื่อถามลูกชาย

“ผัดเผ็ดหมูป่ากับไข่ต้มขอรับ” ปู้ซานที่ทำอาหารเป็นไม่กี่อย่างเอ่ยขึ้น

“แม่เอาซุปปลามาให้พวกเจ้าด้วย ให้เมียเจ้ากินเยอะ ๆ เล่า นางจะได้มีน้ำนมให้หลานสาวของข้า” จางซื่อเอ่ยสั่งทั้งที่นิ้วยังจิ้มแก้มอวบอูมของหลานสาวอยู่

“ทราบแล้วขอรับ ข้าจะให้นางกินเยอะ ๆ” ปู้ซานเป็นเด็กที่ซื่อจนเซ่อ เขามักจะถูกคนอื่นเอาเปรียบอยู่บ่อย ๆ จากความเป็นคนใจดี เวลาคนในครอบครัวสั่งอะไรเขาก็มักทำตามตลอด

“ยายเฒ่า ข้าขออุ้มหลานบ้างสิ ประเดี๋ยวนางตื่นมาข้าจะไม่ได้เล่นพอดี” ปู้ถิงยื่นมือออกไปทันทีที่กล่าวจบ เขาอยากอุ้มหลานสาวตัวนุ่มนี่นา

“แกนี่นะ เอ้า เอาไป” จางซื่อได้แต่หมั่นไส้สามีที่เห่อหลานไม่ต่างจากนาง ทีหลานชายสองคนของปู้กัง สามีนางแทบจะไม่เคยอุ้มพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

หลิวซื่อกับปู้ซานเห็นพ่อแม่รักลูกสาวตัวน้อยก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ พวกเขาเองก็ไม่คิดว่าคนในบ้านจะชอบลูกสาวของพวกเขามากขนาดนี้ พี่ชายทั้งสองกับพี่สะใภ้ทั้งสองเองก็มักจะมาเล่นกับปู้จิงอยู่บ่อยครั้งเช่นกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาสามพี่น้องจะพักอยู่คนละเรือนก็ตามที แต่เรือนของพวกเขาก็อยู่ในบริเวณรั้วบ้านใหญ่เดียวกันแต่แรก นี่เป็นสิ่งที่ปู้ถิงกับจางซื่อสร้างให้ลูก ๆ มานานแล้ว พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับให้ครอบครัวลูกชายได้แยกออกไปอยู่กันคนละเรือน เพียงแต่ยังต้องอยู่ในพื้นที่เดียวกันจะได้ช่วยเหลือกันได้หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น

สองเฒ่าเล่นกับปู้จิงอยู่พักใหญ่จนกระทั่งนางร้องไห้หิวนมขึ้นมา พวกเขาจึงพากันกลับไปยังบ้านใหญ่เพื่อปล่อยให้ลูกชายกับลูกสะใภ้ดูแลหลานสาวต่อ

“นี่ แกว่าเมื่อไหร่เจ้ารองจะมีลูก นี่เจ้าสามก็มีก่อนแล้วนะ” ปู้ถิงเอ่ยถามจางซื่อ

“ชิ ลูกชายเจ้าขี้เกียจเสียขนาดนั้น มันอยากมีเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ ข้าล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเจ้ารองกับเมียมันจะขี้เกียจอะไรขนาดนั้นกัน” จางซื่อส่ายหัวเมื่อนึกถึงลูกคนรองกับเมีย