บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?

บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?

ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนรักเก่ากำลังตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยตะกอนความหลัง เสียงแผดคำรามของท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งก็ดังสนั่นมาจากหน้าร้าน เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบในคาเฟ่จนลลินต้องขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ

“บรื้นนนน!”

เสียงเครื่องยนต์ดับลงกะทันหันที่หน้าประตูร้าน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวก้าวลงจากรถ พลางสะบัดบ่าขยับปกเสื้อให้เข้าที่อย่างมาดมั่น สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นรถเบนซ์สีขาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ก่อนหน้า รอยบุบสะดุดตาตรงกันชนทำให้เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก

“คุ้นชะมัด... รอยบุบนั่นมันฝีมือเรานี่หว่า”เขตต์ สลัดความสงสัยทิ้งแล้วผลักประตูร้านเข้ามา เสียงกระดิ่งดัง กรุ๊งกริ๊ง รับกับการปรากฏตัวของเขา เขาเดินดุ่มเข้าไปหลังเคาน์เตอร์โดยไม่สนใจสายตาใคร เป้าหมายคือผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดจานของหวาน

“แม่ค้าบ... เขตต์มาแล้วค้าบ” เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงกอดอ้อนผู้เป็นแม่จากด้านหลังอย่างที่ชอบทำประจำ

“ว่าไงไอ้ตัวดี ไปเล่นซนที่ไหนมาอีกฮึเรา? ดูสิ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินแดงไปหมด” ของขวัญ หันมาเอ็ดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่จริงจังนัก พลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดรอยเปื้อนบนหน้าลูกชาย

“ป๊าวเลยครับแม่! วันนี้ผมเป็นเด็กดีระดับห้าดาวเลยนะ” เขตต์หัวเราะร่วน

“แม่ล่ะไม่อยากจะเชื่อคำพูดเราเลยจริงๆ... เอาเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว ช่วยแม่ทำงานหน่อย เอาเค้กจานนี้ไปเสิร์ฟเพื่อนของคุณพ่อที่โต๊ะริมหน้าต่างหน่อยไป”

“จัดไปครับคุณนายของเขตต์”'ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งขานรับด้วยน้ำเสียงขี้เล่นพลางคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม เขาเอื้อมมือไปรับจานเค้กส้มสีสดใสที่ดูน่าทานมาถือไว้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางยียวนแต่ก็ดูอบอุ่นในทีนั้นทำให้บรรยากาศภายในร้านกาแฟดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา

ร่างสูงหมุนตัวเดินตรงไปยังโต๊ะมุมโปรดของร้าน ที่ซึ่งแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นพ่อนั่งคุยหัวเราะร่าอยู่กับแขกใครบางคน เขาก้าวเท้าอย่างมั่นคงพลางประคองจานเค้กในมือไม่ให้เสียทรง

“เค้กมาแล้วค้าบ...”เขาเอ่ยขัดจังหวะบทสนทนาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทว่าทันทีที่เขาโน้มตัววางจานเค้กลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา สายตากลับประสานเข้ากับแขกของพ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี...

กึก!

คำพูดขี้เล่นถูกกลืนลงคอไปทันที เมื่อผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามพ่อเงยหน้าขึ้นมาสบตา แว่นกันแดดสีเข้มที่เธอสวมอยู่ไม่อาจปิดบังความช็อกที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยวได้

“แก! ไอ้เด็กเปรต!”ลลินอุทานเสียงหลงจนคนทั้งร้านแทบจะหันมามองเป็นตาเดียว เธอผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไม้ครูดกับพื้นเสียงดังแสบแก้วหู มือเรียวที่ยังจับช้อนค้างอยู่สั่นเทาด้วยความโกรธระคนตกใจ ภาพความเสียหายของรถเบนซ์คู่ใจเมื่อวานซัดเปรี้ยงเข้ามาในหัวทันทีที่เห็นใบหน้ายียวนนั่นชัดๆ ในระยะประชิด

