ล้มหมูป่าด้วยมือเดียว

สิบปีผ่านไป

ปู้จิงวันนี้ขอขึ้นเขาไปกับปู้ซานด้วย นางอยากหัดล่าสัตว์เหมือนท่านลุงกับท่านพ่อจึงคะยั้นคะยอจนหลิวซื่อต้องอนุญาตให้ตามไปด้วยได้

“ปู้จิง เจ้าห้ามเดินไปไหนมาไหนคนเดียวรู้หรือไม่ ในป่ามันอันตราย หากเจ้าเป็นอันใดไป แม่เจ้าต้องฆ่าพ่อแน่” ปู้ซานเตือนลูกสาวขณะที่กำลังพานางขึ้นเขา

“ข้ารู้เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าสัญญาว่าจะเชื่อฟัง” ปู้จิงยิ้มหวานส่งให้ท่านพ่อผู้แสนใจดีของนาง ตั้งแต่ปู้จิงจำความได้ ไม่ว่านางอยากกินอะไร ท่านพ่อก็จะหามาให้ไม่เคยขาด

“ดีมาก วันนี้พ่อไม่พาเจ้าเข้าไปลึกนักหรอกนะ เราอยู่แค่ป่ารอบนอกก็พอ” ปู้ซานกลัวว่าหากพาลูกสาวเขาเข้าป่าลึกเกินไปอาจพบสัตว์ดุร้ายได้ เขาแค่อยากพานางมาดูการล่ากระต่ายและไก่ป่าของเขาที่มักจะล่าได้เป็นประจำก็เท่านั้น

บนภูเขาวันนี้ไม่ค่อยมีพรานมาล่าสัตว์มากนัก คงเพราะไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาต่างขึ้นเขาแล้วได้สัตว์ป่าไปขายจำนวนไม่น้อยแล้ว ช่วงนี้คนเหล่านั้นจึงพากันพักผ่อนอยู่ในหมู่บ้านให้เต็มที่ ก่อนจะรวมตัวกันขึ้นเขาในอีกหลายวันให้หลัง

ตระกูลปู้ได้ขึ้นชื่อว่าพรานฝีมือดีของเมืองฝูเป่ย ไม่ว่าจะเป็นปู้กัง ปู้เซียวหรือปู้ซานก็ตามที ทั้งสามคนสามารถขึ้นเขาล่าสัตว์ได้ด้วยตัวคนเดียว นั่นเพราะการสั่งสอนของปู้ถิงกับจางซื่อที่เคี่ยวเข็ญลูก ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้ทั้งสามมีฝีมือการล่าดีที่สุดในเมืองมาตลอด หลายปีที่ผ่านมา ปู้ถิงเริ่มมีอาการหลงลืมตามวัยที่ชรามากขึ้น สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้จางซื่อไม่น้อย นางต้องคอยเฝ้าดูสามีไม่ให้เดินเพ่นพ่านไปทั่วจนหาทางกลับบ้านไม่เจอ หลายครั้งที่ชาวบ้านต้องช่วยกันออกตามหาปู้ถิงที่มักจะเดินหลงทางออกไปไกล บรรดาลูกชายทั้งสามคนจึงได้แต่ฝากฝังให้แม่ของพวกเขาคอยดูแลท่านพ่อแทนได้เท่านั้น ส่วนตัวพวกเขาที่เป็นลูกหลานก็พากันขึ้นเขาหาเหยื่อไปขายในเมืองเพื่อเลี้ยงดูทุกคนในครอบครัว

ปู้ซานพาปู้จิงขึ้นเขาไปได้ไม่นานก็พบไก่ป่าเข้าพอดี เขารีบส่งสัญญาณให้นางเงียบเสียงลงและย่อกายหลบอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ ก่อนที่ปู้ซานจะง้างธนูประจำกายขึ้นแล้วเล็งยิงออกไปอย่างแม่นยำ เสียงดัง ฟึ่บ! และเสียงสิ้นใจของไก่ดังออกมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ปู้จิงเห็นว่าไก่ตายแล้วจึงลุกเดินจะไปหยิบไก่มาให้พ่อนางเก็บใส่ตะกร้า

“ปู้จิง!!! ระวังลูก! วิ่งเร็วเข้า!!!” ปู้ซานร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจเมื่อเขาเห็นหมูป่าตัวเขื่องวิ่งมาอย่างเร็วจากด้านหลังจุดที่เขาเพิ่งยิงไก่ป่าไปเมื่อครู่นี้

“หืม? อะไรเจ้าคะท่านพ่อ” ปู้จิงถามอย่างงงงวย นางรีบหันหลังกลับไปมองตามสายตาของพ่อ ก่อนที่จะพบว่าหมูป่าตัวใหญ่กำลังวิ่งตรงมาทางนางพอดี

