จอมขี้เกียจ

“เพ้ย! เจ้ารองมันก็ลูกเจ้าเหมือนกันนะ” ปู้ถิงโวยวายขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่ว่าเมียเขาคิดว่าลูกชายขี้เกียจเหมือนเขาหรอกนะนางถึงได้พูดแบบนี้

“ฮึ! ไม่รู้หล่ะ ถ้าพวกมันสองผัวเมียไม่อยากมีก็แล้วแต่เลย ยังไงเสียบ้านเราก็มีหลานชายหลานสาวครบหมดแล้ว” จางซื่อเอ่ยอย่างไม่คิดจะสนใจจริง ๆ ขนาดการเข้าป่าล่าสัตว์มาประทังชีวิต ลูกชายกับลูกสะใภ้นางยังขี้เกียจอย่างกับอะไรดี การจะหวังให้สองคนนั้นมีลูกจึงเป็นเรื่องที่นางไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ด้านปู้เซียวที่ตอนนี้เข้าป่าไปล่าสัตว์กลับนอนหลับอยู่บนกิ่งไม้สูงไปเสียแล้ว เขาวางกับดักเอาไว้ใต้้ต้นไม้จึงขึ้นมานอนรออย่างใจเย็น ส่วนเหมยซื่อเมียของเขากลับเขย่าติ้วเสี่ยงทายแล้วเดินไปทางที่ตนเองทำนายได้ว่าจะได้รับอาหารแทน

“นี่ เจ้าดูสองผัวเมียนั่นสิ ข้าล่ะไม่เข้าใจพวกมันจริง ๆ ว่าเข้าป่ามาแบบนี้จะได้อะไรกลับบ้านไปกินบ้าง คนหนึ่งมาถึงก็หลับเป็นตาย อีกคนก็เอาแต่เสี่ยงทายแล้วเดินมั่ว ๆ” ชาวบ้านคนหนึ่งที่ขึ้นเขามาเสี่ยงโชคเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสองสามีภรรยาบ้านรองปู้

“ฮึ! เจ้าอย่าดูถูกสองผัวเมียนั่นเชียวนะ เห็นขี้เกียจ ๆ แบบนี้น่ะ พวกเขาไม่เคยอดเลยสักมื้อนะจะบอกให้” ชาวบ้านที่คุ้นเคยกับการหาเหยื่อของปู้เซียวกับเหมยซื่อกระซิบบอก

“ชิ ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกมันจะได้อะไรกลับบ้านกัน” ชาวบ้านคนเดิมเอ่ยขึ้นอย่างดูถูก

หลังจบคำของสองคนนั้นไม่นาน อยู่ดี ๆ กลับมีนกชะตาขาดหล่นลงมาใส่หน้าอกของปู้เซียวจนเขาสะดุ้งตื่นเกือบจะตกลงไปข้างล่างต้นไม้อยู่มะรอมมะร่อ

“เห็นไหมเล่า ข้าบอกเจ้าแล้ว ปู้เซียวกับเมียมันดวงดีอย่างกับอะไร แค่พวกมันนอนเฉย ๆ ก็มีสัตว์ป่าเข้ามาหาเองนั่นแหละ” ชาวบ้านคนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าสองผัวเมียนั่นทำได้ยังไงเหมือนกัน

“เพ้ย! มันจะดวงดีเกินไปไหม มีอย่างที่ไหน นอน ๆ อยู่ก็มีเหยื่อตกใส่มือ” ชาวบ้านอีกคนบอกอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องที่เห็นอย่างไรเหมือนกัน

“เอาล่ะ ๆ อย่าไปสนใจเขาเลยน่า รีบเข้าป่าไปล่าสัตว์ก่อนเถอะ ประเดี๋ยวจะค่ำมืดก่อน” ชาวบ้านอีกคนไม่อยากเสียเวลาดูเรื่องของปู้เซียวกับเมียอีก

เหมยซื่อที่เดินตามดวงไปไม่นานก็พบกระต่ายเป็นลมอยู่ใต้ต้นไม้ นางรีบเอาเชือกออกมาจากตะกร้าสะพายหลังแล้วมัดขากระต่ายเอาไว้อย่างแน่นหนา ไม่นานหลังจากนั้น นางก็เดินไปทางทิศที่เสี่ยงทายได้ต่อ ตรงหน้าเหมยซื่อมีไก่ป่าสองตัวกำลังตีกันอยู่อย่างเมามันส์ เหมยซื่อซุ่มรออย่างเงียบ ๆ นางคิดว่ายังไงไก่ป่าสองตัวนี้ก็ต้องเป็นของนางแน่