“อ้าว... คุณป้า!”เขตต์เลิกคิ้วสูงทำเป็นไขสือ รอยยิ้มกวนประสาทผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มทันที เขาแสร้งทำเป็นสำรวจร่องรอยความโมโหบนหน้าของหญิงสาวพลางโคลงศีรษะน้อยๆ ท่าทางไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้เด็กเหี้ย!”คำด่าหลุดรอดออกมาจากไรฟันที่ขบกันแน่น ลลินตัวสั่นเทิ้มด้วยความเดือดดาล ลืมสิ้นซึ่งภาพลักษณ์กุลสตรีหรือนักเขียนสาวผู้แสนอ่อนหวาน เธออยากจะเอาช้อนในมือฟาดลงบนหน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอดที่กล้าเรียกคนอย่างเธอว่าป้าต่อหน้าสาธารณชน!

“เดี๋ยวๆ! นี่หยุดเลยทั้งคู่ ด่ากันทำไมเนี่ย?”สินที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ท่ามกลางสงครามน้ำลายที่ปะทุขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รีบผุดลุกขึ้นห้ามทัพ กางแขนกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองพลางมองหน้าเพื่อนเก่าสลับกับใบหน้ายียวนของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าทั้งคู่ไปกินรังแตนที่ไหนมา

“ก็ไอ้เด็กเหี้ยนี่ไงสิน! เมื่อวานมันซิ่งรถชนรถเราจนยุบ แล้วยังมีหน้ามาเรียกเราว่าป้าอีก!”

ลลินชี้หน้าเด็กหนุ่มด้วยนิ้วที่สั่นระริกจากอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจุดเดือด ใบหน้าที่เคยบรรจงแต่งแต้มมาอย่างดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เธอตะโกนด่ากราดลืมไปเสียสิ้นว่าเคยตั้งเป้าจะมาทำตัวสวยแพงเป็นนางพญาโชว์แฟนเก่า!

“ลิน... ใจเย็นๆ ก่อน”สินถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือไปแตะแขนลลินเบาๆ เป็นเชิงปราม แววตาของเขาฉายความหนักใจระคนระอาออกมาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลลินเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“เด็กเหี้ยที่เธอว่าเนี่ย... ลูกชายเราเอง ชื่อเขตต์”คำตอบนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงบนกองไฟ ลลินนิ่งงันไปทันที อ้าปากค้างขณะที่คำด่าเผ็ดร้อนยังจุกอยู่ที่ลำคอ เธอค่อยๆ หันมองไปทาง 'เขตต์' ที่บัดนี้กอดอกยิ้มกว้างอย่างเป็นต่อ แววตาพราวระยับของเขาเหมือนจะตะโกนย้ำใส่หน้าเธอว่า... เธอกำลังด่าลูกชายแฟนเก่าว่าไอ้เหี้ยต่อหน้าพ่อของเขาเอง!

“ลูกเธอ!!”ลลินตาค้าง หัวสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉากใหญ่กลางสี่แยกที่มีคนมุงดูเป็นล้าน ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความจริงที่แสนโหดร้าย ความจริงข้อนี้ทำให้เธอจุกจนแทบจะสำลักอากาศหายใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหินอยู่กลางร้านกาแฟ

“ใช่... เขตต์ สวัสดีน้าลลินเขาสิลูก นี่เพื่อนเก่าพ่อเอง”สินเอ่ยสำทับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามปรับบรรยากาศให้เป็นปกติที่สุดโดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังโยนฟืนก้อนใหญ่เข้ากองไฟที่กำลังสุมทรวงลลินอยู่

“สวัสดีครับ...คุณน้าลลิน”เขตต์แกล้งเน้นคำว่าน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดเจนทุกพยางค์ พร้อมกับยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อมที่ดูจอมปลอมที่สุดในโลก เขายอมก้มหัวลงเล็กน้อยแต่สายตายังคงช้อนมองเธอด้วยแววตาพราวระยับอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากนั่นบอกชัดว่าเขาสะใจแค่ไหนที่จู่ๆ สถานะของยัยป้าก็เลื่อนระดับกลายเป็นคุณน้าแฟนเก่าของพ่อไปเสียได้

