ไร้เงาแม่สื่อ

“เช่นนั้นพวกท่านรอสักครู่ ข้าจะไปเอาตั๋วเงินมาให้” เถ้าแก่ยิ้มกว้างออกมาทันทีที่สามารถซื้อสมุนไพรล้ำค่าหายากทั้งสามต้นได้ด้วยราคาเพียงหนึ่งหมื่นกว่าตำลึงเท่านั้น หากเขานำมันเข้าไปประมูลขายในเมืองหลวงล่ะก็ กำไรที่เขาจะได้รับต้องไม่ต่ำกว่าสามเท่าแน่นอน

ปู้กังกับปู้ซานพากันพยักหน้ารับคำอย่างเหม่อลอย พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าปู้จิงจะหาสมุนไพรราคาแพงขนาดนี้มาขายได้จริง ๆ

“ท่านพ่อ เงินพวกนี้ท่านเก็บไว้ให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ ข้ากลัวเก็บไว้แล้วมันจะขาดกระจุยไปหมดน่ะเจ้าค่ะ” ปู้จิงไม่ลืมว่าตนเองบางครั้งก็หยิบจับสิ่งของแรงเกินไปจนมันเสียหายหมด นางกลัวว่าเงินที่ได้มาจะเสียเปล่าเพราะพลังช้างสารของตนเอง

“ได้สิลูก ได้” ปู้ซานพยักหน้ารับคำอย่างเต็มใจ เขาเองก็กลัวว่าลูกสาวจะทำให้เงินมากมายไร้ค่าเป็นผุยผงเช่นกัน ขนาดกระดาษที่พี่สะใภ้นำมาสอนอักษรให้ลูกสาวเขายังขาดกระจุยมานักต่อนักแล้ว ปู้ซานจึงไม่กล้าเสี่ยงเรื่องตั๋วเงินจำนวนมาก

ปู้กังที่ได้ยินก็ไม่มีข้อคัดค้านอะไรเช่นกัน เขาใช่ว่าจะไม่เคยเห็นพลังทำลายล้างของหลานสาวตัวน้อยอย่างปู้จิง การป้องกันความเสียหายเอาไว้ก่อนจึงจำเป็นมากในตอนนี้

“นี่ตั๋วแลกเงินหนึ่งหมื่นสองพันตำลึงขอรับ ส่วนในถุงนี่เป็นเงินยี่สิบตำลึง” เถ้าแก่รีบออกมานำเงินส่งให้ปู้จิง แต่ปู้ซานกลับเดินมารับเงินเอาไว้แทนตามที่ปู้จิงต้องการ

“ขอบคุณเถ้าแก่มากขอรับ พวกเราขอตัวกลับก่อน” ปู้ซานกลัวว่าจะมีคนรู้ว่าพวกเขามีเงินติดตัวจำนวนมากจึงเลือกที่จะรีบออกจากร้านก่อน

“ใช่ ใช่ พวกเรารีบกลับกันดีกว่า” ปู้กังพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องชายทันที

“คราวหน้าหากมีสมุนไพรดี ๆ อีกก็อย่าลืมนำมาขายให้ข้านะขอรับ พวกท่านเดินทางดี ๆ” เถ้าแก่โบกมือลาอย่างร่าเริง วันนี้นับว่าเขาได้กำไรมาไม่น้อยเลยทีเดียว

ปู้จิงที่ไม่รู้ว่าเงินที่นางได้มานั้นมีมูลค่าสูงแค่ไหนก็ทำเพียงสอบถามปู้ซานว่านางจะได้กินขนมที่ชอบหรือไม่เท่านั้น

“เจ้าอยากกินมากแค่ไหนพ่อก็จะซื้อให้นะลูกรัก” ปู้ซานพยักหน้าจนคอแทบหลุดว่าเขาจะต้องเลี้ยงดูบรรพบุรุษน้อยคนนี้ให้สมกับเงินทองที่นางหามาวันนี้แน่นอน

“รีบไปกันเถอะ ประเดี๋ยวจะถึงบ้านช้าเกินไป” ปู้กังยังกลัวว่าจะมีคนรู้เรื่องเงินของน้องชาย

“ขอรับพี่ใหญ่ แวะซื้อขนมร้านประจำก่อนก็แล้วกันนะขอรับ ปู้จิงจะได้เก็บไว้กินสักหลายวันหน่อย เราจะได้ไม่ต้องเข้ามาซื้อบ่อย ๆ” ปู้ซานไม่ลืมว่าลูกสาวชอบขนมกุ้ยฮวาของร้านดังในเมืองมากแค่ไหน เมื่อก่อนเขาเคยซื้อให้นางกินบ่อย ๆ จนถูกเมียบ่นมาแล้ว แต่วันนี้ลูกสาวเขาขายสมุนไพรได้เงินมาจำนวนมาก ปู้ซานจึงเชื่อว่าเมียรักต้องไม่ต่อว่าเขาแน่

