เข้าสู่ระบบจนมีเด็กผู้หญิงย้ายมาชื่อผักหวาน เป็นเด็กหน้าตาดีเรียนเก่ง ฮอทในหมู่ผู้ชายเช่นกัน ผมก็เลยปล่อยผ่านไปไม่ได้ต้องเข้าไปขายขนมจีบ ไม่นานผมก็จีบเจ้าหล่อนติด มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งผู้หญิงทุกคนก็ต้องเลือกผมอยู่แล้ว แต่ผมสังเกตเห็นบ่อยครั้งที่ผักหวานเองก็ชอบชำเลืองไปทางพีทบ่อยๆ ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ ที่ไ
ไม่เอาผมกลัว" พีทกลัวน้ำ หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตชายหนุ่มก็ไม่กล้าลงน้ำอีกเลย"ฉันไม่ได้ให้นายลงไปซะหน่อย ฉันจะเอาลูกบอลแต่มันไม่ถึง นายช่วยดึงฉันไว้ด้วยนะ" ผมเห็นมองหน้ามัน พีทคงคิดว่าผมจะให้มันลงน้ำไปเก็บลูกฟุตบอลให้ ผมเห็นว่าทำท่าโล่งใจถอนหายใจเสียงดังทีเดียว พอพูดเสร็จผมก็เดินหาไม้ยาวๆที่อยู่
@Akin ความจริงที่ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งตัวของผมเอง จนมาวันที่ผมเกือบจะทำให้คนๆหนึ่งเกือบจมน้ำตายเพราะความเป็นเด็กเอาแต่ใจของผมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ผมเด็กชายอคิณ วนารมย์ อายุ 9 ขวบ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลวนารมย์อยู่กับบิดาเพราะมารดาเสียชีวิตตั้งแต่ผมยังเล็ก มีเพียงป้านิ่มแม่บ้านผู้ใจดีที่
ระหว่างวันพีทแทบไม่มีสมาธิ เขาพยายามโฟกัสให้ความสนใจไปที่ลูกและงานเท่านั้น แต่สุดท้ายไม่วายคิดถึงข่าวที่เกิดขึ้น ข้อความจากผักหวานส่งเข้ามาหาเขารัวๆ ทั้งขอร้อง และให้เขาช่วยพูดกับอคิณให้มารับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะหญิงสาวเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะห่างกันไปนานถึงสามปีแต่เพ
"ไอ้สัสกายเอาให้ชัด ก่อนที่มึงจะซวยไม่ใช่กู"ผมกรอกเสียงดุลงไป มันพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ใครจะซวยถ้าไม่ใช่มัน ผมเพิ่งจะได้รับข่าวดี แถมอารมณ์ดีทั้งวัน แต่จะหงุดหงิดก็เพราะมันพูดจาไม่เข้าหูนี่แหละ.."งั้นมึงแหกตาดูข่าวที่กูส่งให้ แล้วจะรู้ว่ามึงหรือกูกันแน่ที่ซวย"“ไอ้เชี้ยคิณ มึงไม่ได้ทำจริงๆใช่ไหม”เส
@Akinห้องประชุมวันนี้ผมเข้าบริษัทตั้งแต่เช้าเพราะมีประชุมผู้ถือหุ้นและกรรมการผู้บริหาร ระหว่างที่นั่งรอให้ครบองค์ประชุมเสียงข้อความก็ดังเข้ามา ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพราะว่าวันนี้จะมีการอัลตราซาวด์ดูพัฒนาการของลูก เมื่อคืนนอนไม่หลับจนต้องโทรบอกอาหมอให้บินไปภูเก็ตไฟท์แรก ผมคิดถึงมันกับลูกมากอัน
นาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งแล้ว ทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าเต็มที พรุ่งนี้คงได้ ปริ้นงานเข้ารูปเล่มส่งอาจารย์ได้ทัน ไอ้นัทฟุบหลับบนโต๊ะก่อนเพื่อนตั้งแต่ห้าทุ่ม ส่วนว่านกับมิกซ์กำลังช่วยกันเก็บหนังสือหลายสิบเล่มเพื่อเตรียมกลับคอนโด"พวกมึงจะนอนนี่ก็ได้นะ ""ไม่ดีกว่า พวกกูจะกลับคอนโด เฮ้ย!! ตื่นๆ" มิกซ์หันไปปลุกน
“ทำไมชีพจรมันเต้นแปลกๆวะ“ เมื่อมาถึงบ้านอคิณก็อุ้มชายหนุ่มที่หลับสนิทมาตลอดทางขึ้นไปห้องเขาทันที ก่อนจะหันไปสั่งไอ้กรให้เตรียมข้าวต้มอ่อนๆไว้ กรรีบเอารถไปเก็บ แล้ววิ่งไปบอกแม่ให้ทำข้าวต้มอ่อนไว้ให้คุณพีทของมันทันทีเมื่อวางคนป่วยลงบนที่นอนห่มผ้าผืนบางให้ อคิณก็ได้แต่นั่งจ้องหน้าอีกคนอย่าง
พีทจึงเดินเบี่ยงตัวออกมาจากตรงนั้นทันที จึงไม่ทันได้ฟังว่าชายหนุ่มตอบหญิงสาวว่าอะไร หลังจากชำระเงินเสร็จ ชายหนุ่มถือจานข้าวแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด จนเพื่อนสะดุ้ง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก“เป็นเชี้ยไรอีกมึง”“เปล่าไม่มีอะไร แดกไปมึงอ่ะ” นัทเลยซวยเพราะเสือกทักขึ้นไม่ถูกจังหวะเป็นคนแรกพีทก
หอสมุดกลางสองชั่วโมงผ่านไปอคิณรอจนเมื่อยนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เอียงหน้าไปทางชายหนุ่มอีกคน ยังหาเหตุผลให้กับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมวันนี้ถึงอยากอยู่ใกล้มัน พีทกำลังค้นหาข้อมูลจากหนังสือเล่มนั่น ก็มาหยิบเล่มนี้ ท่าทางมันขะมักเขม้นไม่ยอมไปกินข้าวกินปลา ตรงข้ามกับใบหน้าของมันที่ยังซีดเซียว เขากลัวว่ามันจะเป






![เพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