“ไอ้...”ลลินเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว มือเรียวที่ชี้ค้างอยู่สั่นกึกๆ จะด่าต่อก็ด่าไม่ออกเพราะติดที่คนพ่อยังยืนค้ำคออยู่ เธอได้แต่ขบกรามจนเป็นสันนูน จ้องมองไอ้เด็กเปรตตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็นลูกชายของอดีตคนรักด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

“พอเลยๆ ลิน... เราขอโทษแทนลูกชายเราด้วยนะ เจ้าเขตต์มันก็ซนตามประสาวัยรุ่น ส่วนเรื่องรถลินซ่อมเท่าไหร่ เดี๋ยวเราจัดการค่าใช้จ่ายให้เองทั้งหมด อย่าถือสาลูกเรามันเลยนะ”สินรีบตัดบทพลางโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันก่อนที่ร้านจะแตก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรงใจและเหนื่อยหน่ายใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หวังว่าข้อเสนอเรื่องค่าซ่อมรถจะช่วยดับไฟในใจของเพื่อนเก่าลงได้บ้าง

“เธอควรจะสอนมารยาทลูกชายเธอให้มากกว่านี้นะสิน ไม่ใช่ปล่อยให้มาเที่ยวเรียกคนอื่นว่าป้าปาวๆ แบบนี้!”ลลินตวัดสายตาคมกริบกลับไปหาอดีตคนรักพร้อมทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ทันที เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้ดูเป็นต่อ ทว่าทรวงอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ก็ฟ้องชัดว่าเธอยังไม่หายขุ่นเคือง ยิ่งเห็นหน้าพ่อที่ใจดีเกินไปของไอ้เด็กตรงหน้า เธอก็ยิ่งรู้สึกอยากจะสั่งสอนคนทั้งบ้านให้รู้สำนึก

“ป้านั่นแหละที่ควรมีมารยาท ขับรถภาษาอะไรทางแยกไม่ชะลอ”เขตต์สวนกลับทันควันโดยไม่สนสายตาดุๆ ของพ่อที่จ้องเขม็งมา เขาขยับก้าวมาข้างหน้ากึ่งหนึ่ง ท่าทางท้าทายนั้นบ่งบอกชัดว่าเขามั่นใจในเหตุผลของตัวเอง และไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เพียงเพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า

“พอได้แล้วเจ้าตัวดี! ขอโทษน้าลลินเดี๋ยวนี้!”

สินขึ้นเสียงดุจนเสียงนั้นดังก้องไปทั่วคาเฟ่ที่เคยสงบเงียบ แววตาที่เคยใจดีบัดนี้เปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าเกรงขาม เพื่อกำราบลูกชายตัวแสบที่กำลังจะทำให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่

“พ่อ!!!”เขตต์อุทานเสียงหลง ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความขัดใจ เขาถอนหายใจกระแทกเสียงพลางสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ยินยอม การถูกบังคับให้ขอโทษยัยป้าคนที่เขาเพิ่งจะมีปากเสียงด้วย คือสิ่งที่ทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาอย่างรุนแรงที่สุด!

“ไม่ต้องมาเรียกพ่อเลย ขอโทษเดี๋ยวนี้เขตต์!”

น้ำเสียงเด็ดขาดของสินทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิดจนอกเพลิงไหว เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้แดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ของลลิน แววตาคมกริบกวาดมองเครื่องหน้าสละสลวยที่ดูละม้ายคล้ายนางเอกในนิยายที่เขาสลัดไม่หลุด ก่อนจะยอมปริปากพูดรอดไรฟันอย่างเสียไม่ได้

“ขอโทษครับ... คุณน้าลลิน”น้ำเสียงนั้นฟังดูแข็งกระด้างไร้ความจริงใจ ทว่ากลับมีความสั่นพร่าบางอย่างซ่อนอยู่ ลลินที่เพิ่งจะได้สติคืนมาบ้างทำเพียงแค่ส่งเสียง