“หลบไปสิปู้จิง!!!” ปู้ซานง้างคันธนูอีกครั้งและตะโกนบอกให้ลูกสาวหลบออกจากทิศทางตรงหน้าที่หมูป่ากำลังวิ่งตรงเข้ามา เขามั่นใจว่าตนเองจะไม่ยิงพลาดแน่

“ท่านพ่อเก็บไก่ก่อน!!!” ปู้จิงรีบโยนไก่กลับไปหาพ่อของนาง จากนั้นนางก็หันหน้าไปยังหมูป่าที่กำลังวิ่งมาอย่างสุดกำลังและวิ่งตรงเข้าหาหมูป่าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ขาสั้น ๆ จะทำได้ จริงอยู่ว่านางเรียนวิชาตัวเบาจากท่านย่ามาแล้ว แต่ด้วยตัวนางยังเด็กจึงแสดงออกมาได้ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนกับพวกพี่ชายทั้งสอง

“ปู้จิง!!!” ปู้ซานตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นลูกสาวพุ่งตรงไปหาหมูป่าต่อหน้าต่อตา เขาไม่สนใจแม้กระทั่งไก่ป่าที่ลูกสาวโยนมาให้และปล่อยมันปลิวไปฝังติดกับต้นไม้ด้านหลังจากแรงอันทรงพลังที่ลูกสาวของเขาโยนมาก่อนหน้านี้

ปู้จิงตอนนี้ไม่สนใจเสียงเรียกของพ่อแล้ว นางอยากลองดูว่าตัวเองจะสามารถจัดการเจ้าหมูป่าตัวนี้ได้หรือไม่ ตั้งแต่จำความได้ นางก็ได้รับการสั่งสอนให้เก็บงำพลังช้างสารของตนเองมาตลอด ในเมื่อตอนนี้มีหมูป่ามาให้นางทดลองพลัง ปู้จิงจึงไม่คิดรีรออีกต่อไป

“ตายซะ!!!” ปู้จิงตะโกนอย่างห้าวหาญ นางไม่รู้สึกกลัวหมูตัวใหญ่ตรงหน้าสักนิดเดียว ฝ่ามือเล็กของปู้จิงง้างออกแล้วตบลงไปบนหัวหมูป่าเต็มแรงจนร่างมันปลิวละลิ่วออกไปทันที

เพี๊ยะ! พรึ่บ! ปัง! ปัง! ปัง! ตุ้บ! แอ่ก!!!

“ปู้จิง! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” ปู้ซานรีบวิ่งเขามาหมุนตัวลูกสาวสุดที่รักไปมาทันทีที่ได้สติ

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะท่านพ่อ เห็นไหมว่าหมูป่าทำอันใดกับข้าไม่ได้ ฮิ ฮิ” ปู้จิงยืดอกขึ้นอย่างได้ใจ นางไม่อยากให้ท่านพ่อเป็นห่วงมากเกินไป ทั้งที่นางในตอนนี้มีเรี่ยวแรงมหาศาลที่ขนาดหมูป่าตัวใหญ่กว่าตัวนางยังเทียบไม่ติดเสียด้วยซ้ำ

“เจ้าอย่าได้ทำให้พ่อเป็นห่วงแบบนี้อีก หากแม่เจ้ารู้เข้า นางต้องฆ่าพ่อแน่” ปู้ซานปาดเหงื่อที่เกิดจากความตื่นตกใจก่อนหน้านี้ออกอย่างลวก ๆ

“ท่านไม่ต้องกังวลมากหรอกเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าหลังจากนี้ท่านแม่ต้องไม่ว่าอะไรหากข้าขึ้นเขามาล่าสัตว์กับท่านพ่อ ข้าไปดูหมูก่อนนะเจ้าคะว่ามันตายสนิทไหม” ปู้จิงอยากรีบนำหมูป่าที่นางล่าได้ด้วยการตบทีเดียวกลับไปอวดท่านปู่ท่านย่าเร็ว ๆ

“เจ้าระวังด้วยเล่า รอพ่อก่อน” ปู้ซานรีบเดินเร็ว ๆ ตามหลังลูกสาวตัวน้อยไปทันที เห็นปู้จิงตัวเล็กแบบนี้ แต่เวลาเดินนางกลับเดินเร็วไม่ต่างจากผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย

ปู้จิงพลิกร่างหมูป่าดูก็พบว่ามันคอหักตายไปเสียแล้ว ต้นไม้หลายต้นที่ถูกแรงกระแทกจากหมูป่าจนหักโค่นทำเอาปู้จิงอดเสียดายไม่ได้ นางอยากนำไม้เหล่านี้กลับบ้านให้พวกท่านลุงนำไปผ่าเป็นฟืนสักหน่อย

“ท่านพ่อ ข้าเอาต้นไม้พวกนี้กลับไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ” ปู้จิงหันไปถามด้วยแววตาออดอ้อน นางรู้ดีว่าหากทำท่าทางเช่นนี้ ท่านพ่อสุดที่รักของนางไม่มีทางปฏิเสธคำขอแน่