“ได้สิ รีบไป รีบไป” ปู้กังคราวนี้เป็นคนบังคับเกวียนเอง เขาไม่กล้าแม้แต่จะเบ่งกล้ามโชว์เหมือนที่ชอบทำมาตลอดเพราะเอาแต่มองซ้ายขวาด้วยกลัวว่าจะมีขโมยเข้าใกล้น้องชาย

เมื่อไปถึงร้านขายขนม ปู้ซานก็รีบวิ่งเข้าไปซื้อขนมกุ้ยฮวามาให้ลูกสาวสุดที่รักมากถึงสิบกล่องในคราวเดียว เขาแทบจะเหมาขนมของร้านมาทั้งหมด

“รีบกลับเถอะพี่ใหญ่ ปู้จิงหิวก็กินได้เลยนะลูก” ปู้ซานไม่ลืมหันไปบอกลูกสาวที่กำลังเปิดกล่องขนมกุ้ยฮวาของนางอยู่อย่างตั้งใจ เพราะปู้จิงกลัวว่านางจะทำขนมกระจุยไปเสียก่อน

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” ปู้จิงพยักหน้าหงึกหงักรับคำ พอใช้สองนิ้วหยิบขนมเบา ๆ ขึ้นมาได้ รอยยิ้มของปู้จิงก็กว้างออกทันที นางรีบงับขนมเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างสมใจ กว่าสัปดาห์แล้วที่พ่อนางไม่ได้ซื้อขนมมาให้นางกิน วันนี้ปู้จิงจึงคิดจะกินให้เต็มคราบก่อนถึงบ้าน

เมื่อทั้งสามคนกลับถึงหมู่บ้าน ปู้จิงที่ซัดขนมไปมากถึงห้ากล่องก็ทำได้แค่นอนลูบท้องน้อย ๆ ซึ่งป่องออกมาเพราะกินมากเกินไปเสียแล้ว พอเกวียนกลับถึงบ้านตระกูลปู้ ปู้จิงก็ขอตัวเข้าห้องไปนอนพักผ่อนอย่างเกียจคร้านหลังกินอิ่มทันที นางไม่สนใจว่าท่านพ่อจะนำเงินของนางไปเก็บไว้ที่ใด ปู้จิงรู้ดีว่าเงินพวกนั้นเขาต้องเก็บเอาไว้ให้นางเป็นอย่างดีแน่

สองปีต่อมา

วันนี้เป็นงานปักปิ่นของปู้จิง นางอยู่ในวัยที่พร้อมจะออกเรือนแล้ว บรรดาคนในครอบครัวจึงจัดงานปักปิ่นให้นางเพื่อบอกชาวบ้านว่าหลานสาวบ้านนี้เติบโตแล้ว

“ยินดีกับพวกท่านด้วยนะเจ้าคะ หวังว่าจะมีผู้ชายดี ๆ มาขอปู้จิงนะท่านป้า” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่มาร่วมงานกล่าวอวยพรกับจางซื่อซึ่งมายืนรับแขกอยู่หน้าห้องโถงทำพิธี

“ขอบใจเจ้ามากฮูหยินเล่ย” จางซื่อพยักหน้ายิ้มรับคำอวยพร ถึงแม้ในใจนางจะอยากเก็บหลานสาวสุดน่ารักเอาไว้ในตระกูลให้นาน ๆ มากแค่ไหนก็ตาม แต่ธรรมเนียมการมีคู่หมายเมื่ออายุถึงวัยออกเรือนก็ยังต้องทำอยู่ จางซื่อจึงได้แต่ทำใจรอเอาไว้เท่านั้น

“พวกท่านเข้าไปด้านในก่อนเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวพิธีจะเริ่มแล้ว” เหวินซื่อเดินมาตามแม่สามี

จางซื่อพยักหน้ารับคำแล้วเดินตามหลังลูกสะใภ้เข้าไปด้านในห้อง นางยังต้องสางผมให้หลานสาวตามประเพณีอีก ปิ่นปักผมครั้งนี้จางซื่อก็ยังเข้าเมืองไปหาซื้อมาให้ปู้จิงด้วยตัวเอง นางทุ่มเงินไปมากถึงหนึ่งร้อยตำลึงสำหรับปิ่นทองลายดอกไม้ของหลานสาว ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้เงินเก็บของปู้จิงจะมากกว่าเงินเก็บของคนทั้งบ้านก็ตามที แต่จางซื่อก็ไม่เคยคิดจะเอาเงินหลานสาวมาใช้แม้แต่ครั้งเดียว งานครั้งนี้ก็ใช้เงินส่วนกลางจัดเช่นกัน