“อืมม์!” ในลำคอ เธอสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เชิดคางขึ้นเล็กรอยเพื่อรับคำขอโทษอย่างไม่เต็มใจนัก แม้ในใจจะแอบรู้สึกแปลกๆ กับสายตาที่เด็กหนุ่มจ้องมองมาเมื่อครู่ก็ตาม

เขตต์กระแทกจานเค้กลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง' จนช้อนสแตนเลสกระดอนขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผลงานของตัวเอง แต่เลือกที่จะเดินหน้าบูดบึ้งกลับไปหาแม่ที่ยืนหน้าเสียอยู่ที่เคาน์เตอร์ ทิ้งให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัดที่หนักอึ้งจนสินเองก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากชวนคุยต่อ

ทว่าก่อนที่ร่างสูงจะลับสายตาไปหลังเคาน์เตอร์ เขตต์กลับชะงักเท้าแล้วเหลียวหลังกลับมามองอีกครั้ง สายตาที่จ้องตรงมายังลลินในคราวนี้ไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น แต่มันกลับฉายแววท้าทายบางอย่างที่รุ่มร้อนและลึกซึ้งเกินกว่าคนเพิ่งทะเลาะกันจะใช้มองกัน มันคือสายตาของนักล่าที่เริ่มสนใจเหยื่อ... และดูเหมือนเขากำลังประกาศสงครามที่ไม่ได้ใช้เพียงแค่ฝีปากเป็นอาวุธเสียแล้ว

บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?

ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนรักเก่ากำลังตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยตะกอนความหลัง เสียงแผดคำรามของท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งก็ดังสนั่นมาจากหน้าร้าน เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบในคาเฟ่จนลลินต้องขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ

“บรื้นนนน!”

เสียงเครื่องยนต์ดับลงกะทันหันที่หน้าประตูร้าน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวก้าวลงจากรถ พลางสะบัดบ่าขยับปกเสื้อให้เข้าที่อย่างมาดมั่น สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นรถเบนซ์สีขาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ก่อนหน้า รอยบุบสะดุดตาตรงกันชนทำให้เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก

“คุ้นชะมัด... รอยบุบนั่นมันฝีมือเรานี่หว่า”เขตต์ สลัดความสงสัยทิ้งแล้วผลักประตูร้านเข้ามา เสียงกระดิ่งดัง กรุ๊งกริ๊ง รับกับการปรากฏตัวของเขา เขาเดินดุ่มเข้าไปหลังเคาน์เตอร์โดยไม่สนใจสายตาใคร เป้าหมายคือผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดจานของหวาน

“แม่ค้าบ... เขตต์มาแล้วค้าบ” เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงกอดอ้อนผู้เป็นแม่จากด้านหลังอย่างที่ชอบทำประจำ

“ว่าไงไอ้ตัวดี ไปเล่นซนที่ไหนมาอีกฮึเรา? ดูสิ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินแดงไปหมด” ของขวัญ หันมาเอ็ดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่จริงจังนัก พลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดรอยเปื้อนบนหน้าลูกชาย

“ป๊าวเลยครับแม่! วันนี้ผมเป็นเด็กดีระดับห้าดาวเลยนะ” เขตต์หัวเราะร่วน

“แม่ล่ะไม่อยากจะเชื่อคำพูดเราเลยจริงๆ... เอาเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว ช่วยแม่ทำงานหน่อย เอาเค้กจานนี้ไปเสิร์ฟเพื่อนของคุณพ่อที่โต๊ะริมหน้าต่างหน่อยไป”

“จัดไปครับคุณนายของเขตต์”'ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งขานรับด้วยน้ำเสียงขี้เล่นพลางคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม เขาเอื้อมมือไปรับจานเค้กส้มสีสดใสที่ดูน่าทานมาถือไว้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางยียวนแต่ก็ดูอบอุ่นในทีนั้นทำให้บรรยากาศภายในร้านกาแฟดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา

ร่างสูงหมุนตัวเดินตรงไปยังโต๊ะมุมโปรดของร้าน ที่ซึ่งแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นพ่อนั่งคุยหัวเราะร่าอยู่กับแขกใครบางคน เขาก้าวเท้าอย่างมั่นคงพลางประคองจานเค้กในมือไม่ให้เสียทรง

“เค้กมาแล้วค้าบ...”เขาเอ่ยขัดจังหวะบทสนทนาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทว่าทันทีที่เขาโน้มตัววางจานเค้กลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา สายตากลับประสานเข้ากับแขกของพ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี...

กึก!

คำพูดขี้เล่นถูกกลืนลงคอไปทันที เมื่อผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามพ่อเงยหน้าขึ้นมาสบตา แว่นกันแดดสีเข้มที่เธอสวมอยู่ไม่อาจปิดบังความช็อกที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยวได้

“แก! ไอ้เด็กเปรต!”ลลินอุทานเสียงหลงจนคนทั้งร้านแทบจะหันมามองเป็นตาเดียว เธอผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไม้ครูดกับพื้นเสียงดังแสบแก้วหู มือเรียวที่ยังจับช้อนค้างอยู่สั่นเทาด้วยความโกรธระคนตกใจ ภาพความเสียหายของรถเบนซ์คู่ใจเมื่อวานซัดเปรี้ยงเข้ามาในหัวทันทีที่เห็นใบหน้ายียวนนั่นชัดๆ ในระยะประชิด

“อ้าว... คุณป้า!”เขตต์เลิกคิ้วสูงทำเป็นไขสือ รอยยิ้มกวนประสาทผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มทันที เขาแสร้งทำเป็นสำรวจร่องรอยความโมโหบนหน้าของหญิงสาวพลางโคลงศีรษะน้อยๆ ท่าทางไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้เด็กเหี้ย!”คำด่าหลุดรอดออกมาจากไรฟันที่ขบกันแน่น ลลินตัวสั่นเทิ้มด้วยความเดือดดาล ลืมสิ้นซึ่งภาพลักษณ์กุลสตรีหรือนักเขียนสาวผู้แสนอ่อนหวาน เธออยากจะเอาช้อนในมือฟาดลงบนหน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอดที่กล้าเรียกคนอย่างเธอว่าป้าต่อหน้าสาธารณชน!

“เดี๋ยวๆ! นี่หยุดเลยทั้งคู่ ด่ากันทำไมเนี่ย?”สินที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ท่ามกลางสงครามน้ำลายที่ปะทุขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รีบผุดลุกขึ้นห้ามทัพ กางแขนกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองพลางมองหน้าเพื่อนเก่าสลับกับใบหน้ายียวนของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าทั้งคู่ไปกินรังแตนที่ไหนมา

“ก็ไอ้เด็กเหี้ยนี่ไงสิน! เมื่อวานมันซิ่งรถชนรถเราจนยุบ แล้วยังมีหน้ามาเรียกเราว่าป้าอีก!”

ลลินชี้หน้าเด็กหนุ่มด้วยนิ้วที่สั่นระริกจากอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจุดเดือด ใบหน้าที่เคยบรรจงแต่งแต้มมาอย่างดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เธอตะโกนด่ากราดลืมไปเสียสิ้นว่าเคยตั้งเป้าจะมาทำตัวสวยแพงเป็นนางพญาโชว์แฟนเก่า!

“ลิน... ใจเย็นๆ ก่อน”สินถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือไปแตะแขนลลินเบาๆ เป็นเชิงปราม แววตาของเขาฉายความหนักใจระคนระอาออกมาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลลินเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“เด็กเหี้ยที่เธอว่าเนี่ย... ลูกชายเราเอง ชื่อเขตต์”คำตอบนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงบนกองไฟ ลลินนิ่งงันไปทันที อ้าปากค้างขณะที่คำด่าเผ็ดร้อนยังจุกอยู่ที่ลำคอ เธอค่อยๆ หันมองไปทาง 'เขตต์' ที่บัดนี้กอดอกยิ้มกว้างอย่างเป็นต่อ แววตาพราวระยับของเขาเหมือนจะตะโกนย้ำใส่หน้าเธอว่า... เธอกำลังด่าลูกชายแฟนเก่าว่าไอ้เหี้ยต่อหน้าพ่อของเขาเอง!