“อ่า… ลูกรัก.. เจ้าอยากเอาไปก็ได้ ประเดี๋ยวพ่อตัดแล้วมัดให้เอง เจ้าน่าจะยกไม่ไหวหรอก” ปู้ซานอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้เมื่อเห็นลูกสาวอ้อนตัวเอง เขาหลงใหลใบหน้าน่ารักของลูกสาวตัวน้อยมานานแล้ว ยิ่งเวลาที่ปู้จิงแสดงท่าทางน่ารักออกมา ปู้ซานเป็นต้องหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

“เย้! ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้ายกหมูป่ากลับบ้านแล้วจะรีบกลับมาหาท่านนะเจ้าคะ ท่านพ่อไม่ต้องรีบร้อน” ปู้จิงพูดจบก็ใช้มือเดียวยกร่างหมูป่าตัวเขื่องขึ้นมาอย่างสบาย ๆ นางเดินอาด ๆ ออกไปโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ปู้ซานปากอ้าตาค้างอย่างตกตะลึงไปแล้ว เมื่อเห็นลูกสาวที่น่ารักราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของเขายกหมูป่าขึ้นมาด้วยมือเดียว

ระหว่างทางที่ปู้จิงเดินกลับบ้าน บรรดาชาวบ้านที่เดินมาเก็บของป่าต่างมองนางด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ หมูป่าตัวใหญ่ซึ่งน่าจะหนักหลายร้อยชั่ง กลับถูกเด็กตัวน้อยหน้าตาน่ารักอย่างปู้จิงยกได้ด้วยมือเดียว เมื่อก่อนพวกเขาเคยได้ยินมาบ้างว่าปู้จิงมีเรี่ยวแรงมหาศาล เพียงแต่ยังไม่มีใครเคยเห็นกับตา พวกเขาจึงคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นของคนบ้านปู้ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นพลังช้างสารของปู้จิงต่อหน้าต่อตา พวกเขาจึงทำได้แค่ปากอ้าพะงาบ ๆ อย่างไร้คำจะพูดเท่านั้น

“ท่านปู่! ท่านย่า! ดูสิว่าข้าเอาอะไรมาฝากพวกท่าน” ปู้จิงร้องตะโกนเรียกเสียงดังเมื่อมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านของนาง นางเดินถือหมูป่าราวกับว่ามันเป็นเพียงปุยนุ่นเท่านั้น ทำเอาพี่ชายทั้งสองที่กำลังเรียนหนังสือกับเหวินซื่ออยู่ต่างตะลึงไปตาม ๆ กัน

“โอ้! หลานรักของย่า เจ้าช่างเก่งกาจนัก” จางซื่อใช้วิชาตัวเบาออกมาดูว่าหลานสาวสุดที่รักของนางนำสิ่งใดมาฝาก พอเห็นว่าปู้จิงยกหมูป่าด้วยมือเดียวอยู่ก็รีบเอ่ยชมทันที นางเก่งแค่วิชาตัวเบาแต่ไม่มีเรี่ยวแรงเท่าลูกหลานในบ้านคนอื่นแต่แรก

ตุ้บ!!! ปู้จิงโยนหมูป่าลงกับพื้นจนฝุ่นตลบ

“ฮิ ฮิ ข้าขึ้นเขาวันแรกก็ได้เหยื่อตัวใหญ่เลยนะเจ้าคะ อ๊ะ! ท่านย่า ข้าต้องรีบกลับไปช่วยท่านพ่อขนไม้ลงจากเขาก่อนเจ้าค่ะ ฝากท่านย่าจัดการหมูตัวนี้ด้วยนะเจ้าคะ” ปู้จิงเกือบลืมพ่อของนางที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าตัดไม้ไปถึงไหนแล้ว

“ได้ ได้ รีบไปเถอะ เหวินซื่อ มาจัดการหมูป่าให้หลานสาวเจ้าเสีย” จางซื่อร้องเรียกลูกสะใภ้ใหญ่ทันที วันนี้หลานชายนางไม่ได้พากันขึ้นเขาไปล่าสัตว์ มีเพียงปู้กังเท่านั้นที่ไป

“เจ้าค่ะท่านแม่” เหวินซื่อรีบบอกให้ลูกชายอ่านหนังสือรอไปก่อน นางเข้าครัวไปนำมีดปังตอประจำตัวออกมาจัดการหมูป่าทันที บ้านนางไม่เคยขาดสัตว์พวกนี้มาก่อน ยังดีที่ก่อนหน้านี้พวกชาวบ้านรวมตัวกันไปล่าสัตว์มาแล้ว ทำให้วันนี้ไม่มีใครมาขอซื้อเนื้อที่บ้านนาง