สองเค่อผ่านไป ในที่สุดไก่ทั้งสองตัวก็หมดแรงลงไปนอนกองกันอยู่ที่พื้น เหมยซื่อรีบปรี่เข้าไปเอาเชือกมัดขาไก่ทั้งสองพร้อมรอยยิ้มกว้าง นางไม่สนใจชาวบ้านที่กำลังยืนอ้าปากค้างมองดูอยู่ไม่ไกลเลยสักนิด นี่เป็นเรื่องปกติเวลาที่นางกับสามีเข้าป่า

หลังนำไก่ใส่ตะกร้าสะพายหลังแล้ว เหมยซื่อที่ขี้เกียจเดินต่อก็ตัดสินใจเดินกลับไปหาสามีที่น่าจะนอนอยู่บนต้นไม้ต้นเดิมก่อนหน้านี้

“ท่านพี่ ท่านพี่” เหมยซื่อตะโกนเรียกเมื่อเห็นว่าปู้เซียวนอนกอดอะไรบางอย่างอยู่

“หืม? เจ้ามาแล้วหรือน้องหญิง ได้อะไรมาบ้างไหม ข้าขี้เกียจรอแล้ว” ปู้เซียวก้มลงไปเห็นเมียรักยืนอยู่จึงถามขึ้นอย่างเกียจคร้าน

“ได้กระต่ายกับไก่ป่าสองตัวเจ้าค่ะ ท่านเล่าได้สิ่งใดบ้าง” เหมยซื่อตะโกนถามต่อ

“อืม… นกสองตัวน่ะ ไม่รู้มันตกลงมาได้อย่างไร เจ้ารอประเดี๋ยว ข้าจะลงไปแล้ว” ปู้เซียวเอ่ยจบก็บิดขี้เกียจอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะกอดนกทั้งสองตัวเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดลงไปอย่างนุ่มนวล เขาได้รับการสั่งสอนวรยุทธ์จากพ่อแม่มาตั้งแต่ยังเด็ก

“ท่านเอาใส่ตะกร้าข้าเถอะ กลับไปค่อยให้ท่านแม่ทำอาหารให้กิน” เหมยซื่อทำกับข้าวไม่เป็นมาแต่แรก เพียงแต่บ้านปู้ก็ไม่มีใครรังเกียจนาง อย่างไรเสียงานบ้านอย่างอื่นนางก็ช่วยบ้านใหญ่ทำเป็นประจำอยู่แล้ว แค่พวกเขาทำอาหารให้บ้านรองกินจึงไม่นับว่าเป็นอะไร

ปู้เซียวทำตามที่เมียบอกแล้วเดินช้า ๆ เคียงข้างนางกลับไปที่หมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายลี้ด้วยความเคยชิน เมียเขาใช้วิชาตัวเบาไม่ได้แต่นางยิงธนูแม่นมาก เพียงแต่หลายครั้งนางไม่เคยต้องลงมือเลยสักครั้งเดียว ทำให้สัตว์ป่าที่พวกเขาได้กลับบ้านมักจะได้มาอย่างแปลกประหลาดจนผู้คนต่างโจษจันกันไปทั่วหมู่บ้าน

ปู้กังที่เข้าป่าอีกทิศหนึ่งเองก็กำลังเบ่งกล้ามอวดสาวชาวบ้านที่ขึ้นเขามาเก็บผักป่าอยู่หลังจากเขาล่าหมูป่าตัวใหญ่มาได้ นิสัยของปู้กังที่เป็นเช่นนี้สร้างเสียงหัวเราะให้กับเหล่าสาวชาวบ้านไม่น้อย หลายครั้งที่ปู้กังมักจะไปเดินอวดกล้ามตนเองไปมาภายในหมู่บ้านจนถูกเหวินซื่อบิดหูลากกลับบ้านอยู่บ่อย ๆ

“เจ้าดูสิ ปู้กังอวดอีกแล้ว เจ้าว่าเราขอแบ่งหมูจากเขาสักหน่อยจะได้ไหมนะ” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับสหายที่มาด้วยกัน

“ชิ เจ้าลองเข้าไปถามดูสิ ข้าว่าหากเขาให้มาจริง ๆ ไม่พ้นเมียเขาต้องมาอาละวาดที่บ้านเราอีกแน่ เจ้าก็รู้ชื่อเสียงของนางดีนี่นาว่าขี้หวงแค่ไหน” สหายอีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง นางเคยทำมาก่อนแล้วจึงรู้ดีว่าผลลัพธ์ที่จะตามมาคือสิ่งใด เหวินซื่อนั้นท่าทางเรียบร้อยก็จริงอยู่ แต่ปากนางหากได้ด่าขึ้นมาแล้วล่ะก็ ทำเอาพวกนางเจ็บเข้าไปยังกลางดวงใจเลยทีเดียวเชียว