“ลูกเธอ!!”ลลินตาค้าง หัวสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉากใหญ่กลางสี่แยกที่มีคนมุงดูเป็นล้าน ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความจริงที่แสนโหดร้าย ความจริงข้อนี้ทำให้เธอจุกจนแทบจะสำลักอากาศหายใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหินอยู่กลางร้านกาแฟ

“ใช่... เขตต์ สวัสดีน้าลลินเขาสิลูก นี่เพื่อนเก่าพ่อเอง”สินเอ่ยสำทับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามปรับบรรยากาศให้เป็นปกติที่สุดโดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังโยนฟืนก้อนใหญ่เข้ากองไฟที่กำลังสุมทรวงลลินอยู่

“สวัสดีครับ...คุณน้าลลิน”เขตต์แกล้งเน้นคำว่าน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดเจนทุกพยางค์ พร้อมกับยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อมที่ดูจอมปลอมที่สุดในโลก เขายอมก้มหัวลงเล็กน้อยแต่สายตายังคงช้อนมองเธอด้วยแววตาพราวระยับอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากนั่นบอกชัดว่าเขาสะใจแค่ไหนที่จู่ๆ สถานะของยัยป้าก็เลื่อนระดับกลายเป็นคุณน้าแฟนเก่าของพ่อไปเสียได้

“ไอ้...”ลลินเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว มือเรียวที่ชี้ค้างอยู่สั่นกึกๆ จะด่าต่อก็ด่าไม่ออกเพราะติดที่คนพ่อยังยืนค้ำคออยู่ เธอได้แต่ขบกรามจนเป็นสันนูน จ้องมองไอ้เด็กเปรตตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็นลูกชายของอดีตคนรักด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

“พอเลยๆ ลิน... เราขอโทษแทนลูกชายเราด้วยนะ เจ้าเขตต์มันก็ซนตามประสาวัยรุ่น ส่วนเรื่องรถลินซ่อมเท่าไหร่ เดี๋ยวเราจัดการค่าใช้จ่ายให้เองทั้งหมด อย่าถือสาลูกเรามันเลยนะ”สินรีบตัดบทพลางโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันก่อนที่ร้านจะแตก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรงใจและเหนื่อยหน่ายใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หวังว่าข้อเสนอเรื่องค่าซ่อมรถจะช่วยดับไฟในใจของเพื่อนเก่าลงได้บ้าง

“เธอควรจะสอนมารยาทลูกชายเธอให้มากกว่านี้นะสิน ไม่ใช่ปล่อยให้มาเที่ยวเรียกคนอื่นว่าป้าปาวๆ แบบนี้!”ลลินตวัดสายตาคมกริบกลับไปหาอดีตคนรักพร้อมทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ทันที เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้ดูเป็นต่อ ทว่าทรวงอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ก็ฟ้องชัดว่าเธอยังไม่หายขุ่นเคือง ยิ่งเห็นหน้าพ่อที่ใจดีเกินไปของไอ้เด็กตรงหน้า เธอก็ยิ่งรู้สึกอยากจะสั่งสอนคนทั้งบ้านให้รู้สำนึก

“ป้านั่นแหละที่ควรมีมารยาท ขับรถภาษาอะไรทางแยกไม่ชะลอ”เขตต์สวนกลับทันควันโดยไม่สนสายตาดุๆ ของพ่อที่จ้องเขม็งมา เขาขยับก้าวมาข้างหน้ากึ่งหนึ่ง ท่าทางท้าทายนั้นบ่งบอกชัดว่าเขามั่นใจในเหตุผลของตัวเอง และไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เพียงเพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า

“พอได้แล้วเจ้าตัวดี! ขอโทษน้าลลินเดี๋ยวนี้!”