ปู้จิงวันนี้สวมชุดพิธีการเป็นครั้งแรกจึงรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง นางพยายามกดพลังและความตื่นเต้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เพราะกลัวว่าหากนางพลั้งเผลออาจทำให้งานที่บรรดาป้าสะใภ้และแม่ของนางจัดเตรียมเอาไว้อย่างดีเสียหายได้

พิธีการเริ่มต้นขึ้นเมื่อปู้จิงมายืนอยู่ตรงตำแหน่งหน้าห้องโถงของบ้านใหญ่ปู้ บรรดาแขกเหรื่อมากมายในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างนั่งรอกันที่โต๊ะอาหารในลานด้านนอก มีเพียงแขกไม่กี่คนที่สนิทสนมกับตระกูลปู้เท่านั้นที่อยู่ด้านในห้องโถงพิธี

“เอาล่ะ จากนี้ไปปู้จิงของเราก็เป็นสาวแล้วนะ หลังจากนี้คงจะมีแม่สื่อเข้ามาบ้านพวกเจ้าไม่น้อยเลยเชียวล่ะ เตรียมรับมือกันด้วยเล่า” ชายชราคนหนึ่งกล่าวกับจางซื่อพร้อมรอยยิ้ม เขาเห็นหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูของปู้จิงแล้วก็คิดว่าชายหนุ่มในหมู่บ้านคงมีคนสนใจนางไม่น้อย

“ท่านลุงก็กล่าวเกินไปเจ้าค่ะ ปู้จิงของเราเพิ่งเป็นสาว คงต้องรอชายหนุ่มดี ๆ สักพักกว่าจะได้หมั้นหมายนะเจ้าคะ” จางซื่อตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ ปกติบ้านอื่นที่มีหลานสาวปักปิ่นก็มักจะมีแม่สื่อมากมายแย่งกันมาขอหมั้น แต่หลานสาวนางกลับไม่มีแม่สื่อแม้แต่คนเดียวมาเข้าร่วมงาน แล้วแบบนี้จะให้จางซื่อเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน

“อืม… อย่าให้นางเลือกมากนักเล่า ประเดี๋ยวอายุจะเลยวัยออกเรือนไปเสียก่อน” เฒ่าชรายังคงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เขามั่นใจว่าปู้จิงต้องมีคนมาทาบทามไม่น้อยแน่

“ให้ข้าพาพวกท่านไปนั่งกินข้าวก่อนเถิดเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวปู้จิงก็จะไปคารวะพวกท่านถึงโต๊ะแล้วล่ะนะ” จางซื่อรีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

“ได้สิ นำทางเถอะ” ตาเฒ่าหลายคนในหมู่บ้านพากันเดินตามหลังจางซื่อไปติด ๆ วันนี้ปู้ถิงที่มักจะขี้หลงขี้ลืมไม่ได้ออกจากห้องเพราะทุกคนในบ้านกลัวว่าเขาจะหนีหายไปอีก จางซื่อจึงได้แต่ล็อกประตูด้านนอกป้องกันเอาไว้ ก่อนที่นางจะออกมาจัดการเรื่องงานให้หลานสาวอยู่นานสองนาน อีกสักพักนางก็ต้องเอาอาหารเข้าไปส่งให้สามีในห้องนอนอีก

“นี่ บ้านเจ้าไม่คิดจะหมั้นหมายแม่หนูปู้จิงเอาไว้ก่อนหรือไร ข้าได้ยินว่าลูกชายเจ้าชอบนางอยู่ไม่ใช่หรือ” ชาวบ้านที่นั่งร่วมโต๊ะในงานคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน

“เพ้ย! เจ้าอย่ามาพูดบ้า ๆ นะ ลูกชายข้ากลัวนางอย่างกับอะไร เขามีหรือจะกล้าแต่งแม่เสือตัวนี้เข้าบ้านให้ตนเองเดือดร้อนกันเล่า” หญิงชาวบ้านอีกคนรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“อะไรของเจ้ากัน ข้าได้ยินว่านางมีเงินเก็บมากกว่าใครในหมู่บ้านเสียอีกนะ หากเจ้าแต่งนางเข้าบ้านไปก็ไม่ใช่ว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายหรือไงกัน” ชาวบ้านคนเดิมยังคงคะยั้นคะยอต่อ

“ชิ หากเจ้าอยากสบายนักเหตุใดไม่ให้ลูกชายเจ้ามาขอแต่งนางเองเล่า เจ้ามาโยนเรื่องพวกนี้ให้บ้านข้าทำไมกัน” หญิงชาวบ้านเริ่มมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว

“เฮอะ ถ้าลูกชายข้าไม่มีคู่หมายมาก่อน ข้าก็คงให้แม่สื่อมาสู่ของนางตั้งนานแล้ว” ชาวบ้านคนนั้นยังคงทำเป็นพูดดีต่อไป ทั้งที่ในใจนางเองก็ไม่อยากได้ปู้จิงหญิงสาวพลังช้างคนนี้แต่แรก