“น่าเสียดายจริง ลูกข้าอยากกินเนื้ออยู่พอดี” สาวชาวบ้านได้แต่บ่นเบา ๆ นางเองใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องของเหวินซื่อมาก่อน เพียงแต่อยากลองดูก็เท่านั้น

“นี่! เจ้าใหญ่ปู้ เจ้าจะแบ่งขายหมูป่าตัวนั้นไหม ข้าจะได้ไปบอกชาวบ้านคนอื่น” ลุงไช่ตะโกนถามมาเมื่อเดินมาเห็นปู้กังกำลังอวดกล้ามให้สาว ๆ แถวนั้นดู

“ขายสิลุง ท่านตามไปที่บ้านข้าได้เลย ประเดี๋ยวข้าจะลากลงไปให้เมียเชือดให้” ปู้กังตะโกนบอกกลับไปพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างที่คิดว่าหล่อเหลาเสียเต็มประดา

“ดี ดี เช่นนั้นเจ้ารีบไปได้แล้ว ข้าจะไปบอกชาวบ้าน” ลุงไช่กลัวว่าปู้กังจะเอาแต่อวดกล้ามจนไม่ยอมกลับบ้านเสียที เขาจึงรีบบอกปู้กัง

ปู้กังมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นว่าจะมีสาวใดมองมาทางเขาอีก เขาจึงรีบเดินกลับไปลากหมูป่าตัวเขื่องกลับบ้านอย่างเศร้าสร้อย ถึงเขาจะมีเมียแล้วก็จริง แต่ปู้กังยังคงมองว่าตนเองมีความสามารถมากพอที่จะทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ในหมู่บ้านประทับใจได้ หากเมียเขาไม่ดุอย่างที่เป็นอยู่ คาดว่าปู้กังคงมีเมียน้อยมากกว่าสามคนไปแล้ว

ลุงไช่วิ่งไปบอกคนในหมู่บ้านอยู่นานกว่าสองเค่อ เมื่อคิดว่าน่าจะบอกหมดแล้ว เขาก็กลับบ้านตนเองไปนำเงินมาซื้อหมูป่ากับปู้กังที่บ้านตระกูลปู้ซึ่งอยู่ตีนเขาทันที หากเขาอยากได้เนื้อส่วนดี ๆ จะต้องรีบไปก่อนคนอื่นอยู่แล้ว

เหวินซื่อเห็นสามีลากหมูป่ากลับมาก็รีบเก็บไม้บรรทัดประจำกายเหน็บเอาไว้ที่เอว จากนั้นจึงเข้าครัวไปนำมีดปังตอออกมารออย่างรู้งาน เมื่อก่อนนางเป็นคุณหนูบุตรสาวอาจารย์ในเมืองฝูเป่ยและไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาแต่งงานกับพรานป่าเช่นปู้กัง ซึ่งเหวินซื่อก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้นางยอมรับการขอแต่งงานจากปู้กังเมื่อหลายปีก่อน ทั้งที่ครอบครัวก็ไม่ได้สนับสนุนแต่แรก จนนางแต่งงานมาเกือบห้าปีและมีลูกชายสองคนแล้ว นางจึงยอมรับว่าตนเองเป็นสะใภ้ตระกูลพรานป่าไปจริง ๆ เวลาคนในบ้านล่าหมูป่ามาได้ เหวินซื่อก็มักจะทำหน้าที่ขายเนื้อหมูป่าให้คนในหมู่บ้านอยู่เป็นประจำ

“พวกเจ้าเข้าแถวให้ดี ได้ทุกคนแน่นอน” เหวินซื่อตะโกนให้ทุกคนจัดแถวให้เป็นระเบียบ นางจะได้เชือดหมูให้อย่างไม่เร่งร้อนนัก เพราะเหวินซื่อยังต้องรับเงินและให้สามีลงบันทึกว่าใครซื้อไปเท่าไหร่บ้างเพื่อนำเงินเข้ากองกลางของบ้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาด้วย

ชาวบ้านรีบเข้าแถวทันที พวกเขาไม่มีใครกล้าลองดีกับฝีปากระดับตำนานของเหวินซื่อที่ได้ชื่อว่าด่าอย่างสุภาพแต่แสบเข้าไปถึงทรวงคนนี้แน่ ไม่นานเหวินซื่อก็ลงมือเชือดอย่างชำนาญและส่งเนื้อให้ชาวบ้านที่มาต่อแถวซื้อกันอยู่ในบ้านปู้ ชาวบ้านที่ได้เนื้อแล้วต่างพากันยิ้มอย่างพอใจ พวกเขาไม่ต้องเข้าเมืองไปซื้อเนื้อแพง ๆ ที่ตลาดก็เพราะคนบ้านปู้นี่แหละ