สินขึ้นเสียงดุจนเสียงนั้นดังก้องไปทั่วคาเฟ่ที่เคยสงบเงียบ แววตาที่เคยใจดีบัดนี้เปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าเกรงขาม เพื่อกำราบลูกชายตัวแสบที่กำลังจะทำให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่

“พ่อ!!!”เขตต์อุทานเสียงหลง ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความขัดใจ เขาถอนหายใจกระแทกเสียงพลางสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ยินยอม การถูกบังคับให้ขอโทษยัยป้าคนที่เขาเพิ่งจะมีปากเสียงด้วย คือสิ่งที่ทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาอย่างรุนแรงที่สุด!

“ไม่ต้องมาเรียกพ่อเลย ขอโทษเดี๋ยวนี้เขตต์!”

น้ำเสียงเด็ดขาดของสินทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิดจนอกเพลิงไหว เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้แดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ของลลิน แววตาคมกริบกวาดมองเครื่องหน้าสละสลวยที่ดูละม้ายคล้ายนางเอกในนิยายที่เขาสลัดไม่หลุด ก่อนจะยอมปริปากพูดรอดไรฟันอย่างเสียไม่ได้

“ขอโทษครับ... คุณน้าลลิน”น้ำเสียงนั้นฟังดูแข็งกระด้างไร้ความจริงใจ ทว่ากลับมีความสั่นพร่าบางอย่างซ่อนอยู่ ลลินที่เพิ่งจะได้สติคืนมาบ้างทำเพียงแค่ส่งเสียง

“อืมม์!” ในลำคอ เธอสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เชิดคางขึ้นเล็กรอยเพื่อรับคำขอโทษอย่างไม่เต็มใจนัก แม้ในใจจะแอบรู้สึกแปลกๆ กับสายตาที่เด็กหนุ่มจ้องมองมาเมื่อครู่ก็ตาม

เขตต์กระแทกจานเค้กลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง' จนช้อนสแตนเลสกระดอนขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผลงานของตัวเอง แต่เลือกที่จะเดินหน้าบูดบึ้งกลับไปหาแม่ที่ยืนหน้าเสียอยู่ที่เคาน์เตอร์ ทิ้งให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัดที่หนักอึ้งจนสินเองก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากชวนคุยต่อ

ทว่าก่อนที่ร่างสูงจะลับสายตาไปหลังเคาน์เตอร์ เขตต์กลับชะงักเท้าแล้วเหลียวหลังกลับมามองอีกครั้ง สายตาที่จ้องตรงมายังลลินในคราวนี้ไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น แต่มันกลับฉายแววท้าทายบางอย่างที่รุ่มร้อนและลึกซึ้งเกินกว่าคนเพิ่งทะเลาะกันจะใช้มองกัน มันคือสายตาของนักล่าที่เริ่มสนใจเหยื่อ... และดูเหมือนเขากำลังประกาศสงครามที่ไม่ได้ใช้เพียงแค่ฝีปากเป็นอาวุธเสียแล้ว

📢 ประกาศจากใจไรท์! E-Book "ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก" วางแผงแล้วจ้าาา! 💖

สวัสดีครับนักอ่านที่รักทุกคน! วันนี้ที่รอคอยมาถึงแล้ว น้องวางขายบน M*B เรียบร้อยแล้วนะ ใครที่รอเก็บเล่มเต็มไปฟินยาวๆ ห้ามพลาดเลย!

🛒 จิ้มรับน้องมาดูแลได้ที่นี่:

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTg2Mzg4NiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQyMDcxMyI7fQ

เนื้อหาทั้งหมด 23 ตอน

ตอนหลัก 21

ตอนพิเศษสุดฟิน 2 ตอน

ความหนา: 263 หน้า (จุใจกว่า 45,000+ คำ!)

ราคาน่ารัก: เพียง 69 บาท เท่านั้น